ΕΛΛΑΔΑ
Δεν μένει εδώ κανείς
Ο πατέρας έπινε ούζα και κονιάκ στου Γκίκα τον καφενέ. Κάθε βράδυ ανελλιπώς. Ξημερώματα ερχόταν σπίτι. Έξι μήνες μετά, ένα πρωινό, κλείστηκε στο λουτρό. Τσιμουδιά όλοι σας, είπε. Όταν βγήκε, [..]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 19.11.17 ]
Ο απέναντι
Καθόταν ήσυχα-ήσυχα, και έπινε το σαββατιάτικο καφέ του στο συνηθισμένο –εδώ και χρόνια- αγαπημένο πόστο του στην επαρχιακή πόλη.
Δε θα σχολίαζε, εννοείται νοερά, πάνω από κάποια [..]
[ Γεωργία(Γιούλα) Τριγάζη / 19.11.17 ]
Περί γραφής
-Γιατί γράφεις ;
-Γράφω γιατί τις νύχτες οι λέξεις μου συνωθούνται, πιέζουν το στέρνο μου, παλεύουν να βγουν έξω, μ’ αφήνουν ξέπνοο κι ύστερα ξεροσταλιάζουν σε πεζοδρόμια, [..]
[ Μαργαρίτα Μανώλη / 17.11.17 ]
Η κραυγή...
Λένε πως η ευθεία είναι ο συντομότερος δρόμος. Δίκιο έχουν, αν αναλογιστούμε -με σεβασμό και με ρυθμό- τι έγινε εδώ, σ’ αυτό το αλωνάκι πριν από 44 χρόνια, τούτες [..]
[ Κώστας Καναβούρης / 16.11.17 ]
Διαδήλωση Κειμένων Δεύτερη
Έξι μεμονωμένες λογοτεχνικές γραφές που από κοινού επιχειρούν μια διαδήλωση κειμένων για την υπεράσπιση της μνήμης και της γραφής, έξω από ιδεολογικές στρατεύσεις και [..]
[ ARTI news / 16.11.17 ]
Θε μου, η Γιούρα...
Δημοσιογράφος ήταν. Τον έπιασαν στα γραφεία της Εφημερίδας. Απρίλης του '67 έλεγε το ημερολόγιο. 21 ο μήνας. Αργά το βράδυ μάζευε τα ονόματα των συλληφθέντων για το αυριανό φύλλο. Να [..]
[ Γιάννα Κουκά / 15.11.17 ]
Ντρέπομαι, άρα υπάρχω...
Για τον Φρόυντ το συναίσθημα της ντροπής αποτελεί δείκτη ανθρωποποίησης και σχετίζεται με τη δημιουργία του πολιτισμού. Η ντροπή αφορά το ίδιο το Είναι του [..]
[ Παναγιώτα Ψυχογιού / 14.11.17 ]
Θα το ξεχάσουμε κι αυτό...
Πόσο εύκολο είναι να ζεις με το ενοχικό καρφί στο στέρνο ότι εσένα η καμπή της ιστορίας σε ευνόησε, σε αντίθεση με όλους αυτούς τους ανθρώπους που βλέπεις καθημερινά σε οθόνες να [..]
[ Ειρήνη Παραδεισανού / 14.11.17 ]
Βλέμμα εκμαγείου
Βλέμμα ωμό και ωμοφάγο. Βλέμμα εκμαγείου σε πρόσωπο ασαφούς περιγράμματος, δηλαδή εθισμένου να τεντώνεται μέχρι τα απώτατα όρια ενός τετανικού χαμόγελου, θεμελιωμένου γερά σε [..]
[ Κώστας Καναβούρης / 13.11.17 ]
Αχιλλεύς Παράσχος, ο εκπρόσωπος του ρομαντισμού στην Ελλάδα
Αλήθεια ποιος θυμάται το κυριότερο εκπρόσωπο του ρομαντισμού στην Ελλάδα, τον ποιητή που μεσουράνησε για μια πεντηκονταετία στην Ελλάδα του 19ου αιώνα, ποιος θυμάται [..]
[ Μαργαρίτα Μανώλη / 13.11.17 ]
Διαδήλωση Κειμένων
Οκτώ μεμονωμένες λογοτεχνικές γραφές που από κοινού επιχειρούν μια διαδήλωση κειμένων για την υπεράσπιση της μνήμης και της γραφής, έξω από ιδεολογικές στρατεύσεις και [..]
[ ARTI news / 12.11.17 ]
Περιμένοντας τους στίχους να εξεγερθούν ξανά...
Άλλοι άγαλμα σε λέγανε. Κάποια σε είπε κατευθείαν γυναίκα και με λέξεις μνημείωσε τη μορφή σου, δεκαοχτάχρονο κορίτσι τότε. Μέχρι Βόρειο Ήπειρο σε προσφωνήσαμε και σε τιμήσανε. [..]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 11.11.17 ]
Ένα σκουπίδι ακόμα...
Όταν ανέβηκε στο εδώλιο του κατηγορουμένου του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας για να υπερασπιστεί εαυτόν για ένα κλεμμένο τραπέζι και 3-4 καρέκλες από μια καφετέρια του [..]
[ Νίκος Σπιτσέρης / 11.11.17 ]
Η φωνή μας γίνεται ψίθυρος
«Πολιτική είναι να ξερνάς. Εμείς οι πολιτικοί φτιάχνουμε το βούρκο και πέφτουμε μόνοι μας μέσα , για να μπορούν εκείνοι να βγαίνουν καθαροί. Και τους βλέπεις κομψούς στους [..]
[ Ειρήνη Παραδεισανού / 10.11.17 ]
Η Ελισάβετ και ο Κάλβος
«Αν οπόταν πεθαίνει
πονηρός βασιλεύς
έσβυν’ η νύκτα εν’ άστρον,
ήθελον μείνει ολίγα
ουράνια φώτα».
Ανδρέας Κάλβος, απόσπασμα
από την 6η Ωδή με τίτλο [..]
[ Κώστας Καναβούρης / 09.11.17 ]
Κανένας καθαρός
(συνέντευξη)
Στο σφαγείο πουλάνε ακόμα μπαλτάδες. Γκογκγκογκ!
Θα τα γράψεις όλα! Ακούς;
Με λένε Άλεν. Γεννήθηκα στη Βοσνία. Μπάσταρδος γόνος γέννας βίαιης.
Μπαλτάδες οι [..]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 08.11.17 ]
Ο τελευταίος κωδικός
Τη στιγμή που πήγε να τον πληκτρολογήσει, ένα σεντόνι έπεσε μέσα στο μυαλό του!
Ξαφνιάστηκε τόσο, που του ’ρχόταν να γελάσει.
Γέλασε! Γιατί δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι δεν ήταν κάτι [..]
[ Γεωργία(Γιούλα) Τριγάζη / 07.11.17 ]
Γερμανία 21ος αιώνας: Καταναγκαστική εργασία και ξεροκόμματα για τους φτωχούς
Πρόγραμμα Hartz IV
Η διάλυση (κυριολεκτικά!) του Συστήματος Κοινωνικής Προστασίας στην Γερμανία, την τριετία 2003-2005 (από την κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών–πρασίνων) μετέτρεψε τους [..]
[ Κώστας Κάππας / 06.11.17 ]
Πολιτισμός και πραγματικότητα
Δεν είναι εύκολο ν’ ανακαλύψεις τον πολιτισμό που βρίσκεται πίσω από τον πολιτισμό: γι’ αυτή τη δουλειά είναι αναγκαία η καλή φιλολογία, που δεν είναι βέβαια κοινός πλούτος∙ αλλά [..]
[ Φοίβος Γκικόπουλος / 06.11.17 ]
Η εκδίκηση...
Ήταν νύχτα και πολύ αργά στη ζωή. Απόλυτο σκοτάδι. Γύρω και μέσα του. Εκείνος περνούσε τα βράδια του σ’ ένα παιδικό δωμάτιο που κραύγαζε απουσία. Μέσα του είχε χίλια μάτια που ατένιζαν [..]
[ Μαργαρίτα Μανώλη / 06.11.17 ]
Η παιδική αθωότητα ενάντια στον παραλογισμό
Το μικρό παιδί που δέχτηκε αναίτια τη ρατσιστική βία και προτάσσει το χαμόγελο ως ασπίδα στην ηλιθιότητα και τον φανατισμό .
Ο φωτογράφος, στημένος κάτω απ' το παράθυρό του [..]
[ Ειρήνη Παραδεισανού / 05.11.17 ]
Ο φασισμός θεραπεύεται με περισσότερη Δημοκρατία
Όπως είναι γνωστό από την ποινική δικονομία (μια που τόσος λόγος έγινε για το τι εστί νομιμότητα και τι παρανομία), ότι η υπόθαλψη εγκληματία, άρα και εγκλήματος, είναι και η ίδια [..]
[ Κώστας Καναβούρης / 03.11.17 ]
Η αντιπαραβολή...
Η λέξη γυρόφερνε, πριν ακόμη γνωρίσει την έννοιά της. Για την ακρίβεια, γυρόφερνε η γοητεία της. Πώς είναι όταν μόλις δροσίζει το γλυκό αεράκι της άνοιξης; Και το βλέπεις με τα μάτια [..]
[ Γεωργία(Γιούλα) Τριγάζη / 02.11.17 ]
Τα ανθρώπινα δικαιώματα
Η γιαγιά της η Σοφιά, έχει πεθάνει χρόνια. Παραμένει όμως η εικόνα των δεμένων χοντροκομμένων χεριών της, ζευγαρωμένων μόνιμα, σε μια στάση που μιλάει. Μάλλον φωνάζει: «Απόκαμα γιε! [..]
[ Γεωργία(Γιούλα) Τριγάζη / 31.10.17 ]
Προσωπεία φιλανθρωπίας...
Πριν λίγο είδα τις φωτογραφίες των παιδιών που βγαίναν από τα νερά, τα μελαψά τους προσωπάκια, τα πρόωρα μεγαλωμένα μάτια. Σε μια διαφήμιση τα είδα. Διαφήμιζε το μέγκα το δελτίο [..]
[ Ειρήνη Παραδεισανού / 31.10.17 ]
Strange fruit
Σκυλιά αλυχτούσαν όλη νύχτα στην πλατεία. Στον πλάτανο ένα παράξενο φρούτο, ο κρεμασμένος της βραδιάς. Είναι ο αμερικάνικος Νότος, είναι η Ελλάδα του εμφυλίου, είναι ο αυτόχειρας [..]
[ Μαργαρίτα Μανώλη / 30.10.17 ]
Με τα χέρια σε όρθιο καημό...
( 1 )
Την πέτρα που κουβαλώ στο βραχνό στήθος
μου δίνουν μαντζούνια να σπάσω.
Με συμβουλεύουν με λόγια γεμάτα αγάπη.
Να τη βαστώ πιο χαμηλά
να τη χωνέψω ευχάριστα
με [..]
[ Ειρήνη Παραδεισανού / 26.10.17 ]
Το φύλλο συκής του πατριωτισμού
Για όποιον γεννήθηκε μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο και μέσα στα χρόνια του εμφυλίου, η λέξη «πατρίδα» φέρνει στο νου μια ατέλειωτη σειρά από ψεύτικες αξίες και [..]
[ Φοίβος Γκικόπουλος / 25.10.17 ]
Οι απόμαχοι
Απόμαχοι! Πώς τους βαραίνει αυτή η λέξη! Θύματα ενός ακήρυκτου πολέμου, με τα ρυτιδωμένα τους χρόνια, τα στεγνά μάγουλα, τους συναντάς στις πλατείες τα ζεστά πρωινά να μιλάνε στα [..]
[ Μαργαρίτα Μανώλη / 23.10.17 ]
Η Δημοκρατία δεν είναι πλοίο της γραμμής
Όταν η τραγωδία μιας επαναλαμβανόμενης καταδίκης, όπως στην περίπτωση της Ηριάννας Β.Λ. και του Περικλή Μ., έχει συντελεσθεί, δεν υπάρχει καιρός για συμπόνια. Υπάρχει μονάχα η [..]
[ Κώστας Καναβούρης / 21.10.17 ]
