Σοκ από τις δύο πολύνεκρες επιθέσεις σε σχολεία της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Μαθητές από δύο σχολεία γειτονικών πόλεων πυροβολούν και σκοτώνουν μαθητές και καθηγητές.
Ο ένας έφηβος -διαβάζουμε- εξυμνούσε τον Αμερικανό «Incel» (ακούσια άγαμο) δολοφόνο Έλιοτ Ρότζερ, γεγονός που δείχνει πώς το «σκοτεινό διαδίκτυο» καλλιεργεί μια κουλτούρα μίσους και δημιουργεί δολοφόνους.
Όμως το «σκοτεινό» διαδίκτυο δεν είναι η μόνη αιτία. «Έχουν σημειωθεί δύο επιθέσεις, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, και οι δύο σε πόλεις με τα χαμηλότερα εισοδήματα», λέει η καθηγήτρια Άσλι Τσαρκόγλου, ειδική στην ψυχολογία των εφήβων. Η κα. Τσαρκόγλου ανησυχεί ότι οι δολοφονικές ενέργειες των μαθητών θα μπορούσαν να γίνουν «παράδειγμα για νεαρά μυαλά που είναι αρκετά απογοητευμένα». Η επίθεση ήταν μια τραγωδία, αλλά «όχι έκπληξη» λέει στο BBC. «Έχουν σημειωθεί μαχαιρώματα, ξυλοδαρμοί και απόπειρες αυτοκτονίας στο σχολικό σύστημα». «Τα όπλα δεν υπήρχαν πριν, αλλά η βία υπήρχε».
Η κα. Τσαρκόγλου συνδέει τη βία με την ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ των νέων. Οι περιοχές που έλαβαν χώρα τα τραγικά συμβάντα έχουν υψηλά ποσοστά φτώχειας. Η έλλειψη προοπτικής και η κοινωνική πίεση μπορούν να τροφοδοτήσουν τη βία στους εφήβους, λένε οι ειδικοί. Η αύξηση της βίας συνδέεται με τη συσσώρευση θυμού, ντροπής και απόρριψης, που δεν βρίσκουν υγιή διέξοδο. Σε μια εποχή έντονης αβεβαιότητας και οικονομικής ανασφάλειας, η βία γίνεται ένας αυθόρμητος τρόπος επιβολής και εκφόρτισης.
Την «αυθόρμητη εκφόρτιση» έρχονται να κανονικοποιήσουν τα social media, όπου η βία παρουσιάζεται συχνά ως τρόπος απόκτησης κύρους και «ορατότητας» μέσα στην ομάδα. Επίσης υπάρχουν οργανωμένα δίκτυα ψηφιακής ριζοσπαστικοποίησης και εξύμνησης της βίας
Τα σχολεία στην Τουρκία, όπως μαθαίνω τώρα, αστυνομοκρατούνται μετά τα δύο γεγονότα. Το πρόβλημα όμως δεν είναι τόσο η επιτήρηση, αλλά η απουσία εσωτερικευμένων ορίων. Πολλοί ανήλικοι δεν φοβούνται πια την τιμωρία, γιατί λειτουργούν υπό συνθήκες παρορμητικότητας και συναισθηματικής αποσύνδεσης από τους ενήλικες. Το πρόβλημα διογκώνεται από γονείς που, αντί να θέτουν όρια, υποκινούν την επιθετικότητα, επιτιθέμενοι οι ίδιοι σε εκπαιδευτικούς για έναν βαθμό ή μια παρατήρηση.
Οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται πλέον στην πρώτη γραμμή του πυρός, θύματα ενός ακραίου «αντίστροφου εκφοβισμού». Η αξιοπρέπεια του εκπαιδευτικού δέχεται καθημερινά πλήγματα. Η τραγωδία της Σοφίας Χρηστίδου, που λύγισε μετά από συνεχές bullying, παραμένει το θλιβερό σύμβολο μιας πλήρους επαγγελματικής εξουθένωσης.
Ωστόσο, η διεθνής νομολογία αλλάζει: η καταδίκη των γονέων του Ethan Crumbley στο Μίσιγκαν για ανθρωποκτονία εξ αμελείας στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα παγκοσμίως: η ευθύνη για την πρόσβαση ενός παιδιού σε όπλο ή για την πλήρη αδιαφορία απέναντι στην ψυχική του κατάρρευση, βαρύνει πλέον άμεσα την οικογένεια.
Η διεθνής απαίτηση για 1 ψυχολόγο ανά 250 μαθητές και η ουσιαστική θωράκιση των εκπαιδευτικών είναι οι μόνες οδοί για να μην γίνεται το σχολείο πεδίο μάχης.
Τέλος, η βία στα σχολεία δεν προλαμβάνεται με αποβολές και ποινές, ούτε με απαγορεύσεις και φυλακίσεις, αλλά με τη δημιουργία μιας «συμμαχίας» γονέων-εκπαιδευτικών-πολιτείας που θα εκπαιδεύει τα παιδιά στη συναισθηματική νοημοσύνη, θα τα βγάζει από την απομόνωση και την μη ορατότητα, που θα τους παρέχει προοπτική και αναγνώριση …
