Νίκος Προσκεφαλάς

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Τι ήταν

Τι ήταν τελικά το Πολυτεχνείο; Ένας αυτοσχεδιασμός του απωθημένου πολιτικού ασυνείδητου, που ξέσπασε μέσα από [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 17.11.22 ]

Βαρκούλες

Στέκομαι κάθε πρωί, στην όχθη πλάι στο αυλάκι, που έρχεται απ’ τη λαγκαδιά και ποτίζει τα χωράφια μας. Φτιάχνω μικρές [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 06.11.22 ]

Eμβατήριο

Να φύγουμε κρατώντας ο καθένας ένα στίχο από μια κιθάρα ξεκούρδιστη και μια φωνή φάλτσα Γύρω μας απειλές [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 30.09.22 ]

Διαδρομή

Τον θυμάμαι στα δεκαοχτώ να καπνίζει στο λιμάνι για μιαν αγάπη Ύστερα στα εικοσιπέντε να οραματίζεται κοινωνική [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 13.08.22 ]

Ο γάμος

Ένας υπέροχος γάμος. Μα πάνω απ’ όλα ένα εξαιρετικό γαμήλιο τραπέζι. Όλα στην εντέλεια, όλα στη θέση και στην ώρα τους. Οι [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 18.06.22 ]

Ασπάλαθοι της άνοιξης

Γ. Σεφέρης, «Επί ασπαλάθων»)Γ. Σεφέρης, «Επί ασπαλάθων»Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού/πάλι με την άνοιξη/ [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 18.04.22 ]

Ο Τζόνι στη Μόσχα

Δεν γέρασε ρε ο Τζον Ράμπο. Ακούτε ρε; Δεν γέρασε. Το λέει και το βοντοφωνάζει καθώς διασχίζει μισομεθυσμένος τους [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 06.03.22 ]

Λευκή σελίδα

Ξεκίνησε να γράφει ως συνήθως στον ασπροπίνακα τα είδη της δοτικής προσωπικής Δοτική προσωπική χαριστική της [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 12.01.22 ]

Άνεμος ανατολικός

Σε τούτο το σχολείο, φυσάει απ' το πρωί ο άνεμος. Ανατολικός συνήθως. Το καταλαβαίνω απ' τις κουρτίνες, που καλύπτουν τα [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 27.11.21 ]

Στα δίχτυα

  Τι κι αν ξεκίνησε με προϋποθέσεις    άριστες             Με πνεύμα                          [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 17.10.21 ]

Η πισίνα

Έκανε όπως τον συμβούλεψαν οι φίλοι. Στο πάνω μέρος της αυλής έφτιαξε την πισίνα. Μια πισίνα στο εξοχικό, πάνω στην κατάφυτη [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 10.09.21 ]

Καύσωνας

                                                                                      Έρχεται λένε [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 25.07.21 ]

Το δείπνο

Τον έφερε ασθενοφόρο απ’ το χωριό κι έπειτα ο τραυματιοφορέας με φορείο στο θάλαμο. Ένα γεροντάκι ισχνό και άνευρο, γύρω [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 15.06.21 ]

Η αυλή

Είχε ξεχαστεί κάμποση ώρα στο ίδιο σημείο με τα κομμένα πέταλα μιας μαργαρίτας στο χέρι. Θυμάται μόνο πως πριν λίγο είχε βγει [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 05.05.21 ]

Το άγαλμα

Ίσως επειδή χάρισε το μοναδικό του λάφυρο, σπαθί αδαμαντοστόλιστο, στον έρανο υπέρ πατρίδας, ή ίσως επειδή μάτωσε άπειρες [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 24.03.21 ]

Δελτίο ειδήσεων

-Πρωτοφανές και σπάνιο. Η  άμπωτη των θαλασσών. Σε όλη τη χώρα. Σε όλες τις παραλίες. Το εντυπωσιακό φαινόμενο οπωσδήποτε να [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 09.03.21 ]

Το ποτάμι

Μια ολόκληρη ζωή την έζησαν δίπλα στο ποτάμι. Από τότε που πρωτοέφτασαν, ψάχνοντας πού να ακουμπήσουν τους σάκους και την [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 31.01.21 ]

Μια απόφαση

Στο βάθος της κάμαρας έπαιζε πάντα ένα μικρό αγόρι. Συναρμολογούσε μικρά πλαστικά τουβλάκια παλεύοντας να φτιάξει ένα [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 01.01.21 ]

«Θέλω τα πράγματα που υπάρχουν»

«Θέλω να πω τι αισθάνομαι χωρίς να σκέφτομαι αυτό που αισθάνομαι (F. Pessoa)  Δεν ξεμπερδεύεις εύκολα με τον Πεσόα, ακόμα κι όταν [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 09.12.20 ]

Ημερολόγιο

Κάποιος φίλος μου μιλάει απ’ την οθόνη. Του μιλάω κι εγώ. Χτυπάμε με  έξαψη κι οι δυο τα πλήκτρα απ’ το γραφείο του ο καθένας, [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 14.11.20 ]

Αυτοψία

Ακρωτηριασμένο κείτεται το σώμα. Από παλιούς πολέμους ηττημένο.   Μα κάτω απ’ τα πεσμένα φύλλα δίπλα στο ματωμένο [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 27.09.20 ]

Χαμηλές πτήσεις του Σεπτέμβρη

   Αυτές τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη, μετά το πρωινό ξύπνημα, ρίχνει σχεδόν πάντα το βλέμμα στην απέναντι πλαγιά. Ένα σμήνος [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 02.09.20 ]

Απόδραση

Κατά βάθος δεν είχε αλλάξει. Είχε παραμείνει εκείνος ο ίδιος έφηβος που με μια μπάλα του μπάσκετ στο χέρι αλώνιζε κάποτε τα [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 27.07.20 ]

Xρυσόμυγες

Παιδιά στο χωριό, βασανίζαμε τις χρυσόμυγες. Τις δέναμε απ' το πίσω πόδι, δίναμε κάμποσο περιθώριο στην κλωστή, που ήταν [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 20.06.20 ]

H αποφατική ηθική του Σωκράτη

Καθώς μελετά κανείς το σύστημα της σωκρατικής ηθικής, όπως το αναπτύσσει-έστω και αποσπασματικά- ο Snell στην «Ανακάλυψη του [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 30.05.20 ]

Eαρινή νάρκη

Ακούγεται απ’ το πρωί ο απορροφητήρας που βουίζει. Στην χύτρα σιγοβράζοντας, ξεψυχάει αργά ένα κοτόπουλο. Kι έξω, [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 05.05.20 ]

Βουβά τοπία

Ήσυχα, πολύ ήσυχα κυλάει στο ψηφιακό χωριό μας η ζωή. Mόνο το σιγανό τικ τακ του πληκτρολογίου διακόπτει πού και πού τη [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 05.04.20 ]

Στην εξοχή

Θα ανέβουμε στον απέναντι λόφο, γυρεύοντας ανάσα κι ησυχία. Να μην ακούμε φωνές. Αγαπάει την ηρεμία η σύνθεση, θέλει μυαλό [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 16.03.20 ]

Αδειανό πουκάμισο

Στην Ιλιάδα η Ελένη είναι μια δυστυχισμένη γυναίκα. Ένα ράκος. Κανέναν δε συγκινεί πια η παρουσία της κι έχει πάψει από καιρό [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 13.02.20 ]

Μηχανικές βλάβες

Το παρατηρούσε το αμάξι κάθε πρωί. Λιοντάρι γηρασμένο, που έχανε σιγά σιγά δυνάμεις, έφθινε μέρα με τη μέρα σε αντοχή. Και χθες [...]

[ Νίκος Προσκεφαλάς / 05.02.20 ]

12Next >