Δημήτρης Χριστόπουλος

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Περί τροπισμών και ποιητών

Κάποτε ρώτησαν έναν σπουδαίο ποιητή ποιος είναι ο αγαπημένος του τροπισμός. Κι αυτός απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη “η [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 24.02.20 ]

Για τον Γιώργο Ιωάννου

«Σιγά σιγά επιβάλλεται να αγγίξουμε τις πληγές μας. Να τα πούμε όλα και να τα πούμε τώρα και να μην αφήσουμε τίποτε». Γ. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 16.02.20 ]

Φοβάμαι. Φοβάμαι πολύ

Οι σκανδιναβικές αερογραμμές (SAS) αναγκάστηκαν προ ημερών να αποσύρουν την καινούργια τους διαφημιστική καμπάνια με [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 15.02.20 ]

Οι Πέρσυ Γουέτμορ στη Μόρια

Διαβάζω τον «Θρυμματισμένο κόσμο» του Καστοριάδη (Ύψιλον, 1982, σελ. 32). Αναρωτιέται ο συγγραφέας για τη φύση του ρατσισμού και [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 08.02.20 ]

Ο δικός μου νεκρόδειπνος

Μου μηνύσανε πως ετοιμάζουνε για χάρη μου ένα αφιέρωμα και θέλουνε, λέει, επειγόντως, ένα κείμενο σαν αυτά που ’γραφα παλιά [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 04.01.20 ]

Κάτι άντρες

In memoriam Είναι κάτι άντρες σαν πυρακτωμένοι κάκτοι στην έρημο, που χρόνια έχουνε να πιουν νερό και δεν διψάνε, γιατί έχουν φύλλα τ’ [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 29.12.19 ]

Ο ιππότης της ασφάλτου

  Ο καινούργιος χρόνος –ευτυχισμένος και γεμάτος νέες προσδοκίες- μόλις πλήρωσε το ακριβές αντίτιμο, πέρασε τα διόδια. Ο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 26.12.19 ]

Ο γερο-Ζήκος

Τα νοσοκομεία τα αποφεύγω. Από μικρός τα φοβόμουν. Μήπως στα πέριξ στήνει καρτέρι ο Χάρος όχι με δρεπάνι στο χέρι αλλά μ’ ένα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 23.11.19 ]

Άιστοι και άπυστοι

Στην εμβληματική και βραβευμένη συλλογή διηγημάτων του Χριστόφορου Μηλιώνη «Καλαμάς και Αχέροντας», υπάρχει ένα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 17.11.19 ]

Μέρες του ‘67

Δεν ξέρω πόσο απέχει η λογοτεχνία από τη μαρτυρία ή από άλλα μη «λογοτεχνικά» είδη λόγου, όπως το στοχαστικό δοκίμιο. Τα όρια [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 14.11.19 ]

Ελλάδα, ακυβέρνητη πολιτεία!

«Πρόσφυγες» χαρακτηρίζει ο Μηλιώνης τους Γιαννιώτες των πέριξ χωριών που στον καιρό του Εμφυλίου αναγκάστηκαν να [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 07.11.19 ]

Κλείνω το στόμα...

Κλείνω το στόμα. Τις λέξεις μου τουφέκισαν σαν τον τρελό λαγό που το ’σκασε χαράματα μετά το φονικό. Ξεδοντιάστηκα. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 26.10.19 ]

Ο κόσμος αυτός είναι δικός μας

Αν η μισή καρδιά μας βρίσκεται εδώ πέρα, η άλλη μισή στο Αφρίν, στο Κομπάνι και στη Ροζάβα βρίσκεται. Εκεί που ακόμα γράφει [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 12.10.19 ]

Τι είναι το πένθος;

Τι είναι το πένθος; (...) Όταν βγαίνεις να φας έξω, διότι δεν μπορείς να τρως μόνος στο σπίτι. Όταν ακούς βήματα μέσα στο σπίτι και [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 09.09.19 ]

Περιψήματα

Τους πήραν, λέει, σηκωτούς. Για την κάθαρση της πόλης από το άγος. Μιάσματα, σκουπίδια, σκόνες, αποβράσματα. Ζωές ανάξιες να [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 26.08.19 ]

Υπεύθυνη Δήλωση

(άρθρο 8 Ν.1599/1986)  Του άρεσε του Τζίτζικα –έτσι τον φώναζαν από παλιά- να την αράζει τα καλοκαίρια κάτω από το αρχαίο πλατάνι μ’ ένα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 21.08.19 ]

Γιατί η προσφυγιά δεν είναι εμπειρία

Γιατί η προσφυγιά και η τέχνη που την απαθανατίζει δεν είναι... εμπειρία ούτε ευκαιρία για πολιτικό [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 08.08.19 ]

Μνημόσυνη πεζοπορία στις σκιές

«Σκαλί σκαλί κατεβαίνω στην ψυχή των απόντων, μνημόσυνη πεζοπορία στις σκιές. Στα ρουμάνια και τις βρύσες. Στους θρύλους [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 30.07.19 ]

Μαραγκός σημαίνει παππούς[1]

Απόψε θα επινοήσεις τον παππού σου. Με κυματιστά λευκά μαλλιά σαν του Jimmy Page. Σκυμμένος πάνω στον πάγκο με τα όλα του τα πουσάτια. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.07.19 ]

Ο καιρός...

Σαν χειμώνας ο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 05.07.19 ]

Ξαναδιαβάζοντας τον «Μπιντέ»

Αύριο. 47 χρόνια από τον θάνατο του Μάριου Χάκκα. Ξαναδιαβάζω τον «Μπιντέ»: (…) «Με είχανε βάλει στο ζυγό είκοσι ολόκληρα χρόνια με [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 04.07.19 ]

Story of my fucking life

Στημνήμη  ZAK / ZACKIE OH  Ἐδῶ καὶ μῆνες δουλεύω κάθε Σαββατοκύριακο σ᾿ ἕνα μοτὲλ πάνω ἀπ᾿ τὸ σταθμὸ Λαρίσης. Ὅταν τὸ προσωπικὸ παίρνει ρεπό, φωνάζουν [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 08.06.19 ]

Σηκώνουμε το κεφάλι και προχωράμε

Είπα να ξεφύγω από την μπόχα και τον βιτριολικό λόγο. Είπα ν’ αναπνεύσω αέρα θαλασσινό.Να δω ορίζοντα ανοιχτό.Στον όρμο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 29.05.19 ]

Απουσίες

Τελειώνει κι αυτή η σχολική χρονιά. Καιρός να κλείσουμε και το βιβλίο απουσιών, λέει ο Διευθυντής. Εκατόν εβδομήντα δελτία [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 14.05.19 ]

Ιχθυόσκαλα Κερατσινίου

Τὴν ὥρα ποὺ ἔφευγε τὸ τελευταῖο φῶς τῆς μέρας καὶ οἱ σκιὲς μακραῖναν, μ᾿ ἕνα σάλτο πήδησε καὶ τὸ δικό μας τὸ μυαλὸ ἐποχὲς καὶ ἀποστάσεις καὶ [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 12.05.19 ]

Golden boy...

Έχουν και οι Κυριακές των εκπτώσεων τα απρόοπτά τους.  Ευειδής κυρία, ακροβατώντας στους πολυτελείς κοθόρνους της, [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 05.05.19 ]

Place de Psiri

Τη Μεγάλη Βδομάδα, τέλη του ’60, αρχές του ’70, κατέβαινα με τους συγγενείς της μάνας μου στην πλατεία Ψυρρή. Φιλωτίτες εκ Νάξου [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 22.04.19 ]

Άντρες με υπηκοότητα θανάτου

(78 χρόνια από την κατάληψη της Αθήνας από τους Γερμανούς) Πάντα θυμάμαι τέτοιες μέρες, που η άνοιξη τρίζει, τη γιαγιά μου και τις [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 07.04.19 ]

Γιὰ τὸν δικό μου Ἀθανάσιο Διάκο ἤ Άθάνατο

Καὶ ἔτσι ὅπως τὸν ἔβλεπα νὰ κάθεται πάνω στὴν καρέκλα, θυμήθηκα -δὲν ξέρω τὸ γιατί- τὶς παρελάσεις ποὺ μὲ πήγαινε ὁ παππούς μου· «γιὰ νὰ [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 25.03.19 ]

Πατριώτης ναι, εθνικιστής ποτέ

Ανάμεσα στην αγάπη για την πατρίδα και στον εθνικισμό υπάρχει η ίδια διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην ευγένεια της [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 23.03.19 ]

1234Next >