Δημήτρης Χριστόπουλος

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Για μια Σοφία, για μια Μαρία, για τη Σιωπή…

Αυτές τις μέρες χαίρομαι που διδάσκω στη Γ’ Λυκείου τη «Φαρμακωμένη» του Δ. Σολωμού, ποίημα που το έγραψε ο Επτανήσιος [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 16.01.21 ]

Το μπρελόκ

Είχε κι εκείνο το μπρελόκ με τα κλειδιά στο χέρι. Πόρτες πολλές ν’ ανοίγει. Δώρο του πατέρα του λίγο προτού κλείσει τα μάτια του. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 11.01.21 ]

Ο γερο-Ζήκος

Τα νοσοκομεία τα αποφεύγω. Από μικρός τα φοβόμουν. Μήπως στα πέριξ στήνει καρτέρι ο Χάρος όχι με δρεπάνι στο χέρι αλλά μ’ ένα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 05.01.21 ]

Ηρωισμοί (απολογισμός μιας χρονιάς)

Πνέοντας τα λοίσθια το 2020, νομίζω πως στα καθ’ ημάς το γεγονός που μένει ανεξίτηλο στη μνήμη μας είναι η καταδικαστική [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 28.12.20 ]

Χριστούγεννα στο μυαλό του

Παραμονή Χριστουγέννων, με το χιόνι να λευκιάζει τον τόπο, ο γερο-Πανίκας, πατημένα τα ενενήντα, σέρνει με δυσκολία τα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 22.12.20 ]

Ανήμερα του Άη Νικόλα

Τρίτος χρόνος στο νησί. Έντεκα τσιγάρα το ’να πίσω απ’ τ’ άλλο κάπνισα εκείνο το βράδυ. Όσα δεν είχα καπνίσει ποτέ, μέχρι να λύσω [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 05.12.20 ]

Συννεφιασμένη Κυριακή...

  Σαββατόβραδο με τους Χρονοδείκτες του Γιάννη Δάλλα ανά χείρας. Βόλτα στην άγονη γραμμή της μνήμης. Επί Πρωθυπουργίας [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 03.12.20 ]

Το χέρι του Θεού

Όταν το οξυγόνο σώνεται. Όταν μυρίζεις την πρωινή υγρασία λες κι είναι η πρώτη σου φορά. Όταν ο αγώνας αρχίζει με το εναρκτήριο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 30.11.20 ]

ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΣΗ (Ι)

Σε μια πτέρυγα χρονίων παθήσεων διανυκτερεύω τους πόνους σας. Κοιμάμαι τις πληγές σας. Σταγόνα σταγόνα –χρόνια τώρα- [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 28.11.20 ]

Ο κόφτης

Είναι κάτι βράδια που στην άδεια πόλη τριγυρνούν φαντάσματα. Νεκρὲς ζωὲς που ξελιμπάρανε σαν παπούτσια με κομμένα τα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 28.11.20 ]

Κλεισμένη σ’ έναν υπνόσακο τον περιμένει

Περιμένει απ’ τα χαράματα σχεδόν ν’ ανοίξει το φαρμακείο. Ο Νίκος είναι καλό παιδί και δεν του παίρνει λεφτά. Συνομήλικοι [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 22.11.20 ]

Άιστοι και άπυστοι

Στην εμβληματική και βραβευμένη συλλογή διηγημάτων του Χριστόφορου Μηλιώνη «Καλαμάς και Αχέροντας», υπάρχει ένα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 16.11.20 ]

Η σιγή του τρόμου

Στις άδειες πόλεις, τα αδέσποτα κάθε βράδυ στήνουν πάρτι με τους φίλους τους. Πίσω από τις μάσκες, χαμόγελα παγωμένα, λόγια [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 08.11.20 ]

Μάθημα λογοτεχνίας με οδηγό έναν… Τσελεμεντέ

Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που έπεσε στα χέρια σου, με ρώτησε πριν από καιρό καλός φίλος δημοσιογράφος μεταξύ τέταρτου ή [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 25.10.20 ]

Ο κήπος με τα θαύματα

Τα λουλούδια της κάθε πρωί ανελλιπώς τα πότιζε. Αχάραγα ακόμα. Τ’ άρωμά τους ν’ αναπνέει. Μονολογώντας. Πότε για το ’να, πότε [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 24.10.20 ]

Η θάλασσα μέσα σου

Κοιμάσαι. Ένα κάλπικο όνειρο ονειρεύεσαι. Όταν η προειδοποιητική σειρήνα της κατάψυξης κουδουνίζει μες τη νύχτα, [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 21.10.20 ]

Η μπριζόλα και η πολιτική

  Μαθητής το ’82, πηγαινοερχόμουνα στο Θεωρητικό Φροντιστήριο στην Κωλέττη και ανακάλυπτα σιγά σιγά γωνιές και στέκια [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.09.20 ]

Το ροτβάιλερ

 Κάθεται κατάχαμα στο υγρό τσιμέντο λουσμένος ιδρώτα. Αφρούς στάζει το στόμα του. Ένα λυσσασμένο αγρίμι κλεισμένο σε [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 17.09.20 ]

Αψιμαχίες

Τα απογεύματα της Κυριακής έχουν πάντα μια παράξενη θλίψη. Δεν είναι η προσμονή της καινούργιας εβδομάδας με τις [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 06.09.20 ]

Ο ήλιος του Σεπτέμβρη

Μια μπουκάλα –καβανόζι την έλεγε η γιαγιά μου- γεμάτη βύσσινα με ζάχαρη σιρόπι ακόμα λιάζεται στου μυαλού μου την αυλή. Δυο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 04.09.20 ]

Ο Ιάνης Ξενάκης, το Πολύτοπον των Μυκηνών και το σύγχρονο άγος

  Το 1978, λίγα χρόνια μετά την πτώση της Δικτατορίας, ο Ιάνης Ξενάκης παρουσίασε στις Μυκήνες το έργο του «Το Πολύτοπον των [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 31.08.20 ]

Σύγγρια

στον Πάνο Θ.  Στα δεκατέσσερα την έφερε με το ζόρι στον πέτρινο πύργο του, με τους έξι ορόφους, τα δέκα δωμάτια, τα κελάρια και [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 18.08.20 ]

Οι Σταγιάτες μάς αφορούν

Μια μικρή κοινότητα με ελάχιστους κατοίκους είναι οι Σταγιάτες, λίγα χιλιόμετρα πιο πάνω απ’ τον Βόλο, στις πλαγιές του [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 30.07.20 ]

Μαραγκός σημαίνει παππούς[1]

Απόψε θα επινοήσεις τον παππού σου. Με κυματιστά λευκά μαλλιά σαν του Jimmy Page. Σκυμμένος πάνω στον πάγκο με τα όλα του τα πουσάτια. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.07.20 ]

Τα ατίθασα παιδιά... πάντα τα κυνηγούν και τα σκοτώνουν

Με αφορμή ένα βιβλίο Στην Ισμήνη Καρυωτάκη  Ήθελα σήμερα να γράψω για ένα βιβλίο που μου έδωσε μια ξεχασμένη γεύση [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 14.07.20 ]

Μια χώρα χαμένη

Κάπου κάποτε κάποιος ξένος είπε, Όταν ούτε ένα παιδί δεν παίζει βιολί το βράδυ στην κάμαρά του ή δεν μαθαίνει ελληνικά, αυτή η χώρα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 11.07.20 ]

Χρυσοχέρες και χρυσοδάκτυλοι

Στη «Χρυσοχέρα» ράβονταν, θυμάμαι, όλες οι γυναίκες που γνώριζα κάποτε. Μαμάδες, συννυφάδες, ξαδέρφες, νονές, θείτσες από το [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 08.07.20 ]

Φίλοι για πάντα

Δυο χρόνια δίδαξα στα «Εκπ. Ζηρίδη-Λύκειο η Αθηνά», σχολείο με μεγάλη ιστορία, η οποία δυστυχώς αυτές τις μέρες βίαια [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 07.07.20 ]

Το γενεαλογικό μου δέντρο

Τα κεράσια από μικρή τα φοβόμουνα. Στο χωριό δεν υπήρχε άλλη κερασιά απ’ τη δικιά μας. Μια αγριοκερασιά που έκανε κάτι μεγάλα, [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 10.06.20 ]

Την αγκάλη του Θεού για μαξιλάρι

Λένε πως η γραφή -ακόμα κι όταν δεν το συνειδητοποιείς- είναι ένας στοχασμός πάνω στον εαυτό σου και πάνω στον κόσμο. Και η [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 31.05.20 ]

12345Next >