Δημήτρης Χριστόπουλος

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Οι μετρίως ζώντες μετρίως πεθαίνουν

  Και για να σοβαρευτούμε. Κανείς δεν ξέρει τι υπάρχει πίσω απ’ τα σύννεφα. Κανείς, μα κανείς. Χρόνια ολόκληρα έχτιζαν [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 25.05.18 ]

Μπιφτεκάκια για τα παιδιά

  Από μικρή τη σαγήνευε ο δέκατος άθλος του Ηρακλή. Θαύμαζε τον ήρωα που έπειτα από τόσους κόπους και τρεχαλητά, αγώνες και αίμα, [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.05.18 ]

Με το βλέμμα στη φυγή...

Τὸν ἕναν τὸν ἔλεγαν Μααμούν. Τὸν ἄλλον, Γεράσιμο. Πάνω στὴν ὀθόνη τοῦ οὐρανοῦ ζωντάνεψε τὶς μνῆμες του μὲ τὴν τρυφερὴ φωνή του. Τοῦ μίλησε γιὰ [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 15.05.18 ]

CUM JUDA

Ἡ γυναίκα τώρα κοιμᾶται κι ἡ ἀνάσα της ἀκούγεται ἀλλιώτικη, σὰν ρόχθος ἀπὸ κύμα ποὺ σκάει μὲ ὁρμὴ στὰ βράχια. Νωρίτερα ποὺ ἦρθε σπίτι, ἔβαλε ἕνα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 11.05.18 ]

Είδα τον Νικόλα πάλι στον ύπνο μου

Είδα τον Νικόλα πάλι στον ύπνο μου, να μου θυμίζει όλα εκείνα που ζήσαμε. Ήταν Σεπτέμβρης κι ανηφορίζαμε στον Λυκαβηττό. Με [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 17.04.18 ]

Ο Ανέστης Αναγνώστου

Τον γνώρισα πιτσιρίκος στα τελευταία του. Θα νόμιζες πως γεννήθηκε για να γράφει. Και να σκεφτείς, μέχρι την τρίτη [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 10.04.18 ]

Ἀπρίλης καὶ ἠχοῦν ἀργύρια προδοσίας

Χαράζει ἡ Μεγαλοβδομάδα. Τὸ ἐργοστάσιο ἕτοιμο καὶ πάλι νὰ σαλπάρει γιὰ τὸ καθημερινό του δρομολόγιο, περιμένει σὰν τὸν ἀρχαῖο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 07.04.18 ]

Ο μπιντές

Επέζησα. Σχεδόν μισό αιώνα. Εγώ που από το ’70 χαιρετούσα την πρόοδό σας. Χύνοντας καταρράκτες νερού. Προσφέροντας σε [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 28.03.18 ]

Ο χαμένος θησαυρός

 Θα καλέσω ένα ασθενοφόρο. Σήμερα κιόλας θα καλέσω ένα ασθενοφόρο. Είμαι αποφασισμένος να το κάνω, το θέμα δεν σηκώνει [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 18.03.18 ]

Πουαντερί· μια ανάποδη και μια καλή

 Τη γιαγιά μου τη λέγαμε Πηνελόπη. Τη θυμάμαι καθισμένη στην παλιά της πολυθρόνα, με δυο μεταλλικές βελόνες νούμερο τρία [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 07.03.18 ]

Εφάπαξ

Θα το έπαιρνε στο τέλος της χρονιάς. Του το είχαν υποσχεθεί. Ο προσωπάρχης του ταμείου από χρόνια γνωστός του. Ήταν [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 02.03.18 ]

Κίτρινο σχολικό λεωφορείο

Tα κίτρινα σχολικά λεωφορεία. Από πιτσιρίκο μ’ άρεσαν. Tα κίτρινα σχολικά λεωφορεία. Η πρώτη εικόνα που θυμάμαι ήταν ένα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 19.02.18 ]

Ψυχοσάββατο

Αγγίζει την παύλα ανάμεσα στις δυο χρονολογίες και νιώθει σαν τον άπιστο Θωμά. Δεκαέξι χρονών ήταν που έχασε τον πατέρα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 11.02.18 ]

Πολύτιμο φορτίο

Ταξιδεύαμε. Άγονη γραμμή. Φεύγαμε. Κάναμε εμβόλια αμνησίας και φεύγαμε. Αναβολή δεν σήκωνε. Στεριά να μην πατήσουμε, [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 07.02.18 ]

«Πολίτες του κόσμου» ή «στρατιώτες καταφυγίου»;

  Ο εθνικιστικές τάσεις στην Ευρώπη είναι αποτέλεσμα μιας τριπλής κρίσης: εθνικής, πολιτικής και οικονομικής. Κατ' αρχάς, [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 04.02.18 ]

Πατριώτης ναι, εθνικιστής ποτέ...

Ανάμεσα στην αγάπη για την πατρίδα και στον εθνικισμό υπάρχει η ίδια διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην ευγένεια της [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 31.01.18 ]

Λεωφορείο ο κόσμος

 Στο λεωφορείο για την Καισαριανή συνάντησα τον Μάριο Χάκκα. Δεν έχασα ευκαιρία και του ’πιασα κουβέντα. Για ένα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 27.01.18 ]

Από την ερμηνεία στην ηθική

Διαβάζω αυτές τις μέρες το τελευταίο βιβλίο του Δημήτρη Τζιόβα «Η πολιτισμική Ποιητική της ελληνικής Λογοτεχνίας. Από [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 24.01.18 ]

Τελετουργικό

 Μουσκεμένος μπήκε στο σπίτι. Μαύρος ο ιδρώτας τον φορούσε κατάσαρκα. Ένα χάρτινο κιβώτιο απίθωσε πάνω στο τραπέζι. Η βρύση [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 18.01.18 ]

Μια τρύπα στην κάλτσα...

 Κάθε ιστορία χρειάζεται, για να γραφεί, μπόλικη δόση περιέργειας. Απλότητα και ειλικρίνεια. Και το σπουδαιότερο, έναν [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 12.01.18 ]

Ο χιονάνθρωπος

  Με τον πατέρα μου δεν είχε παίξε γέλασε. Παιδιά στο χωριό, το χιόνι αβάσταχτο σκέπαζε τα σπίτια. Ολημερίς κόβαμε κούτσουρα. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 05.01.18 ]

Ο φίλος μου ο Αντρέας

  Ας τον πούμε «Αντρέα». Ο Αντρέας, λοιπόν, φίλος και συνάδελφος στο σχολείο, είναι από εκείνους που χωρίς να έχουν ιδιαίτερη [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 28.12.17 ]

Τρίτη ηλικία

Παραμονή Χριστουγέννων μάς έφεραν τα καυσόξυλα. Κομμένες χοντρολιές, άκουσα να λένε. Το βράδυ φούντωσε η φωτιά. Νωρίς το [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 25.12.17 ]

Επαγγελίες ενός επίδοξου ποιητή

  Αυτό που θα γράψω θα έχει αίμα και νεύρο. Θα ’χει φωνή που τους νεκρούς ταράζει. Θα ’χει θύελλα που τα καράβια βουλιάζει. Θα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 17.12.17 ]

Το έλκηθρό μου

Ήταν  ωραίο εκείνο το πρωινό. Οι πίστες στο χιονοδρομικό λειτουργούσαν κανονικά. Ένα ζευγάρι Γερμανών με όλη την αναγκαία [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 12.12.17 ]

Συννεφιασμένη Κυριακή...

  Σαββατόβραδο με τους Χρονοδείκτες του Γιάννη Δάλλα ανά χείρας. Βόλτα στην άγονη γραμμή της μνήμης. Επί Πρωθυπουργίας [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 03.12.17 ]

Και το αύριο δεν θα ξαναγίνει χθες

  Ο Νίκος τηλεφωνεί στη γυναίκα του. Βάζει τα δυνατά του να της μιλήσει όπως τις άλλες φορές. «Το μεσημέρι μη με περιμένεις [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 29.11.17 ]

Γέφυρες και φράγματα

 Λοιπόν, μικρός ονειρευόμουνα να γίνω μηχανικός. Γέφυρες να χτίζω. Όχι τα πετρόκτιστα γιοφύρια που ανθρώπους πρέπει να [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 22.11.17 ]

Δεν μένει εδώ κανείς

Ο πατέρας έπινε ούζα και κονιάκ στου Γκίκα τον καφενέ. Κάθε βράδυ ανελλιπώς. Ξημερώματα ερχόταν σπίτι. Έξι μήνες μετά, ένα πρωινό, [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 19.11.17 ]

Περιμένοντας τους στίχους να εξεγερθούν ξανά...

Άλλοι άγαλμα σε λέγανε. Κάποια σε είπε κατευθείαν γυναίκα και με λέξεις μνημείωσε τη μορφή σου, δεκαοχτάχρονο κορίτσι τότε. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 11.11.17 ]

123Next >