Δημήτρης Χριστόπουλος

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Οι Σταγιάτες μάς αφορούν

Μια μικρή κοινότητα με ελάχιστους κατοίκους είναι οι Σταγιάτες, λίγα χιλιόμετρα πιο πάνω απ’ τον Βόλο, στις πλαγιές του [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 30.07.20 ]

Μαραγκός σημαίνει παππούς[1]

Απόψε θα επινοήσεις τον παππού σου. Με κυματιστά λευκά μαλλιά σαν του Jimmy Page. Σκυμμένος πάνω στον πάγκο με τα όλα του τα πουσάτια. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.07.20 ]

Τα ατίθασα παιδιά... πάντα τα κυνηγούν και τα σκοτώνουν

Με αφορμή ένα βιβλίο Στην Ισμήνη Καρυωτάκη  Ήθελα σήμερα να γράψω για ένα βιβλίο που μου έδωσε μια ξεχασμένη γεύση [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 14.07.20 ]

Μια χώρα χαμένη

Κάπου κάποτε κάποιος ξένος είπε, Όταν ούτε ένα παιδί δεν παίζει βιολί το βράδυ στην κάμαρά του ή δεν μαθαίνει ελληνικά, αυτή η χώρα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 11.07.20 ]

Χρυσοχέρες και χρυσοδάκτυλοι

Στη «Χρυσοχέρα» ράβονταν, θυμάμαι, όλες οι γυναίκες που γνώριζα κάποτε. Μαμάδες, συννυφάδες, ξαδέρφες, νονές, θείτσες από το [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 08.07.20 ]

Φίλοι για πάντα

Δυο χρόνια δίδαξα στα «Εκπ. Ζηρίδη-Λύκειο η Αθηνά», σχολείο με μεγάλη ιστορία, η οποία δυστυχώς αυτές τις μέρες βίαια [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 07.07.20 ]

Το γενεαλογικό μου δέντρο

Τα κεράσια από μικρή τα φοβόμουνα. Στο χωριό δεν υπήρχε άλλη κερασιά απ’ τη δικιά μας. Μια αγριοκερασιά που έκανε κάτι μεγάλα, [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 10.06.20 ]

Την αγκάλη του Θεού για μαξιλάρι

Λένε πως η γραφή -ακόμα κι όταν δεν το συνειδητοποιείς- είναι ένας στοχασμός πάνω στον εαυτό σου και πάνω στον κόσμο. Και η [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 31.05.20 ]

Κρίσης στέγης

Κάποια μέρα του είπαν, αν νοιάζεσαι τόσο πολύ για τους πρόσφυγες και τους κυνηγημένους, τους άστεγους και τους [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.05.20 ]

CUM JUDA

Ἡ γυναίκα τώρα κοιμᾶται κι ἡ ἀνάσα της ἀκούγεται ἀλλιώτικη, σὰν ρόχθος ἀπὸ κύμα ποὺ σκάει μὲ ὁρμὴ στὰ βράχια. Νωρίτερα ποὺ ἦρθε σπίτι, ἔβαλε ἕνα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 11.05.20 ]

Είδα τον Νικόλα πάλι στον ύπνο μου

Είδα τον Νικόλα πάλι στον ύπνο μου, να μου θυμίζει όλα εκείνα που ζήσαμε. Ήταν Σεπτέμβρης κι ανηφορίζαμε στον Λυκαβηττό. Με [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 15.04.20 ]

Μικούτσου

Τον λέγανε Μικούτσου και ζούσε στη Βραζιλία, πάνω στους καταπράσινους λόφους του Ρίο, εκεί που μεγάλωνε ολοένα μεγάλωνε [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 06.04.20 ]

Ο σούπερμαν με τη μαύρη μπέρτα

Στη μνήμη του Γιάννη Μπεχράκη  Εκείνο το καλοκαίρι δεν ήταν καλοκαίρι. Εδώ πάνω έβρεχε βδομάδες ολόκληρες. Λες και ο Θεός [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 02.03.20 ]

Περί τροπισμών και ποιητών

Κάποτε ρώτησαν έναν σπουδαίο ποιητή ποιος είναι ο αγαπημένος του τροπισμός. Κι αυτός απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη “η [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 24.02.20 ]

Για τον Γιώργο Ιωάννου

«Σιγά σιγά επιβάλλεται να αγγίξουμε τις πληγές μας. Να τα πούμε όλα και να τα πούμε τώρα και να μην αφήσουμε τίποτε». Γ. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 16.02.20 ]

Φοβάμαι. Φοβάμαι πολύ

Οι σκανδιναβικές αερογραμμές (SAS) αναγκάστηκαν προ ημερών να αποσύρουν την καινούργια τους διαφημιστική καμπάνια με [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 15.02.20 ]

Ο δικός μου νεκρόδειπνος

Μου μηνύσανε πως ετοιμάζουνε για χάρη μου ένα αφιέρωμα και θέλουνε, λέει, επειγόντως, ένα κείμενο σαν αυτά που ’γραφα παλιά [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 04.01.20 ]

Κάτι άντρες

In memoriam Είναι κάτι άντρες σαν πυρακτωμένοι κάκτοι στην έρημο, που χρόνια έχουνε να πιουν νερό και δεν διψάνε, γιατί έχουν φύλλα τ’ [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 29.12.19 ]

Ο ιππότης της ασφάλτου

  Ο καινούργιος χρόνος –ευτυχισμένος και γεμάτος νέες προσδοκίες- μόλις πλήρωσε το ακριβές αντίτιμο, πέρασε τα διόδια. Ο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 26.12.19 ]

Ο γερο-Ζήκος

Τα νοσοκομεία τα αποφεύγω. Από μικρός τα φοβόμουν. Μήπως στα πέριξ στήνει καρτέρι ο Χάρος όχι με δρεπάνι στο χέρι αλλά μ’ ένα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 23.11.19 ]

Άιστοι και άπυστοι

Στην εμβληματική και βραβευμένη συλλογή διηγημάτων του Χριστόφορου Μηλιώνη «Καλαμάς και Αχέροντας», υπάρχει ένα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 17.11.19 ]

Μέρες του ‘67

Δεν ξέρω πόσο απέχει η λογοτεχνία από τη μαρτυρία ή από άλλα μη «λογοτεχνικά» είδη λόγου, όπως το στοχαστικό δοκίμιο. Τα όρια [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 14.11.19 ]

Ελλάδα, ακυβέρνητη πολιτεία!

«Πρόσφυγες» χαρακτηρίζει ο Μηλιώνης τους Γιαννιώτες των πέριξ χωριών που στον καιρό του Εμφυλίου αναγκάστηκαν να [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 07.11.19 ]

Κλείνω το στόμα...

Κλείνω το στόμα. Τις λέξεις μου τουφέκισαν σαν τον τρελό λαγό που το ’σκασε χαράματα μετά το φονικό. Ξεδοντιάστηκα. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 26.10.19 ]

Ο κόσμος αυτός είναι δικός μας

Αν η μισή καρδιά μας βρίσκεται εδώ πέρα, η άλλη μισή στο Αφρίν, στο Κομπάνι και στη Ροζάβα βρίσκεται. Εκεί που ακόμα γράφει [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 12.10.19 ]

Τι είναι το πένθος;

Τι είναι το πένθος; (...) Όταν βγαίνεις να φας έξω, διότι δεν μπορείς να τρως μόνος στο σπίτι. Όταν ακούς βήματα μέσα στο σπίτι και [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 09.09.19 ]

Περιψήματα

Τους πήραν, λέει, σηκωτούς. Για την κάθαρση της πόλης από το άγος. Μιάσματα, σκουπίδια, σκόνες, αποβράσματα. Ζωές ανάξιες να [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 26.08.19 ]

Υπεύθυνη Δήλωση

(άρθρο 8 Ν.1599/1986)  Του άρεσε του Τζίτζικα –έτσι τον φώναζαν από παλιά- να την αράζει τα καλοκαίρια κάτω από το αρχαίο πλατάνι μ’ ένα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 21.08.19 ]

Γιατί η προσφυγιά δεν είναι εμπειρία

Γιατί η προσφυγιά και η τέχνη που την απαθανατίζει δεν είναι... εμπειρία ούτε ευκαιρία για πολιτικό [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 08.08.19 ]

Μνημόσυνη πεζοπορία στις σκιές

«Σκαλί σκαλί κατεβαίνω στην ψυχή των απόντων, μνημόσυνη πεζοπορία στις σκιές. Στα ρουμάνια και τις βρύσες. Στους θρύλους [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 30.07.19 ]

12345Next >