Δημήτρης Χριστόπουλος

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Καληνύχτα, Σάντσο...

 Βρεθήκαμε ξανά, αφεντικό. Είσαι μόνος. Πώς μπορείς στη σιδερένια μοναξιά σου; Πού πήγαν τόσοι Αμάδηδες; Τρέχεις στις [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 08.09.21 ]

Περιψήματα

Τους πήραν, λέει, σηκωτούς. Για την κάθαρση της πόλης από το άγος. Μιάσματα, σκουπίδια, σκόνες, αποβράσματα. Ζωές ανάξιες να [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 26.08.21 ]

Στα καμένα

Είναι τελικά δύσκολο άθλημα να διδάσκεις «Νεοελληνική Γλώσσα». Έχει όμως και τα καλά του. Αποφασίζεις, για πολλοστή φορά, να [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.08.21 ]

Κάλαντα στο αφάλι του καλοκαιριού

Αυτά είναι τα δικά μου, του είπε. Αυτά είναι τα δικά μου, της είπε. Τα υπόλοιπα τα έβαλαν σε σακούλες και τα πέταξαν στον πράσινο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 27.07.21 ]

Στον παλιατζή…

Μνήμη Νικήτα Παρίση    Αν δεν κάτσεις φρόνιμα, θα σε δώσω στον παλιατζή. Στον παλιατζή θα σε δώσω. Να μάθεις να με ακούς. Να [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 24.07.21 ]

Ψάχνοντας στο τίποτα να βρει το κάτι*

Η πολυκατοικία των σαράντα διαμερισμάτων εδώ και μισό αιώνα έναν μονάχα διαχειριστή γνώρισε, τον κύριο Νίκανδρο. Ισόβιο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 15.07.21 ]

Survivor

Ο Μιχάλης ξύπνησε μούσκεμα και ζάρωσε πίσω από την πλάτη της Μαρίας. Ένα κουβάρι -ένα κουβάρι κι ο εφιάλτης που επανέρχεται [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 14.06.21 ]

Το γενεαλογικό μου δέντρο

Τα κεράσια από μικρή τα φοβόμουνα. Στο χωριό δεν υπήρχε άλλη κερασιά απ’ τη δικιά μας. Μια αγριοκερασιά που έκανε κάτι μεγάλα, [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 09.06.21 ]

Η μαύρη μπίλια με το νούμερο οκτώ

Τα άγουρα καλοκαίρια μου στα μπιλιάρδα του Αλέκου σύχναζα. Όταν έκλεινε το ένα σχολείο, άνοιγε το άλλο. Οχτάμπαλο να [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 01.06.21 ]

Αθηνά Παπανικολάου, «Γλυφό νερό» (διηγήματα)

Υπάρχουν κείμενα (τα περισσότερα) που τα διαβάζεις σε διάφορους ιστότοπους οποιαδήποτε στιγμή της μέρας και στη [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 01.05.21 ]

Ἀπρίλης καὶ ἠχοῦν ἀργύρια προδοσίας

Χαράζει ἡ Μεγαλοβδομάδα. Τὸ ἐργοστάσιο ἕτοιμο καὶ πάλι νὰ σαλπάρει γιὰ τὸ καθημερινό του δρομολόγιο, περιμένει σὰν τὸν ἀρχαῖο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 28.04.21 ]

(ΦΡ)ΕΑΡ

 Το ’49 ο φιλόλογος της Δ’ Γυμνασίου, άνθρωπος δύστροπος αλλά φανατικός με τ’ αρχαία, τον σήκωσε στον πίνακα για να κλίνει [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.04.21 ]

Είδα τον Νικόλα πάλι στον ύπνο μου

Είδα τον Νικόλα πάλι στον ύπνο μου, να μου θυμίζει όλα εκείνα που ζήσαμε. Ήταν Σεπτέμβρης κι ανηφορίζαμε στον Λυκαβηττό. Με [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 17.04.21 ]

Οι παρελάσεις...

 Καὶ ἔτσι ὅπως τὸν ἔβλεπα νὰ κάθεται πάνω στὴν καρέκλα, θυμήθηκα, δὲν ξέρω τὸ γιατί, τὶς παρελάσεις ποὺ μὲ πήγαινε ὁ παππούς μου· «γιὰ νὰ [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 25.03.21 ]

Απόκριες ’21

Είχε βεβαρημένο παρελθόν ο συλληφθείς Ήτο και γνωστός στα πέριξ Στα 15 του συνελήφθη για διατάραξη κοινής ησυχίας Φώναζε [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 09.03.21 ]

Lonely day ή Η καριόλα η ψυχή μου

Γενάρης του ’90. Ρόδος. Στρατόπεδο Πεζικού ΧΧ. Βροχή και κρύο επί μια βδομάδα. 12 με 2 σκοπιά. 2.10 επιστρέφω ξυλιασμένος. Το G3 γλιστρά και [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 21.02.21 ]

Η έκκληση ενός παιδιού

Αν τα δάκρυα ήταν θάλασσα, θα θρηνούσαμε ναυάγια. Έστω κι έτσι. Τώρα που νυχτώνει περισυλλέξτε με σεβασμό τα δάκρυα. Ένα ένα σας [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 21.02.21 ]

Το χιόνι είναι μόνο χιόνι

Εκείνο το χιόνι αποφάσισε να μη λιώσει. Έμεινε πάλλευκο -ένα μέτρο μπόι- να καλύπτει δρόμους κι αμάξια. Τη μέρα τρύπωνε στα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 18.02.21 ]

«Αγαπήσου τότε!»

Από τις πιο πετυχημένες ατάκες στη μετάφραση της «Αντιγόνης» από τον Μαρωνίτη είναι, χωρίς αμφιβολία, η απάντηση που [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 13.02.21 ]

Για μια Σοφία, για μια Μαρία, για τη Σιωπή…

Αυτές τις μέρες χαίρομαι που διδάσκω στη Γ’ Λυκείου τη «Φαρμακωμένη» του Δ. Σολωμού, ποίημα που το έγραψε ο Επτανήσιος [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 16.01.21 ]

Το μπρελόκ

Είχε κι εκείνο το μπρελόκ με τα κλειδιά στο χέρι. Πόρτες πολλές ν’ ανοίγει. Δώρο του πατέρα του λίγο προτού κλείσει τα μάτια του. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 11.01.21 ]

Ο γερο-Ζήκος

Τα νοσοκομεία τα αποφεύγω. Από μικρός τα φοβόμουν. Μήπως στα πέριξ στήνει καρτέρι ο Χάρος όχι με δρεπάνι στο χέρι αλλά μ’ ένα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 05.01.21 ]

Ηρωισμοί (απολογισμός μιας χρονιάς)

Πνέοντας τα λοίσθια το 2020, νομίζω πως στα καθ’ ημάς το γεγονός που μένει ανεξίτηλο στη μνήμη μας είναι η καταδικαστική [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 28.12.20 ]

Χριστούγεννα στο μυαλό του

Παραμονή Χριστουγέννων, με το χιόνι να λευκιάζει τον τόπο, ο γερο-Πανίκας, πατημένα τα ενενήντα, σέρνει με δυσκολία τα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 22.12.20 ]

Ανήμερα του Άη Νικόλα

Τρίτος χρόνος στο νησί. Έντεκα τσιγάρα το ’να πίσω απ’ τ’ άλλο κάπνισα εκείνο το βράδυ. Όσα δεν είχα καπνίσει ποτέ, μέχρι να λύσω [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 05.12.20 ]

Συννεφιασμένη Κυριακή...

  Σαββατόβραδο με τους Χρονοδείκτες του Γιάννη Δάλλα ανά χείρας. Βόλτα στην άγονη γραμμή της μνήμης. Επί Πρωθυπουργίας [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 03.12.20 ]

Το χέρι του Θεού

Όταν το οξυγόνο σώνεται. Όταν μυρίζεις την πρωινή υγρασία λες κι είναι η πρώτη σου φορά. Όταν ο αγώνας αρχίζει με το εναρκτήριο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 30.11.20 ]

ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΣΗ (Ι)

Σε μια πτέρυγα χρονίων παθήσεων διανυκτερεύω τους πόνους σας. Κοιμάμαι τις πληγές σας. Σταγόνα σταγόνα –χρόνια τώρα- [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 28.11.20 ]

Ο κόφτης

Είναι κάτι βράδια που στην άδεια πόλη τριγυρνούν φαντάσματα. Νεκρὲς ζωὲς που ξελιμπάρανε σαν παπούτσια με κομμένα τα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 28.11.20 ]

Κλεισμένη σ’ έναν υπνόσακο τον περιμένει

Περιμένει απ’ τα χαράματα σχεδόν ν’ ανοίξει το φαρμακείο. Ο Νίκος είναι καλό παιδί και δεν του παίρνει λεφτά. Συνομήλικοι [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 22.11.20 ]

12345Next >