Δημήτρης Χριστόπουλος
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Το λίπος
Δούλευε υπερωρίες και ευχαριστούσε τον Θεούλη που για άλλη μια μέρα την έβγαλε καθαρή -τα ρούχα κολλημένα πάνω του- δεν [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 25.06.18 ]Αλεύρι και προζύμι
Η γιαγιά μου από τη Νάξο. Τα καλοκαίρια που επισκεπτόμουν το νησί στο ξύλινο φουρναριό της αξημέρωτα ακόμα. Εκεί την [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 10.06.18 ]Η τελευταία απελπισία
Χρόνια παλεύοντας με τη μοναξιά του ο Κυρ Θεόφιλος. Στο αφάλι του μεσημεριού θα τον εύρεις μαρμαρωμένο σ’ ένα στενό [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 29.05.18 ]Οι μετρίως ζώντες μετρίως πεθαίνουν
Και για να σοβαρευτούμε. Κανείς δεν ξέρει τι υπάρχει πίσω απ’ τα σύννεφα. Κανείς, μα κανείς. Χρόνια ολόκληρα έχτιζαν [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 25.05.18 ]Μπιφτεκάκια για τα παιδιά
Από μικρή τη σαγήνευε ο δέκατος άθλος του Ηρακλή. Θαύμαζε τον ήρωα που έπειτα από τόσους κόπους και τρεχαλητά, αγώνες και αίμα, [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.05.18 ]Με το βλέμμα στη φυγή...
Τὸν ἕναν τὸν ἔλεγαν Μααμούν. Τὸν ἄλλον, Γεράσιμο. Πάνω στὴν ὀθόνη τοῦ οὐρανοῦ ζωντάνεψε τὶς μνῆμες του μὲ τὴν τρυφερὴ φωνή του. Τοῦ μίλησε γιὰ [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 15.05.18 ]Ο μπιντές
Επέζησα. Σχεδόν μισό αιώνα. Εγώ που από το ’70 χαιρετούσα την πρόοδό σας. Χύνοντας καταρράκτες νερού. Προσφέροντας σε [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 28.03.18 ]Ο χαμένος θησαυρός
Θα καλέσω ένα ασθενοφόρο. Σήμερα κιόλας θα καλέσω ένα ασθενοφόρο. Είμαι αποφασισμένος να το κάνω, το θέμα δεν σηκώνει [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 18.03.18 ]Πουαντερί· μια ανάποδη και μια καλή
Τη γιαγιά μου τη λέγαμε Πηνελόπη. Τη θυμάμαι καθισμένη στην παλιά της πολυθρόνα, με δυο μεταλλικές βελόνες νούμερο τρία [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 07.03.18 ]Εφάπαξ
Θα το έπαιρνε στο τέλος της χρονιάς. Του το είχαν υποσχεθεί. Ο προσωπάρχης του ταμείου από χρόνια γνωστός του. Ήταν [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 02.03.18 ]Κίτρινο σχολικό λεωφορείο
Tα κίτρινα σχολικά λεωφορεία. Από πιτσιρίκο μ’ άρεσαν. Tα κίτρινα σχολικά λεωφορεία. Η πρώτη εικόνα που θυμάμαι ήταν ένα [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 19.02.18 ]Ψυχοσάββατο
Αγγίζει την παύλα ανάμεσα στις δυο χρονολογίες και νιώθει σαν τον άπιστο Θωμά. Δεκαέξι χρονών ήταν που έχασε τον πατέρα [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 11.02.18 ]Πολύτιμο φορτίο
Ταξιδεύαμε. Άγονη γραμμή. Φεύγαμε. Κάναμε εμβόλια αμνησίας και φεύγαμε. Αναβολή δεν σήκωνε. Στεριά να μην πατήσουμε, [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 07.02.18 ]«Πολίτες του κόσμου» ή «στρατιώτες καταφυγίου»;
Ο εθνικιστικές τάσεις στην Ευρώπη είναι αποτέλεσμα μιας τριπλής κρίσης: εθνικής, πολιτικής και οικονομικής. Κατ' αρχάς, [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 04.02.18 ]Πατριώτης ναι, εθνικιστής ποτέ...
Ανάμεσα στην αγάπη για την πατρίδα και στον εθνικισμό υπάρχει η ίδια διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην ευγένεια της [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 31.01.18 ]Λεωφορείο ο κόσμος
Στο λεωφορείο για την Καισαριανή συνάντησα τον Μάριο Χάκκα. Δεν έχασα ευκαιρία και του ’πιασα κουβέντα. Για ένα [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 27.01.18 ]Από την ερμηνεία στην ηθική
Διαβάζω αυτές τις μέρες το τελευταίο βιβλίο του Δημήτρη Τζιόβα «Η πολιτισμική Ποιητική της ελληνικής Λογοτεχνίας. Από [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 24.01.18 ]Τελετουργικό
Μουσκεμένος μπήκε στο σπίτι. Μαύρος ο ιδρώτας τον φορούσε κατάσαρκα. Ένα χάρτινο κιβώτιο απίθωσε πάνω στο τραπέζι. Η βρύση [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 18.01.18 ]Μια τρύπα στην κάλτσα...
Κάθε ιστορία χρειάζεται, για να γραφεί, μπόλικη δόση περιέργειας. Απλότητα και ειλικρίνεια. Και το σπουδαιότερο, έναν [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 12.01.18 ]Ο χιονάνθρωπος
Με τον πατέρα μου δεν είχε παίξε γέλασε. Παιδιά στο χωριό, το χιόνι αβάσταχτο σκέπαζε τα σπίτια. Ολημερίς κόβαμε κούτσουρα. [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 05.01.18 ]Ο φίλος μου ο Αντρέας
Ας τον πούμε «Αντρέα». Ο Αντρέας, λοιπόν, φίλος και συνάδελφος στο σχολείο, είναι από εκείνους που χωρίς να έχουν ιδιαίτερη [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 28.12.17 ]Επαγγελίες ενός επίδοξου ποιητή
Αυτό που θα γράψω θα έχει αίμα και νεύρο. Θα ’χει φωνή που τους νεκρούς ταράζει. Θα ’χει θύελλα που τα καράβια βουλιάζει. Θα [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 17.12.17 ]Το έλκηθρό μου
Ήταν ωραίο εκείνο το πρωινό. Οι πίστες στο χιονοδρομικό λειτουργούσαν κανονικά. Ένα ζευγάρι Γερμανών με όλη την αναγκαία [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 12.12.17 ]Και το αύριο δεν θα ξαναγίνει χθες
Ο Νίκος τηλεφωνεί στη γυναίκα του. Βάζει τα δυνατά του να της μιλήσει όπως τις άλλες φορές. «Το μεσημέρι μη με περιμένεις [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 29.11.17 ]Δεν μένει εδώ κανείς
Ο πατέρας έπινε ούζα και κονιάκ στου Γκίκα τον καφενέ. Κάθε βράδυ ανελλιπώς. Ξημερώματα ερχόταν σπίτι. Έξι μήνες μετά, ένα πρωινό, [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 19.11.17 ]Περιμένοντας τους στίχους να εξεγερθούν ξανά...
Άλλοι άγαλμα σε λέγανε. Κάποια σε είπε κατευθείαν γυναίκα και με λέξεις μνημείωσε τη μορφή σου, δεκαοχτάχρονο κορίτσι τότε. [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 11.11.17 ]Κανένας καθαρός
(συνέντευξη) Στο σφαγείο πουλάνε ακόμα μπαλτάδες. Γκογκγκογκ! Θα τα γράψεις όλα! Ακούς; Με λένε Άλεν. Γεννήθηκα στη Βοσνία. [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 08.11.17 ]Τώρα σε θέλω
Απόψε που το φεγγάρι σφαγμένο από το τσιγκέλι κρέμεται. Έρημος στους έρημους δρόμους τριγυρνώ. Βρέχει. Ένα πρόσωπο σφαδάζει [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.10.17 ]Venceremos
Μ’ αρέσει να πηγαίνω στο γήπεδο με τον αδελφό μου. Τον προηγούμενο μήνα έκλεισε τα είκοσι τρία και τα δύο τελευταία [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 06.10.17 ]Χειμών δριμύς επέρχεται..
Πατέρα, μη φοβάσαι. Όλα καλά θα πάνε. Είμαι εντελώς χαμένος, μα είμαι καλά. Με τα στραβά και τ’ ανάποδά μου. Καλά θα πάμε, δεν μπορεί, [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 01.10.17 ]