Δημήτρης Χριστόπουλος
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Ο κήπος με τα θαύματα
Τα λουλούδια της κάθε πρωί ανελλιπώς τα πότιζε. Αχάραγα ακόμα. Τ’ άρωμά τους ν’ αναπνέει. Μονολογώντας. Πότε για το ’να, πότε [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 24.10.20 ]Η θάλασσα μέσα σου
Κοιμάσαι. Ένα κάλπικο όνειρο ονειρεύεσαι. Όταν η προειδοποιητική σειρήνα της κατάψυξης κουδουνίζει μες τη νύχτα, [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 21.10.20 ]Η μπριζόλα και η πολιτική
Μαθητής το ’82, πηγαινοερχόμουνα στο Θεωρητικό Φροντιστήριο στην Κωλέττη και ανακάλυπτα σιγά σιγά γωνιές και στέκια [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.09.20 ]Το ροτβάιλερ
Κάθεται κατάχαμα στο υγρό τσιμέντο λουσμένος ιδρώτα. Αφρούς στάζει το στόμα του. Ένα λυσσασμένο αγρίμι κλεισμένο σε [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 17.09.20 ]Αψιμαχίες
Τα απογεύματα της Κυριακής έχουν πάντα μια παράξενη θλίψη. Δεν είναι η προσμονή της καινούργιας εβδομάδας με τις [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 06.09.20 ]Ο ήλιος του Σεπτέμβρη
Μια μπουκάλα –καβανόζι την έλεγε η γιαγιά μου- γεμάτη βύσσινα με ζάχαρη σιρόπι ακόμα λιάζεται στου μυαλού μου την αυλή. Δυο [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 04.09.20 ]Ο Ιάνης Ξενάκης, το Πολύτοπον των Μυκηνών και το σύγχρονο άγος
Το 1978, λίγα χρόνια μετά την πτώση της Δικτατορίας, ο Ιάνης Ξενάκης παρουσίασε στις Μυκήνες το έργο του «Το Πολύτοπον των [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 31.08.20 ]Σύγγρια
στον Πάνο Θ. Στα δεκατέσσερα την έφερε με το ζόρι στον πέτρινο πύργο του, με τους έξι ορόφους, τα δέκα δωμάτια, τα κελάρια και [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 18.08.20 ]Μαραγκός σημαίνει παππούς[1]
Απόψε θα επινοήσεις τον παππού σου. Με κυματιστά λευκά μαλλιά σαν του Jimmy Page. Σκυμμένος πάνω στον πάγκο με τα όλα του τα πουσάτια. [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.07.20 ]Τα ατίθασα παιδιά... πάντα τα κυνηγούν και τα σκοτώνουν
Με αφορμή ένα βιβλίο Στην Ισμήνη Καρυωτάκη Ήθελα σήμερα να γράψω για ένα βιβλίο που μου έδωσε μια ξεχασμένη γεύση [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 14.07.20 ]Μια χώρα χαμένη
Κάπου κάποτε κάποιος ξένος είπε, Όταν ούτε ένα παιδί δεν παίζει βιολί το βράδυ στην κάμαρά του ή δεν μαθαίνει ελληνικά, αυτή η χώρα [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 11.07.20 ]Χρυσοχέρες και χρυσοδάκτυλοι
Στη «Χρυσοχέρα» ράβονταν, θυμάμαι, όλες οι γυναίκες που γνώριζα κάποτε. Μαμάδες, συννυφάδες, ξαδέρφες, νονές, θείτσες από το [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 08.07.20 ]Φίλοι για πάντα
Δυο χρόνια δίδαξα στα «Εκπ. Ζηρίδη-Λύκειο η Αθηνά», σχολείο με μεγάλη ιστορία, η οποία δυστυχώς αυτές τις μέρες βίαια [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 07.07.20 ]Την αγκάλη του Θεού για μαξιλάρι
Λένε πως η γραφή -ακόμα κι όταν δεν το συνειδητοποιείς- είναι ένας στοχασμός πάνω στον εαυτό σου και πάνω στον κόσμο. Και η [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 31.05.20 ]Κρίσης στέγης
Κάποια μέρα του είπαν, αν νοιάζεσαι τόσο πολύ για τους πρόσφυγες και τους κυνηγημένους, τους άστεγους και τους [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.05.20 ]CUM JUDA
Ἡ γυναίκα τώρα κοιμᾶται κι ἡ ἀνάσα της ἀκούγεται ἀλλιώτικη, σὰν ρόχθος ἀπὸ κύμα ποὺ σκάει μὲ ὁρμὴ στὰ βράχια. Νωρίτερα ποὺ ἦρθε σπίτι, ἔβαλε ἕνα [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 11.05.20 ]Μικούτσου
Τον λέγανε Μικούτσου και ζούσε στη Βραζιλία, πάνω στους καταπράσινους λόφους του Ρίο, εκεί που μεγάλωνε ολοένα μεγάλωνε [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 06.04.20 ]Ο σούπερμαν με τη μαύρη μπέρτα
Στη μνήμη του Γιάννη Μπεχράκη Εκείνο το καλοκαίρι δεν ήταν καλοκαίρι. Εδώ πάνω έβρεχε βδομάδες ολόκληρες. Λες και ο Θεός [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 02.03.20 ]Περί τροπισμών και ποιητών
Κάποτε ρώτησαν έναν σπουδαίο ποιητή ποιος είναι ο αγαπημένος του τροπισμός. Κι αυτός απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη “η [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 24.02.20 ]Για τον Γιώργο Ιωάννου
«Σιγά σιγά επιβάλλεται να αγγίξουμε τις πληγές μας. Να τα πούμε όλα και να τα πούμε τώρα και να μην αφήσουμε τίποτε». Γ. [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 16.02.20 ]Φοβάμαι. Φοβάμαι πολύ
Οι σκανδιναβικές αερογραμμές (SAS) αναγκάστηκαν προ ημερών να αποσύρουν την καινούργια τους διαφημιστική καμπάνια με [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 15.02.20 ]Ο δικός μου νεκρόδειπνος
Μου μηνύσανε πως ετοιμάζουνε για χάρη μου ένα αφιέρωμα και θέλουνε, λέει, επειγόντως, ένα κείμενο σαν αυτά που ’γραφα παλιά [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 04.01.20 ]Κάτι άντρες
In memoriam Είναι κάτι άντρες σαν πυρακτωμένοι κάκτοι στην έρημο, που χρόνια έχουνε να πιουν νερό και δεν διψάνε, γιατί έχουν φύλλα τ’ [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 29.12.19 ]Ο ιππότης της ασφάλτου
Ο καινούργιος χρόνος –ευτυχισμένος και γεμάτος νέες προσδοκίες- μόλις πλήρωσε το ακριβές αντίτιμο, πέρασε τα διόδια. Ο [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 26.12.19 ]Μέρες του ‘67
Δεν ξέρω πόσο απέχει η λογοτεχνία από τη μαρτυρία ή από άλλα μη «λογοτεχνικά» είδη λόγου, όπως το στοχαστικό δοκίμιο. Τα όρια [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 14.11.19 ]Ελλάδα, ακυβέρνητη πολιτεία!
«Πρόσφυγες» χαρακτηρίζει ο Μηλιώνης τους Γιαννιώτες των πέριξ χωριών που στον καιρό του Εμφυλίου αναγκάστηκαν να [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 07.11.19 ]Κλείνω το στόμα...
Κλείνω το στόμα. Τις λέξεις μου τουφέκισαν σαν τον τρελό λαγό που το ’σκασε χαράματα μετά το φονικό. Ξεδοντιάστηκα. [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 26.10.19 ]Ο κόσμος αυτός είναι δικός μας
Αν η μισή καρδιά μας βρίσκεται εδώ πέρα, η άλλη μισή στο Αφρίν, στο Κομπάνι και στη Ροζάβα βρίσκεται. Εκεί που ακόμα γράφει [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 12.10.19 ]Τι είναι το πένθος;
Τι είναι το πένθος; (...) Όταν βγαίνεις να φας έξω, διότι δεν μπορείς να τρως μόνος στο σπίτι. Όταν ακούς βήματα μέσα στο σπίτι και [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 09.09.19 ]Υπεύθυνη Δήλωση
(άρθρο 8 Ν.1599/1986) Του άρεσε του Τζίτζικα –έτσι τον φώναζαν από παλιά- να την αράζει τα καλοκαίρια κάτω από το αρχαίο πλατάνι μ’ ένα [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 21.08.19 ]