Δημήτρης Χριστόπουλος
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Γιατί η προσφυγιά δεν είναι εμπειρία
Γιατί η προσφυγιά και η τέχνη που την απαθανατίζει δεν είναι... εμπειρία ούτε ευκαιρία για πολιτικό [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 08.08.19 ]Μνημόσυνη πεζοπορία στις σκιές
«Σκαλί σκαλί κατεβαίνω στην ψυχή των απόντων, μνημόσυνη πεζοπορία στις σκιές. Στα ρουμάνια και τις βρύσες. Στους θρύλους [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 30.07.19 ]Μαραγκός σημαίνει παππούς[1]
Απόψε θα επινοήσεις τον παππού σου. Με κυματιστά λευκά μαλλιά σαν του Jimmy Page. Σκυμμένος πάνω στον πάγκο με τα όλα του τα πουσάτια. [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.07.19 ]Ο καιρός...
Σαν χειμώνας ο [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 05.07.19 ]Ξαναδιαβάζοντας τον «Μπιντέ»
Αύριο. 47 χρόνια από τον θάνατο του Μάριου Χάκκα. Ξαναδιαβάζω τον «Μπιντέ»: (…) «Με είχανε βάλει στο ζυγό είκοσι ολόκληρα χρόνια με [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 04.07.19 ]Story of my fucking life
Στημνήμη ZAK / ZACKIE OH Ἐδῶ καὶ μῆνες δουλεύω κάθε Σαββατοκύριακο σ᾿ ἕνα μοτὲλ πάνω ἀπ᾿ τὸ σταθμὸ Λαρίσης. Ὅταν τὸ προσωπικὸ παίρνει ρεπό, φωνάζουν [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 08.06.19 ]Απουσίες
Τελειώνει κι αυτή η σχολική χρονιά. Καιρός να κλείσουμε και το βιβλίο απουσιών, λέει ο Διευθυντής. Εκατόν εβδομήντα δελτία [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 14.05.19 ]Ιχθυόσκαλα Κερατσινίου
Τὴν ὥρα ποὺ ἔφευγε τὸ τελευταῖο φῶς τῆς μέρας καὶ οἱ σκιὲς μακραῖναν, μ᾿ ἕνα σάλτο πήδησε καὶ τὸ δικό μας τὸ μυαλὸ ἐποχὲς καὶ ἀποστάσεις καὶ [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 12.05.19 ]Golden boy...
Έχουν και οι Κυριακές των εκπτώσεων τα απρόοπτά τους. Ευειδής κυρία, ακροβατώντας στους πολυτελείς κοθόρνους της, [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 05.05.19 ]Place de Psiri
Τη Μεγάλη Βδομάδα, τέλη του ’60, αρχές του ’70, κατέβαινα με τους συγγενείς της μάνας μου στην πλατεία Ψυρρή. Φιλωτίτες εκ Νάξου [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 22.04.19 ]Άντρες με υπηκοότητα θανάτου
(78 χρόνια από την κατάληψη της Αθήνας από τους Γερμανούς) Πάντα θυμάμαι τέτοιες μέρες, που η άνοιξη τρίζει, τη γιαγιά μου και τις [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 07.04.19 ]Γιὰ τὸν δικό μου Ἀθανάσιο Διάκο ἤ Άθάνατο
Καὶ ἔτσι ὅπως τὸν ἔβλεπα νὰ κάθεται πάνω στὴν καρέκλα, θυμήθηκα -δὲν ξέρω τὸ γιατί- τὶς παρελάσεις ποὺ μὲ πήγαινε ὁ παππούς μου· «γιὰ νὰ [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 25.03.19 ]Πατριώτης ναι, εθνικιστής ποτέ
Ανάμεσα στην αγάπη για την πατρίδα και στον εθνικισμό υπάρχει η ίδια διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην ευγένεια της [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 23.03.19 ]Οι επαναστάτες της Εύφορης Κοιλάδας
(με τον τρόπο του Μάριου Χάκκα) Πρώτα οι συστάσεις. Η «Εύφορη Κοιλάδα» είναι το πιο διάσημο καφέ της γειτονιάς μας, το σημείο [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 17.03.19 ]«Ρατσιστές» ίσως γεννιόμαστε, ανεκτικοί μπορούμε να γίνουμε
Πριν από μερικές δεκαετίες ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν Πωλ Σαρτρ είχε επισημάνει ότι «κόλαση είναι οι άλλοι». Σήμερα, παρά τις [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 15.03.19 ][Ἡ Ἀριάδνη τὶς Ἀπόκριες]
Κατάχαμα στὴν ἄκρη τῆς ταράτσας, μέχρι νὰ στεγνώσουν τὰ ροῦχα, χαζεύω τοὺς κυματισμοὺς τῶν σεντονιῶν στὸ μπουγαδόσκοινο. Βάζω τὸ [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 10.03.19 ]Νύχτα βαθιά
Ανοίγω τα άπαντα του Καρυωτάκη. Λίγα όσα πρόλαβε να γράψει. Στην τελευταία ποιητική συλλογή του («Ελεγεία και Σάτιρες») [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 21.02.19 ]Διαδήλωση αγάπης
Από παλιά τον φανταζόμουνα να ξεροσταλιάζει κάτω από το ασημένιο φως του φεγγαριού, την αιωνιότητα με λίγα ερωτόλογα να [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 16.01.19 ]Λερωθείτε, κάνει καλό
Πλένει στοὺς 90° τὰ λευκὰ καὶ ξεχωρίζει τὰ χρωματιστὰ ἀπὸ τὰ ἀνοιχτόχρωμα. Προτοῦ τὰ βάλει στὸ πλυντήριο ἐλέγχει σχολαστικὰ τὶς τσέπες [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 03.01.19 ]Αλκιβιάδου και Αγορακρίτου γωνία
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά και μετριέται πιάτο-πιάτο μαζί με τα κομμάτια τους στον πάτο του [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 15.12.18 ]Τομπισκοτάκιμου...
(…) Χαράματα σηκώθηκε καὶ κλείστηκε στὸ μπάνιο. Γιὰ τοὺς γονεῖς της ἔκπληξη μεγάλη. Ἡ μητέρα της δὲν ἄντεξε καὶ κρυφοκοίταξε ἀπὸ τὴν [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 11.12.18 ]Για μιαν Ελένη
Την πήγαν, λέει, και την πέταξαν από έναν θαλασσοφαγωμένο βράχο στην παραλία του νησιού που έχει το όνομα «Φώκια». Εκεί τη [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 06.12.18 ]Ο κόσμος είναι κίτρινος
Κάποτε ρώτησαν έναν εκ γενετής τυφλό, Ποιο είναι το χρώμα της εποχής μας; Κι αυτός χωρίς δισταγμό απάντησε, Το κίτρινο. Εκείνο [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 02.12.18 ]Τρύπια βάρκα
Για το ψαράκι και πάλι. Άραγε επέζησε; Κι αν ναι, πόσο; Που κάποια στιγμή άψυχο κύλησε σε μια λεκάνη κι έπειτα κατέληξε στα [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 17.11.18 ]Το πολύ του ελαχίστου ή η ποιητική της βραχύτητας
Οι απόψεις διχάζονται. Μερικοί λένε, πως όταν γράφεις, μπορείς να δεις καλύτερα το πρόσωπό σου. Και άλλοι το θεωρούν μάταιο όλο [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 02.11.18 ]Βίας εγκώμιον
Εκείνο το «Ὦ παῖ, γένοιο πατρός εὐτυχέστερος, τά δ’ ἄλλα ὅμοιος» που είχε γράψει στον πίνακα η φιλόλογος της Α’ Γυμνασίου –η [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 14.10.18 ]Πεινασμένο φάντασμα
Το πρωί που τον είδα τον χοντρούλη με τη βερμούδα να αφήνει διαφημιστικά φυλλάδια με λαστιχάκι στην πεθαμένη εδώ και [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 27.09.18 ]Ο θάνατος του συγγραφέα
Να λοιπόν που ήρθε η ώρα να σου πω κι εγώ δυο λόγια. Πάρ’ το ως αντίδωρο ταπεινό για όσα έκανες για μένα μια ολόκληρη ζωή. Δεν ξέρω [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 21.09.18 ]Στον τηλεφωνικό θάλαμο
(με τον τρόπο του R.C.) Μιλά στο κινητό του κοιτώντας έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου και χειρονομεί. Μιλά στο κινητό με τα [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 25.08.18 ]Το στρώμα
Πάρτε ό,τι θέλετε. Να, ανοίξτε εδώ –τους είπε– σ’ αυτό το συρτάρι έχω κάτι ψιλά. Σκάσε, γέρο. Άχνα μην βγάλεις, τον απείλησε με τη γροθιά [...]
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.07.18 ]