Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Οι φοβισμένοι αντιήρωές μου

Οι δικοί μου ήρωες δεν είναι κατά δήλωσή τους ήρωες. Σαν τους άλλους του ’40 ή του ’21 ή τουλάχιστον τους πιο αφανείς της [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 18.09.18 ]

Βεβαιότητες

Κι όλα τα ξενύχτια; Τότε που ’βγαζε τα πρώτα του δοντάκια; Όταν αρρώστησε από ιλαρά; Τα βράδια που του χάιδευε την πλάτη; [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 14.09.18 ]

Πεζοπορίες...

«Αποχαιρετάει» μού απάντησε. Οι βόλτες του ήταν τότε στα ανατολικά του χωριού: ποτάμι, δάσος, ξωκλήσι, πλαγιά, ρεματιά. Έκανε [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 11.09.18 ]

Νυχτερινά μεροκάματα

Κατά τους πολύ θερινούς μήνες όταν δουλεύουν στα φόρτε τους τα εργοστάσια με την σάλτσα ντομάτας ή την κομπόστα ροδάκινου, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 07.09.18 ]

Ένας κάποιος

Για πολιτική καριέρα προετοιμαζόταν, σαν βουλευτής ήθελε να κατέβει. Και ποιος ξέρει μετά; Κοινοβουλευτικός [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 04.09.18 ]

Αποκατάσταση της αλήθειας

Τα φθινόπωρα των παιδικών μου χρόνων έχουν εικόνες από τα αναγνωστικά της πρώτης, της δευτέρας και της τρίτης δημοτικού, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 01.09.18 ]

Τυφλόμυγα

Είχαμε ένα παιχνίδι κλειστού χώρου τότε. Πέντε έξι άτομα σε ένα δωμάτιο. Δέναμε τα μάτια κάποιου και παίρναμε θέση στις γωνίες. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.08.18 ]

Εικονικός πνιγμός

Δυο τρεις Κυριακές ήταν όλα και όλα τα παιδικά μου καλοκαίρια στη Μεθώνη, στον Μακρύγιαλο, στην παραλία Κατερίνης και [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 26.08.18 ]

Μια αναγκαία εξήγηση

Δεν επιχειρώ καμία αισθητική εξέγερση. Αποποιούμαι δε τη μεταφυσική της νίκης. Δεν φιλοτεχνώ καμία απομονωμένη σοφίτα. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 24.08.18 ]

Γρατζουνιές

Είκοσι οχτώ χρονών με τρία παιδιά, έναν άντρα, δυο γελάδια και αγροτικές καλλιέργειες.  Άνοιξη τσάπες, καλοκαίρι καπνά, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 22.08.18 ]

Οι πτήσεις

Είναι αληθινά ελικοπτεράκια. Έρχονται βζζζζζ μπροστά μου. Ανοίγω την πόρτα τους και μπαίνω μέσα. Έτσι τουλάχιστον [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 18.08.18 ]

16. Τίτλοι τέλους

Έτσι ακριβώς ήσουν όταν σε πρωτογνώρισα: σ’ ένα άδειο κάδρο. Που δεν ήταν ακριβώς άδειο. Αφού γέμισε σιγά σιγά με τη μορφή σου. Αυτιά, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 16.08.18 ]

Ιερά διαδικτυακή εξέταση

Είναι και κάποιες γραφές που όσο και αν διαφέρουν από τις δικές σου έχουν πάντα την εκτίμηση και τον σεβασμό σου. Γιατί [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 12.08.18 ]

15. Στρατιωτάκια ακούνητα

Και τώρα που σε βρήκα, λέω ότι ήρθε, επιτέλους, η ώρα να λογαριαστούμε. Οι δυο μας, εγώ και εσύ, εσύ και εγώ, εδώ και τώρα. Κάτω απ’ τα [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 11.08.18 ]

Έκτακτα στρατοδικεία

Στα έκτακτα του παιδιατρικού κάποιου νοσοκομείου. Η Υρώ είναι ξανά κρυωμένη. Στην ουρά καμιά δεκαριά μικρά μαζί με τους [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 10.08.18 ]

14. Απεργία πείνας

Αλλά ώσπου να αποσταλεί ο φάκελος της υποψηφιότητάς μου σ’ όλες τις ιατρικές σχολές της χώρας, να μελετηθεί απ’ τα μέλη ΔΕΠ [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.08.18 ]

13. Εργαστήρι ανατομίας

Κι όμως μένει. Έστω και αν είμαι σ’ αυτή την κατάσταση, υπάρχει, τελικά, κάτι για να δώσω. Αφού όπως πολύ σωστά διδάσκει και η λαϊκή [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 04.08.18 ]

12. Ομολογία

Άλλοτε πάλι έρχονται και με πιάνουν οι απελπισίες μου. Εντελώς απροειδοποίητα. Με το ίδιο ακριβώς χρώμα που έχει η πλήξη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 01.08.18 ]

11. Εικονικές αποδράσεις

Κάποιες φορές νιώθω σαν τα γέρικα λιοντάρια. Που παραμένουν έγκλειστα στον ζωολογικό κήπο. Για να ’ρχονται τα παιδιά με [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 28.07.18 ]

Λεκτικός εμφύλιος...

Καθένας με το πολιτικό δίκιο του - κι εγώ βεβαίως με το δικό μου. Ανθρώπινο είναι, νιώθεται. Αλλά αν κάτι με τρομάζει είναι τούτη η [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 27.07.18 ]

Ξορκίζουμε τις ένοχές μας συνειδήσεις

Ποιο το όφελος αλλά θα το πω: ο επιθανάτιος ρόγχος εξάμηνου μωρού ας στοιχειώνει τον ανυποψίαστο ύπνο τους, ενόσω εμείς θα [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 24.07.18 ]

10. Πολιτικός κρατούμενος

Αλλά υπάρχουν και κάποιες στιγμές νεκρού χρόνου, όσο το ξεφλουδισμένο χρώμα πέφτει με ανάλαφρες, σχεδόν χορευτικές, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 21.07.18 ]

9. Κόκκοι σκόνης

Εγώ όμως ξέρω. Και μάλιστα ξέρω πολύ καλά. Όποιο αντίθετο συμπέρασμα και αν συνάγεται απ’ τους παραγωγικούς ή επαγωγικούς [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 18.07.18 ]

8. Φαντάζομαι, άρα υπάρχω

Το κακό είναι ότι όσο και αν σέρνω τα θέματά μου, όπως αυτό με τη μέρα ή το προηγούμενο με τη γιατρό ή το πιο πριν με τις [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 14.07.18 ]

Δυο μόλις δευτερόλεπτα

Αγνοώ την ακριβή ημερομηνία, πρέπει όμως να ’ταν πέντε-έξι χρόνια πριν. Το ίδιο το συμβάν, παρ’ ότι τραγικό, δεν παρουσίαζε [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 12.07.18 ]

7. Φιλοσοφικοί στοχασμοί

Φοβάμαι ότι έχει αρχίσει να μου σαλεύει. Διακρίνω μια σκοτεινή φιγούρα να κοντοστέκεται στην άκρη της ηλεκτρονικής [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 11.07.18 ]

6. Ο θεός Πρίαπος

Κυριακή ή Δευτέρα; Ιδού το ερώτημα που απασχολεί το μυαλό μου εδώ και μερικά λεπτά. Όχι ότι θα είχε καμία σημασία η απάντηση ως [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 07.07.18 ]

5. Ναυάγια

Ναι, τουλάχιστον από μένα. Όσο ασήμαντο και αν φαίνεται, κάτι νομίζω ότι είναι και αυτό. Εννοώ, σαν ένδειξη μιας παρουσίας, σαν [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 04.07.18 ]

Οι καημοί που δεν καημίζονται

Σούλα Τόσκα-Κάμπα Μοιρολόγια – Από τη δημοτική μας ποίηση, εκδ. Διονυσίου Νότη Καραβία, Αθήνα, 2018 «Όλοι οι καημοί καημίζονται κι [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 02.07.18 ]

4. Η ιδιωτική μου ου-τοπία

Πρέπει επειγόντως να βγω απ’ την εικόνα που με κρατάει παγωμένο στην οθόνη του ταβανιού, μπροστά και πάνω απ’ την ίδια [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 30.06.18 ]

12345678Next >