Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Κόκκοι σκόνης

Οι πιο πνιχτές ή κραυγαλέες ή ομιλούσες σιωπές λαλούν μες στο μυαλό μου μόνο μετά τις δύο. Και δεν είναι τυχαίο που χρόνια τώρα [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 25.05.18 ]

Οι δικές μου οι Κροστάνδες

Φορές φορές σκέφτομαι αν έχουν αξία όλα αυτά. Εννοώ τα γραφτά, η γραφή και η λογοτεχνία. Όλη αυτή η δαπάνη του εγώ, όλη αυτή η [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 22.05.18 ]

Δεν είναι εδώ

Θυμάμαι τις αφελείς μας φάρσες. Με τα τυχαία νούμερα στο καντράν. Ψάχνοντας έναν Γιάννη ή μια Μαρία ή μια Ελένη. Και την [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 18.05.18 ]

Ιδιωτικές αποδημίες

Κάποτε υπήρξε ολοζώντανος και αυτός, αλλά στα πολύ νεανικά του. Οπότε η καθεμέρα του ήταν μια καινούρια ποίηση από πρόσωπα, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 15.05.18 ]

Ημιτελής αφήγηση

   Είναι κάποια πρόσωπα που στριμώχνονται μες στο μυαλό μου. Ανυπόμονα, απογοητευμένα ή εξοργισμένα. Με την ίδια πάντα [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 11.05.18 ]

Κοιμού εν ειρήνη

Θα σηκωθεί απ’ το κρεβάτι. Θα ξυριστεί, θα πλυθεί και θα ντυθεί. Θα πάει στη δουλειά του. Θα ανταλλάξει χαμόγελα, χειραψίες [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 07.05.18 ]

Η επιστροφή

Δεν ξέρω ποια μύγα με τσίμπησε στα καλά καθούμενα. Πάντως το καλοκαίρι του ’91, μαζεύω βιαστικά τα μπογαλάκια μου για να [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 27.04.18 ]

Ανθοφορίες

Κι ήταν όμορφος εκείνος ο Απρίλης. Από τους πιο όμορφους. Έτσι όπως τον θυμάμαι στον πευκώνα της πλαγιάς. Με το πλατανόδασος [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 23.04.18 ]

Υπήνεμες γωνίες

Αποφεύγω τις υπήνεμες γωνιές των κεντρικών δρόμων. Με τα χαρτοκιβώτια, τις στρωμένες κουβέρτες, το πρόχειρο [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 20.04.18 ]

Α, γεια σου

Κάποιες σιωπές λιμνάζουνε στο πληκτρολόγιό μου. Αμίλητες, ακύμαντες, ανέκφραστες. Και κάθε φορά που πατάω ένα πλήκτρο τις [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 17.04.18 ]

Το κίνημα ειρήνης μπορεί να σταματήσει τη βαρβαρότητα

Αιώνες τώρα: η ίδια υπερφίαλη επίδειξη ισχύος, η ίδια διαστροφή της αλήθειας, η ίδια βάρβαρη πολιτική. Πράγματι, ακριβώς η ίδια. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 14.04.18 ]

Μικρά μπουμπουνητά

Είναι ήσυχα εδώ που μένω, καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Ειδικά το καλοκαίρι, το φθινόπωρο και την άνοιξη. Όσον αφορά δε τον [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 12.04.18 ]

Εορταστικό τραπέζι

Χριστούγεννα, Πάσχα και Δεκαπενταύγουστο μαζευόμασταν στου παππού μου. Τριάντα, σαράντα άτομα, ολόκληρο σχεδόν το σόι. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.04.18 ]

Εν κατακλείδι

Άδειασα πια. Λιγόστεψα εντελώς. Ξερό πηγάδι το μυαλό μου. Κι ούτε μια όμβρια λέξη στην οθόνη μου. Ίσως να ’ρθε ο καιρός μου να [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 05.04.18 ]

Ως δια μαγείας...

Αν για κάτι λατρεύω τη γραφή είναι που μπορεί να αίρεται πάνω από την πραγματικότητα. Τις προάλλες φερειπείν κάτι γριές [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 03.04.18 ]

Ο θάνατος του συγγραφέα

Πληροφορούμαι ότι έχω σχεδόν πεθάνει. Υπάρχω μόνο από μια ιδιοτροπία της γλώσσας, φυτοζωώντας σαν τους εγκεφαλικά [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.03.18 ]

Μια γκαζόζα στοίχημα

Απ’ όλα εκείνα τα απίθανα γεροντάκια των πολύ παιδικών μου χρόνων, με τα αγαθά τους πρόσωπα, τα κάτασπρα μουστάκια και τις [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 27.03.18 ]

Αυτοβιογραφικό σημείωμα

Υπήρξε στην αρχή ένα σώμα, όχι ακριβώς σαν σώμα αλλά σαν απροσδιόριστη ιδέα από ανυπότακτα χέρια και πόδια και λαιμό και κεφάλι [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 25.03.18 ]

Εμφύλια γραφτά

Μια ιντιφάντα λέξεων τούτα τα γραφτά. Χρόνια τώρα τελούν σε εμφύλια διαμάχη με τον υπέροχο εγώ μου και με τις πιο βολικές [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 22.03.18 ]

Οι επαρχιακές πόλεις της ενδοχώρας

 Παλιά συνήθεια οι ταπετσαρίες. Κατά κανόνα, πολύχρωμες, λουλουδάτες και γεωμετρικές. Μαθαίνω τελευταία ότι [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 19.03.18 ]

Πιάστε μάγκες τα γιοφύρια

Κάτι ρεμπέτικα τραγούδια λαλούν ακόμη στο μυαλό μου. Κληρονομιά του άλλου μου παππού, του άκληρου αδελφού του παππού μου, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 16.03.18 ]

Τα αγάλματα του θείου μου

Είκοσι τέσσερα χρόνια πριν από τη συγγραφή του ποιήματος πώς θα ’ταν δυνατό να προμαντέψει τι θα ’γραφε ο Ρίτσος στον [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 12.03.18 ]

Άνισος αγώνας

Μέρες τώρα αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατό με άδειο το ρεζερβουάρ, να συνεχίζει ακόμη να γκαζώνει. Κι ιδού η απάντηση, όπως τη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 10.03.18 ]

Το γεύμα

Τη φώναζα Λενίτσα. Ούτε έξι εφτά χρονών δεν θα ’μουν. Αυτή ήταν αρκετά μικρότερη. Αλλά με ακολουθούσε όπου πήγαινα. Στον μπακάλη, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 09.03.18 ]

Μετεωρολογικό δελτίο

Είμαι στη δυσάρεστη θέση να επιβεβαιώσω τη σχετική πληροφορία. Ότι εφέτος οι πασχαλιές δεν πρόκειται να ανθίσουνε το [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 06.03.18 ]

Επικίνδυνοι ελιγμοί

Συμβαίνει πάντα μετά τη μία τα χαράματα, επιστρέφοντας από τα ουζερί της πόλης. Ενώ παίρνω τη στροφή λίγο έξω από το σχολείο με το [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 02.03.18 ]

Η μεταμόρφωση

Δεν ξέρω τι ζόρι τραβούσε. Ίσως που ανέσκαφταν τον μπαξέ της. Τη θυμάμαι πάντως να κάθεται με τις ώρες, κρατώντας μια τσάπα [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 01.03.18 ]

Απονομή τιμής...

Στο ηρώο γειτονικού χωριού φιγουράρουνε και ονόματα από δωσίλογους και συνεργάτες. Ζήτημα αν υπάρχουν ανάμεσά τους [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 27.02.18 ]

Σσσσσσ... η ανθρωπιά κοιμάται........

Αναρωτιέμαι τι θα απομείνει ύστερα και από αυτήν την προδιαγεγραμμένη ήττα. Ίσως κάποια πολύ δυνατά ποιήματα, βεβαίως [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 25.02.18 ]

Δικαίωσις

Ήταν η πρώτη που εκτίμησε το ποιητικό μου τάλαντο, όταν ακόμη κι εγώ ο ίδιος το αγνοούσα. Είχα μόλις επιστρέψει από τις [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 23.02.18 ]

1234567Next >