Δημήτρης Χριστόπουλος

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Από την ερμηνεία στην ηθική

Διαβάζω αυτές τις μέρες το τελευταίο βιβλίο του Δημήτρη Τζιόβα «Η πολιτισμική Ποιητική της ελληνικής Λογοτεχνίας. Από [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 24.01.18 ]

Τελετουργικό

 Μουσκεμένος μπήκε στο σπίτι. Μαύρος ο ιδρώτας τον φορούσε κατάσαρκα. Ένα χάρτινο κιβώτιο απίθωσε πάνω στο τραπέζι. Η βρύση [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 18.01.18 ]

Μια τρύπα στην κάλτσα...

 Κάθε ιστορία χρειάζεται, για να γραφεί, μπόλικη δόση περιέργειας. Απλότητα και ειλικρίνεια. Και το σπουδαιότερο, έναν [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 12.01.18 ]

Ο χιονάνθρωπος

  Με τον πατέρα μου δεν είχε παίξε γέλασε. Παιδιά στο χωριό, το χιόνι αβάσταχτο σκέπαζε τα σπίτια. Ολημερίς κόβαμε κούτσουρα. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 05.01.18 ]

Ο φίλος μου ο Αντρέας

  Ας τον πούμε «Αντρέα». Ο Αντρέας, λοιπόν, φίλος και συνάδελφος στο σχολείο, είναι από εκείνους που χωρίς να έχουν ιδιαίτερη [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 28.12.17 ]

Τρίτη ηλικία

Παραμονή Χριστουγέννων μάς έφεραν τα καυσόξυλα. Κομμένες χοντρολιές, άκουσα να λένε. Το βράδυ φούντωσε η φωτιά. Νωρίς το [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 25.12.17 ]

Επαγγελίες ενός επίδοξου ποιητή

  Αυτό που θα γράψω θα έχει αίμα και νεύρο. Θα ’χει φωνή που τους νεκρούς ταράζει. Θα ’χει θύελλα που τα καράβια βουλιάζει. Θα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 17.12.17 ]

Το έλκηθρό μου

Ήταν  ωραίο εκείνο το πρωινό. Οι πίστες στο χιονοδρομικό λειτουργούσαν κανονικά. Ένα ζευγάρι Γερμανών με όλη την αναγκαία [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 12.12.17 ]

Συννεφιασμένη Κυριακή...

  Σαββατόβραδο με τους Χρονοδείκτες του Γιάννη Δάλλα ανά χείρας. Βόλτα στην άγονη γραμμή της μνήμης. Επί Πρωθυπουργίας [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 03.12.17 ]

Και το αύριο δεν θα ξαναγίνει χθες

  Ο Νίκος τηλεφωνεί στη γυναίκα του. Βάζει τα δυνατά του να της μιλήσει όπως τις άλλες φορές. «Το μεσημέρι μη με περιμένεις [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 29.11.17 ]

Γέφυρες και φράγματα

 Λοιπόν, μικρός ονειρευόμουνα να γίνω μηχανικός. Γέφυρες να χτίζω. Όχι τα πετρόκτιστα γιοφύρια που ανθρώπους πρέπει να [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 22.11.17 ]

Δεν μένει εδώ κανείς

Ο πατέρας έπινε ούζα και κονιάκ στου Γκίκα τον καφενέ. Κάθε βράδυ ανελλιπώς. Ξημερώματα ερχόταν σπίτι. Έξι μήνες μετά, ένα πρωινό, [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 19.11.17 ]

Περιμένοντας τους στίχους να εξεγερθούν ξανά...

Άλλοι άγαλμα σε λέγανε. Κάποια σε είπε κατευθείαν γυναίκα και με λέξεις μνημείωσε τη μορφή σου, δεκαοχτάχρονο κορίτσι τότε. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 11.11.17 ]

Κανένας καθαρός

(συνέντευξη)   Στο σφαγείο πουλάνε ακόμα μπαλτάδες. Γκογκγκογκ! Θα τα γράψεις όλα! Ακούς;   Με λένε Άλεν. Γεννήθηκα στη Βοσνία. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 08.11.17 ]

Μια γοργόνα στη Θεσσαλία

Της έλεγαν για το βουνό των θεών. Όποιος το κατοικεί ημίθεος είναι. Κι αν είναι γυναίκα, σχεδόν θεά. Κι αυτή, που δεν είχε [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 02.11.17 ]

Λέξεις συλλέγω

Τις πιο άνεργες μέρες μου στα σούπερ μάρκετ τριγυρνώ. Λέξεις σε τιμή ευκαιρίας συλλέγω και μια νέα γραμματική επινοώ, [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 25.10.17 ]

Τώρα σε θέλω

Απόψε που το φεγγάρι σφαγμένο από το τσιγκέλι κρέμεται. Έρημος στους έρημους δρόμους τριγυρνώ. Βρέχει. Ένα πρόσωπο σφαδάζει [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.10.17 ]

Το φιλοδώρημα

Καλή αντάμωση, του είπε ο Αντρέας από την άλλη άκρη της γραμμής. Ο μεγάλος του αδελφός. Μιλούσαν κάθε μέρα. Ήταν ο μόνος στον οποίον [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 13.10.17 ]

Venceremos

    Μ’ αρέσει να πηγαίνω στο γήπεδο με τον αδελφό μου. Τον προηγούμενο μήνα έκλεισε τα είκοσι τρία και τα δύο τελευταία [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 06.10.17 ]

Χειμών δριμύς επέρχεται..

  Πατέρα, μη φοβάσαι. Όλα καλά θα πάνε. Είμαι εντελώς χαμένος, μα είμαι καλά. Με τα στραβά και τ’ ανάποδά μου. Καλά θα πάμε, δεν μπορεί, [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 01.10.17 ]

Αγρυπνίες

Όταν οι άλλοι κοιμούνται, εγώ αγρυπνώ και νεκρούς ανασταίνω. Τότε, στο πιο βαθύ σκοτάδι, έρχονται και με βρίσκουν δυο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 29.09.17 ]

Σαν την Αμέλια Έρχαρτ

Η κίνηση στον δρόμο πυκνώνει. Πίνει από μια κούπα ζεστό καφέ και πιπιλίζει με ικανοποίηση τη ρόγα του δαχτύλου της. Από νωρίς [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 23.09.17 ]

Το ροτβάιλερ

 Κάθεται κατάχαμα στο υγρό τσιμέντο λουσμένος ιδρώτα. Αφρούς στάζει το στόμα του. Ένα λυσσασμένο αγρίμι κλεισμένο σε [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 18.09.17 ]

Ο σοφέρ

Κάθε μέρα, εδώ και σαράντα χρόνια, την ίδια διαδρομή ακολουθούσε για να πάει στη δουλειά του. Όταν, μάλιστα, προβιβάστηκε στην [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 15.09.17 ]

Μια μικρή φωτιά για φίλους ξεχασμένους

 Βρεθήκαμε ξανά, αφεντικό. Είσαι μόνος. Πώς μπορείς στη σιδερένια μοναξιά σου; Πού πήγαν τόσοι Αμάδηδες; Τρέχεις στις [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 10.09.17 ]

Μαύρο δάκρυ

Black tears One will fall for every good year Rolling down my face Inside I'm dying Outside I'm crying black tears   Στα δώδεκα η κόρη μου αποφάσισε να αποχαιρετήσει τις κούκλες της. Ολόκληρες οικογένειες μετοίκησαν στην αποθήκη. [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 07.09.17 ]

Βάλε να πιούμε

Οι πρώτες μέρες, λένε, είναι κι οι πιο δύσκολες. Αγριεύεσαι σαν μπαίνεις στο μπάνιο. Ταράζεσαι όταν ανοίγεις την αποθήκη με [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 02.09.17 ]

Ο δικός μου νεκρός

Κάθε χειμώνα έναν νεκρό κυοφορώ εντός μου και κάθε καλοκαίρι ο ίδιος νεκρός γεννιέται. Στα καφενεία κάθεται ολημερίς ο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 30.08.17 ]

Ο Φαταούλας

Όταν ήμουνα μικρός είχα έναν κουμπαρά, τον Φαταούλα. Μία πλαστική συσκευή σε σχήμα μήλου. Στο εξωτερικό της είχε ένα κουμπί πάνω [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 24.08.17 ]

Στα καμένα

Είναι τελικά δύσκολο άθλημα να διδάσκεις «Νεοελληνική Γλώσσα». Έχει όμως και τα καλά του. Αποφασίζεις, για πολλοστή φορά, να [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 21.08.17 ]

< Previous123Next >