Δημήτρης Χριστόπουλος

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Σηκώνουμε το κεφάλι και προχωράμε

Είπα να ξεφύγω από την μπόχα και τον βιτριολικό λόγο. Είπα ν’ αναπνεύσω αέρα θαλασσινό.Να δω ορίζοντα ανοιχτό.Στον όρμο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 29.05.19 ]

Απουσίες

Τελειώνει κι αυτή η σχολική χρονιά. Καιρός να κλείσουμε και το βιβλίο απουσιών, λέει ο Διευθυντής. Εκατόν εβδομήντα δελτία [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 14.05.19 ]

Ιχθυόσκαλα Κερατσινίου

Τὴν ὥρα ποὺ ἔφευγε τὸ τελευταῖο φῶς τῆς μέρας καὶ οἱ σκιὲς μακραῖναν, μ᾿ ἕνα σάλτο πήδησε καὶ τὸ δικό μας τὸ μυαλὸ ἐποχὲς καὶ ἀποστάσεις καὶ [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 12.05.19 ]

Golden boy...

Έχουν και οι Κυριακές των εκπτώσεων τα απρόοπτά τους.  Ευειδής κυρία, ακροβατώντας στους πολυτελείς κοθόρνους της, [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 05.05.19 ]

Place de Psiri

Τη Μεγάλη Βδομάδα, τέλη του ’60, αρχές του ’70, κατέβαινα με τους συγγενείς της μάνας μου στην πλατεία Ψυρρή. Φιλωτίτες εκ Νάξου [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 22.04.19 ]

Άντρες με υπηκοότητα θανάτου

(78 χρόνια από την κατάληψη της Αθήνας από τους Γερμανούς) Πάντα θυμάμαι τέτοιες μέρες, που η άνοιξη τρίζει, τη γιαγιά μου και τις [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 07.04.19 ]

Γιὰ τὸν δικό μου Ἀθανάσιο Διάκο ἤ Άθάνατο

Καὶ ἔτσι ὅπως τὸν ἔβλεπα νὰ κάθεται πάνω στὴν καρέκλα, θυμήθηκα -δὲν ξέρω τὸ γιατί- τὶς παρελάσεις ποὺ μὲ πήγαινε ὁ παππούς μου· «γιὰ νὰ [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 25.03.19 ]

Πατριώτης ναι, εθνικιστής ποτέ

Ανάμεσα στην αγάπη για την πατρίδα και στον εθνικισμό υπάρχει η ίδια διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην ευγένεια της [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 23.03.19 ]

Οι επαναστάτες της Εύφορης Κοιλάδας

(με τον τρόπο του Μάριου Χάκκα)   Πρώτα οι συστάσεις. Η «Εύφορη Κοιλάδα» είναι το πιο διάσημο καφέ της γειτονιάς μας, το σημείο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 17.03.19 ]

«Ρατσιστές» ίσως γεννιόμαστε, ανεκτικοί μπορούμε να γίνουμε

 Πριν από μερικές δεκαετίες ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν Πωλ Σαρτρ είχε επισημάνει ότι «κόλαση είναι οι άλλοι». Σήμερα, παρά τις [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 15.03.19 ]

[Ἡ Ἀριάδνη τὶς Ἀπόκριες]

Κατάχαμα στὴν ἄκρη τῆς ταράτσας, μέχρι νὰ στεγνώσουν τὰ ροῦχα, χαζεύω τοὺς κυματισμοὺς τῶν σεντονιῶν στὸ μπουγαδόσκοινο. Βάζω τὸ [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 10.03.19 ]

Νύχτα βαθιά

  Ανοίγω τα άπαντα του Καρυωτάκη. Λίγα όσα πρόλαβε να γράψει. Στην τελευταία ποιητική συλλογή του («Ελεγεία και Σάτιρες») [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 21.02.19 ]

Διαδήλωση αγάπης

Από παλιά τον φανταζόμουνα να ξεροσταλιάζει κάτω από το ασημένιο φως του φεγγαριού, την αιωνιότητα με λίγα ερωτόλογα να [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 16.01.19 ]

Πέτα, ψυχή μου

  Ο Αγιασεμής, οργανοπαίκτης και ναυτικός στα νιάτα του, μετά ιερέας στον Άγιο Πολύκαρπο και στα γεράματα βιολιτζής. Στα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 12.01.19 ]

Λερωθείτε, κάνει καλό

Πλένει στοὺς 90° τὰ λευκὰ καὶ ξεχωρίζει τὰ χρωματιστὰ ἀπὸ τὰ ἀνοιχτόχρωμα. Προτοῦ τὰ βάλει στὸ πλυντήριο ἐλέγχει σχολαστικὰ τὶς τσέπες [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 03.01.19 ]

Χριστούγεννα στο μυαλό του

Παραμονή Χριστουγέννων, με το χιόνι να λευκιάζει τον τόπο, ο γερο-Πανίκας, πατημένα τα ενενήντα, σέρνει με δυσκολία τα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 25.12.18 ]

Αλκιβιάδου και Αγορακρίτου γωνία

  Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά και μετριέται πιάτο-πιάτο μαζί με τα κομμάτια τους  στον πάτο του [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 15.12.18 ]

Τομπισκοτάκιμου...

(…) Χαράματα σηκώθηκε καὶ κλείστηκε στὸ μπάνιο. Γιὰ τοὺς γονεῖς της ἔκπληξη μεγάλη. Ἡ μητέρα της δὲν ἄντεξε καὶ κρυφοκοίταξε ἀπὸ τὴν [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 11.12.18 ]

Για μιαν Ελένη

Την πήγαν, λέει, και την πέταξαν από έναν θαλασσοφαγωμένο βράχο στην παραλία του νησιού που έχει το όνομα «Φώκια». Εκεί τη [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 06.12.18 ]

Ο κόσμος είναι κίτρινος

Κάποτε ρώτησαν έναν εκ γενετής τυφλό, Ποιο είναι το χρώμα της εποχής μας; Κι αυτός χωρίς δισταγμό απάντησε, Το κίτρινο. Εκείνο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 02.12.18 ]

Τρύπια βάρκα

Για το ψαράκι και πάλι. Άραγε επέζησε; Κι αν ναι, πόσο; Που κάποια στιγμή άψυχο κύλησε σε μια λεκάνη κι έπειτα κατέληξε στα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 17.11.18 ]

Το πολύ του ελαχίστου ή η ποιητική της βραχύτητας

Οι απόψεις διχάζονται. Μερικοί λένε, πως όταν γράφεις, μπορείς να δεις καλύτερα το πρόσωπό σου. Και άλλοι το θεωρούν μάταιο όλο [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 02.11.18 ]

Πράγματα ανεπίδοτα

Στον Παναγιώτη Χ. για το μοίρασμα   Ο δικός μας μπαρμπα-Στάθης –όχι ο κατεψυγμένος- ζούσε, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 27.10.18 ]

Βίας εγκώμιον

Εκείνο το «Ὦ παῖ, γένοιο πατρός εὐτυχέστερος, τά δ’ ἄλλα ὅμοιος» που είχε γράψει στον πίνακα η φιλόλογος της Α’ Γυμνασίου –η [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 14.10.18 ]

Πεινασμένο φάντασμα

Το πρωί που τον είδα τον χοντρούλη με τη βερμούδα να αφήνει διαφημιστικά φυλλάδια με λαστιχάκι στην πεθαμένη εδώ και [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 27.09.18 ]

Ο θάνατος του συγγραφέα

Να λοιπόν που ήρθε η ώρα να σου πω κι εγώ δυο λόγια. Πάρ’ το ως αντίδωρο ταπεινό για όσα έκανες για μένα μια ολόκληρη ζωή. Δεν ξέρω [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 21.09.18 ]

Στον τηλεφωνικό θάλαμο

(με τον τρόπο του R.C.)  Μιλά στο κινητό του κοιτώντας έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου και χειρονομεί. Μιλά στο κινητό με τα [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 25.08.18 ]

Το στρώμα

Πάρτε ό,τι θέλετε. Να, ανοίξτε εδώ –τους είπε– σ’ αυτό το συρτάρι έχω κάτι ψιλά. Σκάσε, γέρο. Άχνα μην βγάλεις, τον απείλησε με τη γροθιά [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 20.07.18 ]

Το λίπος

Δούλευε υπερωρίες και ευχαριστούσε τον Θεούλη που για άλλη μια μέρα την έβγαλε καθαρή -τα ρούχα κολλημένα πάνω του- δεν [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 25.06.18 ]

Αλεύρι και προζύμι

 Η γιαγιά μου από τη Νάξο. Τα καλοκαίρια που επισκεπτόμουν το νησί στο ξύλινο φουρναριό της αξημέρωτα ακόμα. Εκεί την [...]

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / 10.06.18 ]

< Previous1234Next >