Κατέ Καζάντη

Η Κατέ Καζάντη σπούδασε στο ΕΚΠΑ και είναι αρθρογράφος.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Τι σε κάνει το πάθος για το χρήμα

«…Δηλαδή, εάν γιαουρτώνουμε τον Πάγκαλο είναι μια χαρά. Αν μαχαιρώνουμε τον Φύσσα είναι κακό. Δεν λέω βέβαια ότι το μαχαίρι [...]

[ Κατέ Καζάντη / 22.05.18 ]

Η μητρότητα ως βία και καταναγκασμός

Εάν συμφωνήσουμε πως η φυσικοποίση της κοινωνίας αποτελεί μιαν αντιδραστική αντίληψη για τη συνέχιση της Ιστορίας, [...]

[ Κατέ Καζάντη / 06.05.18 ]

Η Ελένη, η Μπέτυ, η Ρηνιώ και το τοτέμ της πατριαρχίας

 «Η προσωπική μας δυστυχία είναι μια πολιτική κατάσταση»*: από την εποχή που τα θηλυκά, εγκλωβισμένα καθημερινά σε [...]

[ Κατέ Καζάντη / 20.04.18 ]

Ναζωραίος της αγάπης, χριστιανοί του μίσους

Ποιος Χριστιανός/η πιστεύει στον Θεό του; Και σε ποιον Θεό; Εκείνον της διαρκούς, άνευ όρων καταλλαγής ή εκείνον της [...]

[ Κατέ Καζάντη / 05.04.18 ]

Η ποίηση ως βαρβαρότητα

Nach Auschwitz noch ein Gedicht zu schreiben ist barbarisch': «το να γράψεις έστω και ένα ποίημα μετά το Άουσβιτς είναι βαρβαρότητα», έλεγε ο Αντόρνο. Κι όμως. Οι ποιητές, περικλεισμένοι [...]

[ Κατέ Καζάντη / 20.03.18 ]

«Ο αληθινός Παλαμάς» και ο αθέατος Νίκος Ζαχαριάδης

Σχόλιο-αντιγραφή, Κατέ Καζάντη «Κανένα κακό δίχως καλό. Είναι κι αυτό μια διαλεχτική αλήθεια»: η υποχρεωτική διαθεσιμότητα, [...]

[ Κατέ Καζάντη / 27.02.18 ]

Novartis ή αλλιώς ο πολιτικός χαρακτήρας της ηθικής

Από την ηθική της εργασίας στην ηθική του κέρδους και, με γρήγορο βηματισμό, στην ηθική της συσσώρευσης, να φτάσει κανείς [...]

[ Κατέ Καζάντη / 21.02.18 ]

Φασίστες, «αυθόρμητοι» και παραπλανημένοι

Είναι, περίπου, κοινός τόπος: η διαμάχη για τον έλεγχο των αγορών οξύνει τις συγκρούσεις μεταξύ των εθνικών κρατών, η δε [...]

[ Κατέ Καζάντη / 23.01.18 ]

Η μείωση των φόρων, από τον Τραμπ στον Μητσοτάκη

Είναι κοινός τόπος πως η συγκολλητική ουσία, για να διαιωνίζεται ο κοινωνικός σχηματισμός που ευνοεί την [...]

[ Κατέ Καζάντη / 09.01.18 ]

Ρεμπέτικο: των προλετάριων και των ηττημένων

 «Αντιλαλούνε τα βουνά κλαίνε τα κλαψοπούλια ο Βελουχιώτης χάθηκε ψηλά σε μια ραχούλα Τι έχεις κλαψοπούλι μου και [...]

[ Κατέ Καζάντη / 18.12.17 ]

Η ταξική δικαιοσύνη του ΔΣΑ και οι συνήγοροι των αφεντάδων

Ας υποθέσουμε ότι ένας δύσμοιρος προλετάριος, από αυτούς που το κεφάλαιο εκμεταλλεύεται την υπεραξία τους και τους [...]

[ Κατέ Καζάντη / 01.12.17 ]

Θεομηνίες με ταξικό πρόσημο

Ανήκει στα αυτονόητα που, συνήθως, λησμονούνται: οι καταστροφές στο οικοσύστημα είναι ευθέως ανάλογες με τη λογική της [...]

[ Κατέ Καζάντη / 16.11.17 ]

Η κ. Βίκυ Σταμάτη ως θύμα

 Αν οι υποτελείς τάξεις ενσωματώνουν την άρρητη ιδεολογία των κυρίαρχων τάξεων, χωρίς πολλές πολλές αντιστάσεις, το [...]

[ Κατέ Καζάντη / 03.11.17 ]

Πανούκλα και χολέρα...

«…Γιατί, ακριβώς, ήξερε αυτό που εκείνο το χαρούμενο πλήθος αγνοούσε και που μπορούμε να διαβάσουμε στα βιβλία: πως ο [...]

[ Κατέ Καζάντη / 20.10.17 ]

Η κοινότοπη πολιτική θεολογία των Μητσοτάκη-Σόιμπλε

Γιατί, αλήθεια, εντυπωσιάζει ο τρόπος που σκέφτονται ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος; Γιατί φαίνεται [...]

[ Κατέ Καζάντη / 20.09.17 ]

Μπριζίτ Τρονιέ, η σπορά της Μποβουάρ

Πέρα από τα εμβληματικά συμβάντα των κοινωνικών επαναστάσεων, δίπλα και κοντά συντελούνται, αθέατα τις πιο πολλές φορές, [...]

[ Κατέ Καζάντη / 08.09.17 ]

Οι «εγκληματίες κομμουνιστές» και η αισθητική της Χούντας

Το πρόβλημα, στη συζήτηση που διεξάγεται σήμερα στα πορτοπαράθυρα της τηλοψίας, δεν βρίσκεται –ή, τουλάχιστον, δεν [...]

[ Κατέ Καζάντη / 29.08.17 ]

Οι δικαστές και τα κάστανα του Παΐσιου

Μέρες τώρα, οι θεράποντες της δύσμοιρης της Θέμιδας, περιφέρουν εαυτούς ως τη βαρύτατα θιγμένη [...]

[ Κατέ Καζάντη / 26.07.17 ]

Μια εποχή σε «νυχτερινή Ταλάντευση»

γράμμα στους ποιητές Δεν σηκωθήκαμε ποτέ λίγο ψηλότερα, Γιώργο Δεν βγήκαμε ποτέ στον πηγεμό για την Ιθάκη, Κώστα Δεν τον [...]

[ Κατέ Καζάντη / 04.07.17 ]

Συνηθίζεται ο Θάνατος;

«…Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτα Σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει Και σας μιλώ γι᾿  αυτόν γιατί δε [...]

[ Κατέ Καζάντη / 20.06.17 ]

Η μέρα που δεν παραγγείλαμε και χαρήκαμε

Για τον κόσμο της εργασίας, η αντίσταση στην εργοδοτική αυθαιρεσία, η οποία αγνοεί τους νόμους του κράτους, ή και η [...]

[ Κατέ Καζάντη / 25.05.17 ]

Πρόταγμα η διέγερση της μνήμης

Σήμερα, στη ρωγμή μιας ακόμα κρίσης του συστήματος, όταν «οι δυνατότητες δεν είναι παρά απελπιστικές», η δε πιθανότητα [...]

[ Κατέ Καζάντη / 28.04.17 ]

Το «Άγιο Φως» ως κακοδοξία

Από τον 4ο μ.Χ. αι. ήδη, οι λεγόμενοι Καππαδόκες πατέρες –οι στοχαστές του χριστιανισμού της Ανατολής- ασχολήθηκαν με τον [...]

[ Κατέ Καζάντη / 12.04.17 ]

Το τρίο Σημίτη–Τσίμα–Κοσιώνη και το Survivor

Η εκπροσώπηση του καπιταλισμού στην πιο θλιβερή του εκδοχή: το τρίο Σημίτη–Τσίμα–Κοσιώνη δεν χρειάζεται να βγάλει [...]

[ Κατέ Καζάντη / 28.03.17 ]

Σε ποιές γυναίκες ανήκει η 8η Μαρτίου;

Μια γκλάμουρ, μα πολύ γκλάμουρ, βραδιά διοργανώθηκε, Δευτέρα βράδυ, από λάιφ στάιλ περιοδικό  στο Μέγαρο –της κουλτούρας- [...]

[ Κατέ Καζάντη / 07.03.17 ]

«Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη»

Νέοκοπος εκδότης -κληρονόμος, μικρής πλην δίχως χρέη, δάνεια κ.ο.κ. εφημερίδας που πρόσκειται στη δεξιά- αποφάσισε πως δεν [...]

[ Κατέ Καζάντη / 21.02.17 ]

Έρωτας, η επανάσταση της σαρκός

 «ου το εράν νόσος αλλά το μη εράν. ει γαρ εκ του οράν το εράν, τυφλοί οι μη ερώντες». Φιλόστρατος  Κατά τον Ησίοδο, ο Έρως είναι [...]

[ Κατέ Καζάντη / 13.02.17 ]

Η μεταφυσική της δραχμής

Από καιρού εις καιρόν, παρέα με το Grexit, έρχεται στη δημόσια σφαίρα η συζήτηση για την πιθανότητα αλλαγής του ευρώ και της [...]

[ Κατέ Καζάντη / 31.01.17 ]

ΔΟΛ και ταξική μεροληψία

Με τον Όκαμ να κραδαίνει το ξυράφι του πάνω απ’ τα κεφάλια μας, αναζητώντας δηλαδή ως πλέον κοντινή στην αλήθεια την [...]

[ Κατέ Καζάντη / 20.01.17 ]

"Ας πάνε στο καλό οι παλιάνθρωποι..."*

Η τελευταία, μάλλον συνεχιζόμενη, κρίση στο Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη, αλλά και στον όμιλο Μπόμπολα και στον [...]

[ Κατέ Καζάντη / 29.12.16 ]

123Next >