Οι ψεύτες με τα πλαστά πτυχία και οι Καραμπουζούκηδες

Κοιτάχτε τον Καραμπουζούκη, ακαδημαϊκός! Άλλος δεν είναι στο σινάφι πιο μηδενικός.Γιατί λοιπόν στρογγυλοκάθεται κάτου απ’ το θόλο; Γιατ’ έχει κώλο!
Κώστας Βάρναλης (Πούσκιν) 

Πριν από τη συνθήκη του ψεύδους που αναπαρήγαγε ο Λαζαρίδης και πριν από τη νέα μόδα που τούτη η συνθήκη εισήγαγε, να μοστράρεις δηλαδή τη γνησιότητα των πτυχίων σου, μπας και τα διαψεύσουν, ως βάση υπάρχει η αντιδημοκρατική και ρατσιστική συνθήκη της "αριστείας". Η συνθήκη δηλαδή που νομιμοποιεί την ανάθεση της διακυβέρνησης στους τεχνοκράτες και τους επιστήμονες με τις περγαμηνές, στους έξυπνους που δήθεν με το μυαλό τους εισάγουν μια άλλης μορφής αλλά εξίσου σκληρής εξουσίας με εκείνη του πλούτου, στους ταλαντούχους μεσσίες, στους ναρκισσευόμενους γόνους με προίκα τα από καταγωγής προνόμια. 

Το κόμμα της Ν.Δ. είναι εκείνο που κατεξοχήν προμοτάρισε αυτή την κουλτούρα της αδιανόητης περιφρόνησης απέναντι στις λαϊκές τάξεις των χειρώνακτων και των μικρομεσαίων που ούτε η τσέπη τους επέτρεπε περγαμηνές αλλά, ενίοτε, ούτε και η διάθεσή τους. Αυτή η κουλτούρα κατηγοριοποιεί τον κάματο. Χωρίζει τις δουλειές σ' εκείνες της ευτέλειας, τις ντροπιαστικές, και τις άλλες, τις ευγενικές, με τις βελουδένιες αλυσίδες. Αν είσαι ας πούμε διάσημος πανεπιστημιακός ή μεγαλογιατρός ή αρχιτέκτονας τούτη η εργασία σε κάνει πιο ικανό και σε ανεβάζει κατηγορία, διαβαθμίζοντας την ανθρωπινότητα. Άνθρωποι υψηλής και χαμηλής στάθμης, πολίτες α΄και β΄κατηγορίας: Οι δεύτεροι προφανώς πρέπει να σκύβουν μπρος στους πρώτους και να αφήνονται να κυβερνώνται απ’ τις διάνοιες τους.

Αυτή η κατηγοριοποίηση αφορά τη διαδικασία της παραγωγής, βασίζεται στο είδος της εργασίας και τεχνηέντως παρακάμπτει την αρχή πως οι άνθρωποι και οι ιδιότητές τους είναι πρώτα και κύρια αποτελέσματα των κοινωνικών συνθηκών της ύπαρξής τους. Παρακάμπτει επίσης την αρχή πως και η ευφυέστερη και η πιο πρωτοποριακή ιδέα ή ευρεσιτεχνία δεν εφαρμόζεται ποτέ δίχως το εργατικό δυναμικό που συναρμολογεί την πρώτη ύλη. Κάπως έτσι ηθικοποιείται και νομιμοποιείται και η βασική αρχή του καπιταλισμού, αυτή της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. 

Σε έναν φαντασιακό κόσμο, όπου η συμμετοχή στην διακυβέρνηση δεν θα ήταν κληρονομικό προνόμιο ούτε επιβράβευση ενός βιογραφικού τα προσόντα του οποίου καθορίζει η καπιταλιστική συνθήκη, της αναπαραγωγής δηλαδή των ελίτ, στα κοινοβούλια θα υπερτερούσαν οι λαϊκές τάξεις: χαμηλόμισθα και χαμηλοσυνταξιούχα, τέκνα του μεροκάματου, εξαρτημένα απ’ τον μισθό τους, θα αξίωναν για τα όμοιά τους έναν καλύτερο κόσμο. Ακόμα και οι Λαζαρίδηδες του κόσμου τούτου δεν θα χρειάζονταν να πλαστογραφήσουν πτυχία για να βρεθούν στην αυλή των Μητσοτάκηδων. «Επιστημονικοί συνεργάτες» θα ορίζονταν όχι εκείνα που σπούδασαν, και ενίοτε χρυσοπλήρωσαν σπουδές επειδή μπορούσαν, αλλά εκείνα που λέρωσαν τα χέρια τους και πάλεψαν, όχι δίπλα στο λαό ούτε εκπροσωπώντας τον λαό, αλλά ως κομμάτι της σάρκας του. Εκείνα που ξέρουν καλά πώς είναι να μην βγαίνει ο μήνας, εκείνα που δεν  ξέρουν να μελετούν ανθυπολεπτομέρειες προϋπολογισμών, είναι όμως αποφασισμένα να προχωρήσουν σε ανακατανομές, από πάνω προς τα κάτω.  

Αλλά η συστημική επιλογή να κυβερνούν οι κάθε είδους αριστοκράτες, επιλογή που καταργεί κάθε έννοια δημοκρατίας εν τοις πράγμασι, έχει ήδη περάσει ως η αρχή της «αξιοκρατίας». Κι αν ανήκεις στους κυνικούς, το ψεύδος είναι μες στο πρόγραμμα. Διότι, εν τέλει, και η κληρονομιά και τα προνόμιά της είναι πλαστές αξίες.

Το δυστύχημα είναι πως η Αριστερά, συχνά, φαίνεται καλά πιασμένη στην παγίδα. Μοστράρει περγαμηνές και τζογάρει στην «αξιοκρατία», λησμονώντας τις κοινωνικές τάξεις που εκπροσωπεί. Και, ενίοτε, τις ανάγκες τους.