Κατέ Καζάντη
Η Κατέ Καζάντη σπούδασε στο ΕΚΠΑ και είναι αρθρογράφος.
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Μακρονισμός, το τέλος της δημοκρατίας
Αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί οι νέοι, που νιώθουν τον κοινωνικό ντετερμινισμό στο πετσί τους από γεννησιμιού τους, που τους [...]
[ Κατέ Καζάντη / 04.07.23 ]Ο μισογυνικός οχετός ως κανονικότητα
Ο συστημικός μισογυνισμός, αυτός που εκπορεύεται από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του βαθέως κράτους, αυτός που [...]
[ Κατέ Καζάντη / 28.06.23 ]Το φάντασμα της αύριον
(Σχόλιο στο βιβλίο του Αριστείδη Μπαλτά*) Το ερώτημα έρχεται και ξανάρχεται, όσο υπάρχουν κοινωνίες: η απόφαση για το πώς θα [...]
[ Κατέ Καζάντη / 21.06.23 ]Το ηγεμονικό φάντασμα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι
Αν πολιτική είναι η θέση που παίρνεις απέναντι στο ζήτημα της επανάστασης (Φουκό), ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι υπήρξε ένας [...]
[ Κατέ Καζάντη / 12.06.23 ]Στην Κω του πλούτου, της ανάπτυξης, του Χάροντα
Στην Κω, στη μικρή Μέκκα του καπιταλισμού, εκεί όπου η βιομηχανία του τουρισμού σωρεύει υπερκέρδη, εκεί όπου η φύση [...]
[ Κατέ Καζάντη / 06.06.23 ]Ποιος έχει σειρά να αποδημήσει;
«…ποιος θα είναι ο επόμενος νεκρός μας;»: η καταφανώς ρητορική διερώτηση του Συνδικάτου Μετάλλου αποτελεί την [...]
[ Κατέ Καζάντη / 30.05.23 ]Η επαναστατική διαδικασία της Κυριακής
Να ελπίζεις ακόμη κι όταν η ελπίδα έχει χαθεί: επειδή το σώμα του ανθρώπου διαφέρει ουσιωδώς από ένα ζωικό οργανισμό, αφού [...]
[ Κατέ Καζάντη / 17.05.23 ]Η αξιοκρατία/αριστεία ως αντιπολιτική
Συχνά πυκνά, μιλώντας περί «αξιοσύνης», λησμονούμε πως ο άνθρωπος, ένα ζωικό ον γεμάτο αντιθέσεις, υπάρχει σε τόσες [...]
[ Κατέ Καζάντη / 05.05.23 ]Πρωτομαγιάτικα κι αντεργατικά
«…Δεν υπάρχει επιλογή εδώ. Η δουλειά μας, η καθημερινότητά μας, το μέλλον μας, εξαρτάται πάρα μα πάρα πολύ από μία χώρα [...]
[ Κατέ Καζάντη / 29.04.23 ]Ναζωραίος, ένας θεός της επανάστασης
Ο Υιός του ανθρώπου: στον ριζοσπαστικό αθεϊσμό του Ερνστ Μπλοχ, η αναπαράσταση του Ιησού δεν είναι παρά η αποτύπωση του [...]
[ Κατέ Καζάντη / 12.04.23 ]Ηγεμονικοί ανθρωπότυποι
Πώς κατασκευάζονται τα στερεότυπα της ηγεμονίας, από την Έλενα Παπαρίζου στη Βάνα Νικολαΐδου – Κυριανίδου: η πρόταση, [...]
[ Κατέ Καζάντη / 27.03.23 ]Ένα φάντασμα που πλανάται ακόμα
«Η Άνοδος και η Πτώση των Εργατικών Διεθνών, Γ' κύκλος: Η 3η Κομμουνιστική Διεθνής» Του Τάκη Μαστρογιαννόπουλου Εκδόσεις [...]
[ Κατέ Καζάντη / 23.03.23 ]Νηπενθείς και νηκερδείς
Το μόριο «νη» στην αρχαία ελληνική γλώσσα είναι κάτι σαν το στερητικό «α». Μπροστά από το δεύτερο συνθετικό της λέξης, [...]
[ Κατέ Καζάντη / 19.03.23 ]Κάρολος Μαρξ, ο ανθρωπιστής
«Από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητες του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του»: αυτή η παρακαταθήκη ανθρωπιάς, [...]
[ Κατέ Καζάντη / 14.03.23 ]Μισογυνικός πολιτισμός
«Θέλει να παντρευτεί τον αγαπημένο της αρραβωνιαστικό. Με δάκρυα παραιτήθηκε η πρωθυπουργός της Νέα Ζηλανδίας, [...]
[ Κατέ Καζάντη / 07.03.23 ]«Κηφήνες, ξεφτίλες, συνδικαλιστές…»
Να λες πως είσαι δημόσια/ος υπάλληλος, στην εποχή της καπιταλιστικής αριστείας και της ηγεμονικής αντίληψης για την [...]
[ Κατέ Καζάντη / 02.03.23 ]Επιλήσμονες, ταξικοί αποστάτες και λοιπές δεξιές δυνάμεις
Αν ο γιος του μετανάστη στη Γερμανία, ο γιος του πολύτεκνου ταχυδρόμου, ο γιος του χαμηλόμισθου χωροφύλακα και [...]
[ Κατέ Καζάντη / 12.02.23 ]Ο θάνατος και η επανάσταση
Να τοποθετείσαι ορθά απέναντι στο θάνατο, είναι μια υπόθεση ζωής: η ύψιστη υπόθεση της ζωής, η ακροτελεύτια πολιτική στάση, [...]
[ Κατέ Καζάντη / 06.02.23 ]Εκκλησία: ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες
Ήγγεκεν, πλέον, η ώρα, να μας δηλώσει, ρητώς και κατηγορηματικώς, ο φίλτατος αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, κ. [...]
[ Κατέ Καζάντη / 24.01.23 ]Το ανάθεμα ως ξόδι
Αν παραδεχτούμε πως το θνήσκειν είναι η φυσική απόληξη του ζην, ένας ακόμα, ο τελευταίος, κρίκος στην αλυσίδα της ζωής, ένα [...]
[ Κατέ Καζάντη / 15.01.23 ]Οι Ντογιάκοι ως σύμπτωμα
‘Ολ@, οι μαρξικώς σκεπτόμεν@, κατανοούν και συνομολογούν πως δίκαιο δεν είναι παρά η θέληση της αστικής τάξης που [...]
[ Κατέ Καζάντη / 12.01.23 ]Η υγειά μας που δεν έχουμε και η δήθεν ανεξάρτητη επιστήμη
Σε ανθρώπους που, αν δεν διαθέτουν φράγκα, για να χειρουργήσουν το παιδί τους, περιμένουν κάνα εξάμηνο, σε ανθρώπους που [...]
[ Κατέ Καζάντη / 03.01.23 ]Να γράφουμε, να κρίνουμε, είναι χρέος
Είναι, μάλλον, από τα κοινώς παραδεκτά ότι η πολιτική ζύμωση, που συντελούνταν εντός των κοινωνιών με όρους κυρίως ταξικούς, [...]
[ Κατέ Καζάντη / 29.12.22 ]Πώς η χρήση ευρωπαϊκών θεσμών νικά τις πολυεθνικές
Μπορεί άραγε καμιά, σε ένα ασφυκτικό καπιταλιστικό πλαίσιο, με τις εκμεταλλευτικές σχέσεις να εντείνονται και τα, [...]
[ Κατέ Καζάντη / 21.12.22 ]Δεν είναι ηθική, είναι δεξιά πολιτική
Εάν οι κανόνες της ηθικής, στην τρέχουσα δυτική/ευρωπαϊκή αντίληψη, βασίζονταν στα καντιανά παραδεδομένα, ο [...]
[ Κατέ Καζάντη / 16.12.22 ]Η κατάλυση της δημοκρατίας
Μπορεί το αστικό κράτος να είναι άραγε δημοκρατικό; Μπορεί, όταν οι εκμεταλλεύτριες τάξεις, αυτές δηλαδή των αστών και του [...]
[ Κατέ Καζάντη / 09.12.22 ]Οι Παναμάδες και οι Ελλάδες
Ποι@ άραγε θυμάται την υπόθεση της «αγυρτείας του Παναμά»; Αυτήν τη «μεγάλη υπόθεση απάτης, στην οποία είχαν αναμιχθεί [...]
[ Κατέ Καζάντη / 03.12.22 ]Η υπέροχη απλότητα της ιδέας του πλιάτσικου
“...Αποφάσισα να υιοθετήσω μια αυστηρή τακτική με τη λέξη “νοσοκομείο”. Η λέξη αυτή δεν επιτρέπεται πια στις συζητήσεις: [...]
[ Κατέ Καζάντη / 29.11.22 ]Ο λαμπρός τηλεοπτικός κόσμος του εργασιακού υποκόσμου
Σε ένα παράλληλο σύμπαν, στο οποίο υποτίθεται πως δεν μετέχουν οι κυριλέ και, κατά Σεφέρη, «δημοσιογραφικά αναθρεμμένες [...]
[ Κατέ Καζάντη / 14.11.22 ]Το τραύμα της Οκτωβριανής και η συντριβή της αριστεράς
*Στην Ντία Κουδούνη, τιμή κι αγώνας Ποια/ος μπορεί, σήμερα, να δηλώσει ευθέως κομμουνιστής/στρια, να μιλήσει με μαρξικούς [...]
[ Κατέ Καζάντη / 07.11.22 ]