Το δεύτερο τραγούδι

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / Ελλάδα / 16.11.26 ]

Ακούω εμμονικά τον τελευταίο καιρό τον καινούργιο δίσκο του Neil Young και σκέφτομαι πόσα χρόνια περνούν ώσπου να καταλάβει κανείς τι άκουγε όταν ήταν νέος. Κάποια τραγούδια τα κουβαλάμε μαζί με τις φωνές εκείνων που μας τα έμαθαν, με τα δωμάτια που ζήσαμε, με τους ανθρώπους που έφυγαν κι ούτε μάθαμε πότε ακριβώς τους χάσαμε. Κι έρχεται μια μέρα που τα ξανακούς και θυμάσαι πράγματα που νόμιζες πως είχαν σβήσει.

Ο Young τραγουδά ακόμη μ’ εκείνη τη φωνή που όλο πάει να σπάσει κι όλο αντέχει. Τον ακούω και μου έρχεται στον νου ένα παλιό ραδιόφωνο, Νοέμβρης μήνας, άνθρωποι μαζεμένοι γύρω του κι ένας που χαμηλώνει κάθε τόσο τον ήχο, γιατί ακούστηκαν βήματα στη σκάλα. Μπορεί να μου την έχουν διηγηθεί αυτή τη σκηνή, μπορεί να την έφτιαξα μόνος μου απ’ όσα άκουγα μεγαλώνοντας. Τώρα πια δύσκολα ξεχωρίζω.

Αύριο θ’ ακουστούν πάλι τα συνθήματα. Θα θυμηθούμε εκείνες τις φωνές που έφταναν από ένα ραδιόφωνο και κάποιοι έσκυβαν κοντά του για να τις ακούσουν καλύτερα. Ο δίσκος τελειώνει κι αφήνω το πικάπ να γυρίζει. Η βελόνα περνά ξανά και ξανά από το ίδιο αυλάκι. Ακούγεται σαν κάποιος να δοκιμάζει το μικρόφωνο, περιμένοντας να του απαντήσουν.