Όλοι μαζί...

“Γιατί λες ότι έχουν κερδίσει οι νέοι του Παρισιού” με ρώτησε ο Κ.
Γιατί η εξέγερση, που υπνώττει μέσα μας γίνεται καθαρτική, όταν εκραγεί, καθώς μ' αυτόν τον τρόπο επανοικειοποιείται κανείς τη χαμένη του αξιοπρέπεια και ανασυστήνει το θρυμματισμένο πρόσωπό του, του απάντησα.
Γιατί αν το ηφαίστειο δεν «ξυπνήσει», αν η συσσωρευμένη οργή δεν ανατιναχθεί σαν καυτή λάβα, τότε αυτή θα βιωθεί σαν ματαίωση και θα γίνει νεύρωση, όμπυο που θα προκαλέσει γενικευμένη σήψη. 
Η “επανάσταση” που τραγουδούν τα όμορφα παιδιά στην πλατεία Δημοκρατίας του Παρισιού είναι η άρνηση του παρόντος που τα αρνείται. Είναι η άρνηση της άγριας βίας που είναι η πραγμοποίηση της ανθρώπινης ύπαρξης, η μετατροπή της από υποκείμενο σε αντικείμενο-πράγμα, σ' ένα τίποτα.
Αυτό το “ΤΙΠΟΤΑ” που υπόσχονται στους ΝΕΟΥΣ οι ΟΛΙΓΑΡΧΕΣ της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Σ’ αυτό το δυστοπικό μέλλον που τους αρνείται, εξανίστανται οι ΝΕΟΙ σήμερα. Ορθώνονται, σείουν τη σημαία της αξιοπρέπειας, της αντίστασης στο ΝΑΖΑ, στον άνθρωπο-αριθμό.
Υπερασπίζονται την ανθρωπιά και τραγουδούν την ελπίδα.

Και ήδη εισπράττουν τη χαρά του ΕΜΕΙΣ, του Εγώ Είναι ο Άλλος του Ρεμπό. 

Μαθαίνουν ότι ΜΑΖΙ θα θεριζώσουμε το "παλούκι¨" στο οποίο μας έχουν δεμένους.
Γίνονται ερωτικά υποκείμενα της δαπάνης και πορεύονται χαμογελώντας και τραγουδώντας.
Και μέσα από τον αγώνα τους απέκτησαν ήδη την ολότητά τους, το ακέριο Πρόσωπό τους.

*Το τραγούδι του Λουίς Λιαχ, L' Estaca αφιερώνω στον Μύρωνα που γνώρισα στην συγκέντρωση κατά του Πολέμου στην πλατεία Δημαρχείου στο Περιστέρι. Είναι το τραγούδι που τραγουδούν οι νέοι στο Παρίσι σήμερα.

L'Estaca (το παλούκι)

“...το βλέπεις ή δε το βλέπεις 


το παλούκι αυτό π´όλ´είμαστε δεμένοι;


Αν δε μπορέσουμε να ξεκολληθούμε


ποτέ μας έξω από δω δε θα περπατήσουμε

Αλλά εάν όλοι μας μαζί τραβήξουμε

δε θ´αργήσει πολύ η καλή η ώρα…”

(Τον Λουίς Λιάχ τον πρωτοάκουσα το 1985 στο Theatre de la Ville)