Τα προάστια των ΠΕΡΙΤΤΩΝ

Η απάντηση στην αστυνομοκρατία και τις απαγορεύσεις του Μακρόν ήταν καταλυτική. Εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλοι διαδήλωσαν ειρηνικά. “Μια μέρα ισχυρής κινητοποίησης χωρίς σοβαρά επεισόδια” σημειώνει η συντηρητική εφημερίδα Le Monde. Αντίθετα, το ακροδεξιό μιντιακό οικοσύστημα και η πλειονότητα των κυρίαρχων ΜΜΕ στην Γαλλία και παντού, προβάλλουν ξανά τα μεμονωμένα επεισόδια.

Η βία προβάλλεται ισχυρά από την ακροδεξιά προκειμένου να δικαιολογήσει το αφήγημά της για την “απειλή” που προέρχεται από τα προάστια των δήθεν “ανένταχτων μεταναστών”, και παράλληλα να νομιμοποιήσει το πρόταγμά της για επιβολή της “τάξης”  μέσω της ρητορικής μίσους και της ακραίας αντιμεταναστευτικής πολιτικής. 

Αλλά αν οι μετανάστες των προαστίων είναι “μη εντάξιμοι”, όπως ισχυρίζονται δεξιοί, ακροδεξιοί, αλλά και ακροκεντρώοι στην Γαλλία, στην Ελλάδα και παντού, αυτό δεν οφείλεται στους ίδιους, αλλά σε μια ορισμένη πολιτική κατά την οποία τα προάστια γίνονται οι “χωματερές πλεοναζόντων πληθυσμών”. (Βέβαια όταν οι άνθρωποι θεωρούνται ΠΕΡΙΤΤΟΙ αυτό είναι ο ορισμός του ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ, έλεγε η Χάνα Άρεντ).

Στα προάστια αυτά, λοιπόν, όπως και στις πρώην αποικίες έχουμε τα «τέλεια εργαστήρια για νέες μορφές καπιταλιστικής εκμετάλλευσης που ενσωματώνουν τον αυταρχικό έλεγχο των πλεοναζόντων πληθυσμών, τη διαχείριση των ανεπίλυτων κοινωνικών συγκρούσεων και ένα νέο αστυνομικό κράτος συμβατό με την κοινοβουλευτική δημοκρατία» γράφει ο Ρ. Νούνες («Anatomy of Disintegration: What Brazil Reveals About the Global Far Right », Haymarket Books, 2026). (Ο Νούνες σημειώνει επίσης ότι η Γάζα “...είναι η πιο ακραία μορφή τέτοιου είδους εργαστηρίου που έχει βιώσει κανείς μέχρι σήμερα.”)

Στις μητροπόλεις τα προάστια γίνονται ένας «πλανήτης φτωχογειτονιών», οι “χωματερές” όπου ρίχνονται οι περιττοί, πλεονάζοντες πληθυσμοί, οι τόποι της αχαλίνωτης αύξησης της ανισότητας και της εκμετάλλευσης, είναι οι "ζώνες θυσίας" και αυστηρά αστυνομοκρατούμενοι θύλακες.

Αυτό συμβαίνει παντού. Γι’ αυτό το κίνημα στην Γαλλία δεν αφορά μόνο την Γαλλία, αλλά όλον τον κόσμο.

Αφορά και την Ελλάδα των γκέτο της Δυτικής Αθήνας (στον Ασπρόπυργο, στα Άνω Λιόσια, στο Ζεφύρι), αλλά και το κέντρο της Αθήνας, αφορά τις εκτοπισμένες τοπικότητες της Μανωλάδας και του Μαραθώνα. Στα γκέτο αυτά στα οποία ζητούν από πάντα μια ανορθόγραφη “δηκεοσινι”  και όπου σιγοβράζει η οργή.