Τα παιδιά των προαστίων και οι Λακάν της πλάκας

Τα παιδιά των προαστίων “Μισούν τον εαυτό τους”, “Μισούν την Γαλλία”, είπε.

Μιλούν για “μίσος στον εαυτό” λες και είναι “κόουτς αυτοβελτίωσης” του Tik Tok. Μιλούν για τα παιδιά των προαστίων λες και αναφέρονται σε κακόβουλα όντα που ξέρουν μόνο να μισούν. Άνθρωποι που έχουν περπατήσει τη Σεν Μισέλ μόνο μέχρι τον κήπο του Λουξεμβούργου, προβεβλημένοι και υπερτιμημένοι από τα πετσωμένα μίντια αποφαίνονται με ύφος εκατό Λακάν της πλάκας για τον ξεσηκωμό στην Γαλλία, εκφέροντας “βαρύγδουπες ανοησίες”.

Παραγνωρίζουν εσκεμμένα ότι η “Γαλλία” δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, δεν είναι μόνο το ένδοξο παρελθόν, αλλά είναι και το σήμερα. Και οι νέοι έχουν ένα κακό σήμερα κι ένα ακόμα πιο αβέβαιο αν όχι μαύρο αύριο.

Οι νέοι βιώνουν την πραγματική Γαλλία και την Δημοκρατία όταν συναντώνται με τους θεσμούς. Τη βίωσαν πρώτοι οι μαθητές στο λύκειο Saint-Exupéry στο Créteig, στα προάστια του Παρισιού, όπου μαθητές και καθηγητές ενώθηκαν διαμαρτυρόμενοι για τις κενές θέσεις και τις ελλείψεις προσωπικού και πόρων. Τότε, το γαλλικό κράτος του Μακρόν (αλλά και της Λεπέν όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια) αδιαφόρησε πλήρως, ενώ στη συνέχεια έστειλε τους μπάτσους για να καταστείλει τους “ταραξίες”.

Μέσα από αυτό το ζωντανό πολιτικό μάθημα οι νέοι έμαθαν ότι η “Γαλλία” των νεοφιλελεύθερων δεν υπάρχει όταν ζητούνται πόροι για τα σχολεία, για την υγεία, αλλά είναι άμεσα παρούσα όταν απαιτείται υπακοή.

Ναι, λοιπόν, τα παιδιά μισούν την Γαλλία, αλλά τη Γαλλία του Μακρόν. Η δική τους Γαλλία, η Γαλλία του 1789, του 1871, του 1968, είναι η Γαλλία της Δημοκρατίας όπου τα σχολεία λειτουργούν, τα δικαιώματα γίνονται σεβαστά και η κινητικότητα φαίνεται εφικτή, όταν κοντολογίς οι δημοκρατικές υποσχέσεις αποκτούν ουσία.

Γι’ αυτήν την Γαλλία αγωνίζονται οι νέοι.

Και αγωνίζονται ακριβώς γιατί αγαπούν τον εαυτό τους...