Βιλάδα να υπάρχει
[ Δημήτρης Χριστόπουλος / Ελλάδα / 22.11.26 ]Η συμβουλή έρχεται την κατάλληλη στιγμή. Οι νέοι έχουν σχεδόν όλα όσα χρειάζονται για να ξεκινήσουν τη ζωή τους. Πτυχία, μεταπτυχιακά, ξένες γλώσσες και μια θέση στο παιδικό τους δωμάτιο, εφόσον οι γονείς δεν το έχουν μετατρέψει σε αποθήκη. Για τα υπόλοιπα χρειάζεται βιλάδα. Μ’ αυτήν πληρώνεις το ενοίκιο, συμπληρώνεις τον μισθό και, άμα σου περισσέψει, πηγαίνεις και καμιά εκδρομή άμα λάχει.
Το πολιτικό μας προσωπικό αγαπά ιδιαίτερα τις λέξεις που δεν επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό. Κάποτε ήταν η υπομονή, ύστερα η προσαρμοστικότητα, ακολούθησε η ανθεκτικότητα. Τώρα προστέθηκε και η βιλάδα. Έτσι εμπλουτίζεται το λεξιλόγιο της εθνικής ανάπτυξης, ενώ οι νέοι εμπλουτίζουν το βιογραφικό τους και περιμένουν μια συνέντευξη εργασίας. Εκεί θα τους ζητήσουν προϋπηρεσία, ευελιξία στο ωράριο και δικό τους μεταφορικό μέσο. Η βιλάδα θεωρείται αυτονόητη.
Έχει ενδιαφέρον αυτή η εμμονή των πολιτικών να συμβουλεύουν τους νέους, ιδίως εκείνων που πέρασαν χρόνια αποφασίζοντας για το μέλλον τους. Αφού διαχειρίστηκαν τις ευκαιρίες μιας ολόκληρης γενιάς, της υποδεικνύουν τώρα και με ποια ψυχικά αποθέματα θ’ αντιμετωπίσει το αποτέλεσμα. Αξιοθαύμαστη οικονομία ευθυνών. Η πολιτική αναλαμβάνει τις αποφάσεις και ο πολίτης τις συνέπειες. Αν δυσκολεύεται, χρειάζεται περισσότερη βιλάδα.
Θα μπορούσε μάλιστα να καθιερωθεί σχετικό επίδομα, αν δεν υπήρχε ο κίνδυνος να κοστίσει κάτι. Καλύτερα να μοιράζεται δωρεάν στις πολιτικές ομιλίες. Ο καθένας παίρνει όση θέλει και επιστρέφει σπίτι του. Ή στο σπίτι των γονιών του, για να είμαστε ακριβείς.
Η λέξη είναι συμπαθέστατη κατά τ’ άλλα. Κουβαλά κάτι από την παλιά λαϊκή επιμονή που βοηθούσε τους ανθρώπους να τα βγάζουν πέρα. Στα χείλη όμως των επαγγελματιών της πολιτικής αποκτά μια πρόσθετη χρησιμότητα: εξηγεί στους νέους γιατί πρέπει να αντέχουν ακόμη περισσότερα.
Κι όταν κάποιος τριαντάρης, ύστερα από δέκα ώρες δουλειάς, γυρίζει στο παιδικό του δωμάτιο και αναρωτιέται πότε θ’ αποκτήσει δική του ζωή, η απάντηση υπάρχει.
Λίγη βιλάδα ακόμη, παλικάρι μου. Άλλωστε, τόσα χρόνια εμείς τι σου δίνουμε;

