Η φανταστική ζωή των πτυχιούχων της Φιλοσοφικής Σχολής (*)

Πριν από μερικά χρόνια, ως κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, στην καθιερωμένη τελετή, παρουσία συγγενών και φίλων, παρέδωσα τα πτυχία στις νέες και τους νέους που ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο μετά από τέσσερα ή παραπάνω χρόνια. Και ήρθε στο νου μου ένα περιστατικό που συνέβη πριν από καιρό, στην Ιταλία.  

Μια μέρα είχα μπει σ’ ένα βιβλιοπωλείο στο Μιλάνο και είχα πλησιάσει σ’ ένα ράφι όπου ήταν εκτεθειμένα βιβλία που δεν ανήκαν στην κατηγορία των “best seller”. Κάτω από κάθε πρόταση του βιβλιοπώλη υπήρχε ένα χειρόγραφο καρτελάκι, με μια σύντομη περιγραφή. Μου άρεσε αυτός ο τρόπος παρουσίασης και αποφάσισα να ξεφυλλίσω ένα-ένα τα βιβλία στο ράφι. Ανάμεσά τους βρισκόταν και το βιβλίο του Αλεσσάντρο Καρρέρα «Η φανταστική ζωή των πτυχιούχων της Φιλοσοφικής Σχολής». Άνοιξα το βιβλίο σε μια σελίδα στην τύχη και διάβασα το παρακάτω απόσπασμα:

«Ο Ρίνο ζούσε σ’ ένα σπίτι στη λαϊκή συνοικία Ναβίλι του Μιλάνου, που κατά καιρούς φιλοξενούσε άνεργους πτυχιούχους της Φιλοσοφικής Σχολής. Οι συνήθεις ένοικοι, που ήταν πόρνες, τραβεστί, χαρτοπαίκτες, φουσκωτοί σε νυχτερινά κέντρα, σωματοφύλακες των μπος της νύχτας, που μάζευαν τις εισπράξεις, παγωτατζήδες σε κινηματογράφους ταινιών πορνό,  έδειχναν μια ανοχή στην περιστασιακή παρουσία των άνεργων πτυχιούχων της Φιλοσοφικής Σχολής γιατί ένιωθαν οίκτο για τη μιζέρια τους. […] 

Ένας άνεργος πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής είναι κάτι που κάνει την καρδιά σου κομμάτια. Ένας άνεργος πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής είναι κάποιος που μπήκε στον αυτοκινητόδρομο της ζωής, ακολούθησε κατά λάθος τις πινακίδες που οδηγούσαν σε αδιέξοδο και τώρα δεν ξέρει πώς να επιστρέψει στη σωστή λωρίδα. Τίποτε στον κόσμο δεν είναι πιο άχρηστο από έναν άνεργο πτυχιούχο της Φιλοσοφικής Σχολής. Ένας οδοκαθαριστής που ζει για ένα εκατομμυριοστό του δευτερολέπτου, είναι πολύ πιο χρήσιμος στην ανθρωπότητα από έναν άνεργο πτυχιούχο της Φιλοσοφικής Σχολής. Μια στείρα γενετική μεταλλαγή είναι πολύ πιο ικανοποιημένη από τον ρόλο της στην εξέλιξη των ειδών, απ’ ότι ένας άνεργος πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής. Γι’ αυτό στον Ρίνο άρεσε η ιδέα να μένει για καμιά βδομάδα στην οικοδομή του Ρενάτο, ενός ψηλού και ευγενικού φίλου του, κυρτού όπως ο περιφερειακός που έβλεπε από τα παράθυρά του, όπου κατοικούσαν πτυχιούχοι της Φιλοσοφικής Σχολής που είχαν όλοι μια απασχόληση. Ήταν σαν να περνούσε τον Αχέροντα από την ανάποδη και να βρίσκεται ξανά στον κόσμο των ζωντανών». 

Διασκεδαστική και σουρεαλιστική, ήταν μια ανάγνωση ευχάριστη που θα άρεσε στους πτυχιούχους της Φιλοσοφικής Σχολής και στους καθηγητές κάθε  βαθμίδας με αναπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ και που διαβάζουν ένα βιβλίο χωρίς να ρωτάνε το γιατί. 

(*) Εκατό χρόνια από την ίδρυση της Φιλοσοφικής Σχολής ΑΠΘ.