«Ο αγώνας δεν υποχωρεί, τώρα ξεκίνησε. Θα νικήσουμε μέχρι τη δικαίωση ή τον θάνατο. Έχουμε ευθύνη για 400 ζωές, έχουμε ευθύνη για την κοινωνία μας και θα νικήσουμε. Ο αγώνας μας είναι δίκαιος και δεν υποχωρώ μέχρι τη δικαίωση. Τα αιτήματά μας είναι δίκαια». Είναι ο Αρίστος Χαντζής που μιλάει. Απισχνασμένος από τις 138 ημέρες απεργίας σίτισης (μόλις 36 κιλά), μεταφέρεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο. Αλλά συνεχίζει με την ίδια δύναμη τον αγώνα του. Δικαίωση ή θάνατος, λέει κάνοντας το σήμα της νίκης με τα αδύνατα δάχτυλά του. Αξιοπρέπεια ή θάνατος.
Αίτημά του να μην γίνουν τα κατειλλημένα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας airbnb μέσω της ανάπλασης, να μην ξεσπιτωθούν 400 άνθρωποι, να δοθούν επίσημες εγγυήσεις για την κτιριακή αποκατάσταση των Προσφυγικών, με σκοπό τη διατήρηση του κοινωνικού και μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα τους.
Ο Χαντζής, μαζί με τη Suzon Doppagne (η οποία ξεκίνησε επίσης απεργία πείνας την 1η Μαΐου 2026), υπερασπίζονται το μοντέλο αυτοοργάνωσης και άμεσης δημοκρατίας που έχουν αναπτύξει τα τελευταία 16 χρόνια στην περιοχή.
Ο αγώνας για τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας είναι παραπάνω από αγώνας για τη στέγαση 400 ανθρώπων, είναι αγώνας για την δημοκρατία, για το μέλλον της κοινωνίας μας, είναι αγώνας που ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ...
