Το μουντιάλ...

Σε λίγο αρχίζει το μουντιάλ, η ανά τετραετία κορυφαία εμπορική εκδήλωση της παγκόσμιας μαφίας του ποδοσφαίρου.

Σ’ αυτό το γεγονός κάποιοι επιχειρούν να προσδώσουν προοδευτικά χαρακτηριστικά, σημειώνοντας ότι ένας ακροδεξιός, διώκτης μεταναστών, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, θα υποχρεωθεί να δει το 25% από τους περίπου 1200 ποδοσφαιριστές που θα βρεθούν στα γήπεδα της χώρας του να είναι μετανάστες.

Πάνω από το 25% από τους ποδοσφαιριστές που θα συμμετέχουν στο μουντιάλ, θα εκπροσωπήσουν διαφορετική χώρα από αυτή στην οποία έχουν γεννηθεί. Είναι δηλαδή ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ. Στο προηγούμενο μουντιάλ το ποσοστό των ποδοσφαιριστών-μεταναστών ανέρχονταν στο 16,5% του συνόλου των ποδοσφαιριστών. Το γεγονός αντικατοπτρίζει την αύξηση των μεταναστευτικών ροών. Επιβεβαιώνοντας τον Τόμας Μαν που θεωρούσε την ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ απολύτως ενταγμένη στο όραμα για μία πανανθρώπινη κοινότητα.

Αυτή η διάσταση όμως του μουντιάλ δεν μπορεί να αποκρύψει ότι το ποδόσφαιρο σήμερα είναι μια εκδήλωση της παγκόσμιας οικονομικής μαφίας.

 Στο βιβλίο «πως μας έκλεψαν το ποδόσφαιρο» οι δημοσιογράφοι Fancois Ruffin και Antoine Dumini μιλούν για το λαϊκό ποδόσφαιρο, τότε που δεν ήταν μία μεγάλη εμπορική επιχείρηση και οι ποδοσφαιριστές δεν ήταν οι σύγχρονοι «μονομάχοι» στην αρένα. Γράφουν για τον Socrates (Βραζιλία), τον Carlos Caszely (Χιλή), τον Robbie Fowler (Βρετανία) και άλλους ποδοσφαιριστές που τάχθηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπέρ των απόκληρων, υπέρ των αδικημένων. Απέναντι σ’ αυτούς είναι σήμερα ο Νεϊμάρ και οι άλλοι βαθύπλουτοι ποδοσφαιριστές που υποστηρίζουν ακροδεξιούς, φασίστες πολιτικούς.

Σήμερα το ποδόσφαιρο ανήκει στη FIFA των πολυεθνικών, οι οποίες εκμεταλλεύονται μικρά παιδιά που φτιάχνουν μπάλες και ρούχα, εργαζόμενους στις αθλητικές εγκαταστάσεις, ολόκληρες χώρες προκειμένου να αποκομίσουν κέρδη, πουλώντας χαρά, εκτόνωση, εφησυχασμό. Η αθώα συλλογικότητα της αλάνας έχει μετασχηματιστεί σε βάρβαρη συλλογικότητα στα αιματοβαμμένα γήπεδα της FIFA αλλά και εκεί που συγκρούονται οι γηγενείς με τους μετανάστες (εμφύλιοι των κάτω). Το ποδόσφαιρο σάπισε (και δεν είναι το μόνο), γιατί οι συλλογικότητες σαπίζουν όταν σ’ αυτές εισέρχεται το χρήμα, όπως έλεγε η Σιμόν Βέηλ.

Στις κοινωνίες του «μαφιόζικου καπιταλισμού», πίσω από το θέαμα του ποδοσφαίρου γυρνάει ένας τεράστιος στημένος τζόγος, επιχειρήσεις νόμιμες και παράνομες, νόμιμο εμπόριο καυσίμων αλλά και λαθρεμπόριο, εμπόριο ναρκωτικών, κέντρα διασκέδασης, μπαρ κ.ά., πίσω από τις ποδοσφαιρικές ομάδες είναι οι "οπαδικοί στρατοί", μίντια και ιστοσελίδες, είναι τα μαφιόζικα δίκτυα που ελέγχουν με μπράβους (στο σώμα και στο πνεύμα) τον πολιτισμό, τη μουσική, το θέατρο, που χρηματοδοτούν την εκλογική εκστρατεία των πολιτικών, εξασφαλίζοντάς τους χώρο και χρόνο στα μίντια που κατέχουν, υποχρεώνοντας τους εργαζόμενους στις δουλειές τους, τους οπαδούς των ομάδων τους, τους πολίτες αναγνώστες ή τηλεθεατές που επηρεάζουν, να ψηφίζουν τους "δικούς τους". Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι «ολιγάρχες» (τοπικοί και πολυεθνικοί) έχουν τη δυνατότητα να επιβάλλουν έναν υπερσυγκεντρωτισμό πραγματικού και συμβολικού οικονομικού και πολιτικού κεφαλαίου. Χειραγωγώντας το νου και το συναίσθημα των «από κάτω», που δεν ξέρουν πλέον ούτε γιατί χαίρονται ούτε γιατί έχουν πάψει να σκέφτοντα. Ελέγχοντας απόλυτα σχεδόν την αστική "δημοκρατία" (που είναι πια ολιγαρχία)

Μια μαφία κυβερνά την παγκόσμια κοινωνία που σκέφτεται και λειτουργεί πλέον με όρους μαφίας…

Και τα γκολ τα τρώμε συνέχεια εμείς, οι από κάτω...

*Πανό σε γήπεδο για στέλεχος της μαφίας που δολοφονήθηκε