Ολιστική αποκατάσταση

Είμαι το καμένο σπίτι στο τέλος του δρόμου. Με αναγνωρίζετε εύκολα: στέγη δεν έχω, τα παράθυρά μου βλέπουν κατευθείαν στον ουρανό και στην κουζίνα έχει απομείνει ένα ψυγείο με λιωμένα μαγνητάκια. Ένα από τη Σαντορίνη, ένα καρπούζι, ένα παιδικό γράμμα Α. Η φωτιά έχει ιδιαίτερη αδυναμία στα φωνήεντα.

Προχθές ήρθαν γι’ αυτοψία. Ένας κύριος με φωσφοριζέ γιλέκο μέτρησε τους τοίχους μου, φωτογράφισε τις ρωγμές και σημείωσε στο έντυπο: «Κατοικία ογδόντα επτά τετραγωνικών, ολοσχερώς κατεστραμμένη». Για ψυχή δεν υπήρχε σχετικό τετραγωνάκι. Κοίταξα να του δείξω τις χαρακιές στο ύψος της πόρτας, εκεί που μετρούσαν κάθε Σεπτέμβρη το παιδί, το καρφί της γαμήλιας φωτογραφίας, το σημάδι από την πολυθρόνα του παππού. Εκείνος μέτρησε τα κουφώματα.

Ύστερα άκουσα στο ραδιόφωνο πως έχουν γίνει τεράστια άλματα στην πρόληψη, στην αντιμετώπιση και στην αποκατάσταση. Χάρηκα. Η πρόληψη, φαίνεται, πήδηξε από πάνω μου, η αντιμετώπιση προσγειώθηκε λίγο παρακάτω και η αποκατάσταση έρχεται μόλις συγκεντρωθούν τα δικαιολογητικά. Όλα αντιμετωπίζονται ολιστικά. Γι’ αυτό κι εγώ κάηκα ολοσχερώς και κανένα τμήμα μου δεν έμεινε εκτός του σχεδιασμού.

Οι δικοί μου έρχονται τ’ απογεύματα. Η γυναίκα ψάχνει μέσα στις στάχτες, ο άντρας τής λέει να προσέχει τα καρφιά, το παιδί στέκεται στο δωμάτιό του και κοιτάζει έναν τοίχο που πια φτάνει μέχρι τον ουρανό. Δεν τους έχω πει ακόμη πως θυμάμαι τα πάντα. Τα γενέθλια, τους καβγάδες, τη μυρωδιά του φαγητού, εκείνη τη βραδιά που κοιμήθηκαν όλοι στο σαλόνι επειδή είχε χαλάσει η θέρμανση.

Θ’ αποζημιωθούν, λένε. Ίσως ξαναχτιστώ, πιο σύγχρονο, πιο ανθεκτικό, με ενεργειακά κουφώματα. Θα μετρήσουν πάλι τα τετραγωνικά μου και θα δηλώσουν την αποκατάσταση ολοκληρωμένη. Μόνο που η ψυχή μου θα μείνει εδώ. Κάτω από τις στάχτες, μαζί με όσα δεν χωρούν σε καμία πλατφόρμα. Έτσι θα υπάρχει κάτι που δεν κατάφεραν ακόμη ν’ αντιμετωπίσουν ολιστικά.