Ο Νέος Φασισμός...

Από την "Black Friday" στον "Μαύρο Φασισμό". Ο Καταναλωτισμός εκπαιδεύει στον "νέο φασισμό".
Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι χρησιμοποίησε την έκφραση «νέος φασισμός» για να χαρακτηρίσει εκείνη τη στιγμή κατά την οποία η αστική τάξη «αποικίζει» τον λαϊκό κόσμο, καταστρέφοντας τους λαϊκούς πολιτισμούς και εγκαθιστώντας τις δικές της «αξίες». Αυτό γίνεται με την εκπαίδευση μέσα από το σχολείο, τα ΜΜΕ, την Εκκλησία, τον στρατό, το μάρκετινγκ της καθημερινής ζωής όπου νομίζεις ότι καταναλώνεις, αλλά σε καταναλώνει. Σε στέλνει ακόμα και στο καζίνο για να φας και να παίξεις δωρεάν. Εκεί θα μάθεις ότι όλα είναι Τύχη. Ότι η εξαθλίωσή σου είναι από Τύχη. Ότι όλα είναι ανταγωνισμός. Ποιος θα αρπάξει πρώτος, ποιος θα φάει τον άλλον πρώτος! «Να τους εκπαιδεύσουμε γιατί αλλιώς θα μας πιάσουν από το λαιμό» έλεγε παλιά ο Αμερικανός φιλόσοφος Έμερσον. Τον ρόλο της λαϊκής και δια βίου εκπαίδευσης έχει αναλάβει σήμερα η τηλεόραση. Η τηλεόραση «έχει νεκρώσει την κοινωνία...Ακόμη δεν είμαστε φασιστική χώρα, αλλά μπορεί να συμβεί σύντομα (...) πιστεύω πως ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι πρόθυμο να δεχθεί με φυσικό τρόπο το φασισμό», έλεγε ο Χένρι Μέηλερ για τη χώρα του τις ΗΠΑ. Αυτό τώρα ισχύει παντού!

Σήμερα δεν χρειάζονται τανκς, αρκούν τα ΜΜΕ και κυρίως η τηλεόραση. Στη Γαλλία οι ακροδεξιοί «δεν κρύβουν την ικανοποίησή τους καθώς βλέπουν τα θέματά τους να διαδίδονται από το (μιντιακό) γκρουπ Bolloré» (Le Monde). Παντού, ισχυροί μιντιακοί όμιλοι υποστηρίζουν τις ιδέες της ακροδεξιάς.
Ποιες όμως είναι οι ευθύνες της Αριστεράς;

Από την Αριστερά διέφυγε ο «νέος φασισμός» του καταναλωτικού πολιτισμού, που είναι μια πιο περίπλοκη πρόκληση, δεδομένου ότι έχει επιφέρει ριζικές αλλαγές όχι μόνο στον τρόπο αναπαραγωγής του κεφαλαίου και της υλικής ζωής, αλλά και στον ίδιο τον άνθρωπο.
Το περιβάλλον των ανθρώπων δεν είναι πλέον οι άλλοι άνθρωποι αλλά τα αντικείμενα και «όπως το λυκόπαιδο που γίνεται λύκος για να ζήσει μαζί με τους λύκους», έτσι κι εμείς γινόμαστε λειτουργικοί, όπως τα αντικείμενα. Η καταναλωτική κοινωνία συνιστά μία θεμελιώδη μετάλλαξη της οικολογίας του ανθρώπινου είδους, όπου όλα διέπονται πια από το νόμο της ανταλλακτικής αξίας. ΟΛΑ! Ακόμα και ο έρωτας.
Η νέα κοινωνική κατάσταση είναι η «υπερπραγματικότητα» των προσομοιώσεων που επιβάλλουν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, όπου εικόνες και θέαμα αντικαθιστούν τον κόσμο του νοήματος, τις έννοιες της ταξικής σύγκρουσης και της παραγωγής.
Έτσι, ο μετανεωτερικός άνθρωπος, φυλακισμένος στο σύμπαν των θεαμάτων και των ομοιωμάτων, χάνει σε τέτοιο βαθμό την αίσθηση της εξωτερικής πραγματικότητας, ώστε η έννοια «πραγματικό» μοιάζει να μη σημαίνει πλέον τίποτε. Η ναρκωμένη και υπνωτισμένη συνείδηση, «σαγηνευμένη» από την εικόνα, βυθίζεται σ’ αυτόν τον ωκεανό του εικονικού, μεταφέροντας τη ζωή στις οθόνες της τηλεόρασης και των ηλεκτρονικών υπολογιστών.
Η «δολοφονία της πραγματικότητας» συνιστά το τέλειο έγκλημα, που ανοίγει τον δρόμο στον νέο φασισμό.
Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι πριν μισό αιώνα μιλούσε για τον «αρχαιολογικό αντιφασισμό» της Αριστεράς ο οποίος αντί να επιτίθεται στον νέο ολοκληρωτισμό, στρέφει την προσοχή του στον παλιό φασισμό συμβάλλοντας έτσι στην απόκρυψη του νέου φασισμού της άρχουσας τάξης που μάλιστα παρουσιάζεται και ως αντιφασιστική αφού ασκεί κριτική στον «παλιό φασισμό»...
Στο πεδίο της αντιπαράθεσης με τον "παλιό φασισμό" συναντάται και σήμερα μια ορισμένη Αριστερά (κυρίως η κυβερνώσα σοσιαλδημοκρατία) με την κεντροδεξιά, δημιουργώντας σύγχιση στους αριστερούς και, ταυτόχρονα, επιτρέποντας στην ακροδεξιά να οικειοποιείται έννοιες, σύμβολα και παραδόσεις της Αριστεράς, όπως η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στο σύστημα και την εξουσία, παρουσιάζοντας μάλιστα ένα αντιιμπεριαλιστικό και αντιαποικιακό πρόσωπο!

Οι νεοφασίστες παρουσιαζόμενοι ως αντισυστημικοί αλιεύουν από το χώρο της πολυδιασπασμένης και εν πολλοίς αφομοιωμένης Αριστεράς και των εξωνημένων εργατικών συνδικάτων (όπως η ΓΣΕΕ). Ολόκληρες περιοχές με αριστερή παράδοση στην Πορτογαλία και αλλού μετακινούνται προς την ακροδεξιά. Ο «combat culturel» (ο «πολιτιστικός αγώνας») ο ατομικισμός και η ξενοφοβία των ακροδεξιών του "πατρίς-θρησκεία-οικογένεια" καταλαμβάνει πλέον το «κενό» της αναξιόπιστης και μεταλλαγμένης πλήρως "κυβερνώσας" σοσιαλδημοκρατίας...
Γι' αυτό η Αριστερά πρέπει να προτεραιοποιήσει τον αγώνα ενάντια στο ΝΕΟ ΦΑΣΙΣΜΟ, αλλιώς θα εξαερωθεί πλήρως...