Παλαιστίνη, Μαδρίτη, Νέα Υόρκη, Αγώνας για Αξιοπρέπεια

Πρώτη εικόνα: Μπουλντόζες του Ισραήλ ξεριζώνουν τους ελαιώνες των Παλαιστινίων στην Δυτική Όχθη. Η καταστροφή αποτελεί μέρος της εθνοκάθαρσης.

Δεύτερη εικόνα: η 87χρονη Ισπανίδα Μαρικάρμεν στο αναπηρικό της αμαξίδιο, σκουπίζει τα δάκρυά της καθώς φεύγει από το σπίτι που έζησε 71 χρόνια. Η εταιρεία ακινήτων που αγόρασε το διαμέρισμα της αύξησε το νοίκι από τα 500 στα 1.650 ευρώ. Η Μαρικάρμεν δεν μπορεί να πληρώσει αυτό το αδιανόητο ποσό και η εταιρεία της έκανε έξωση.

Τρίτη εικόνα: Το βιβλίο του Παλαιστίνιου μεταπτυχιακού φοιτητή του Κολούμπια, Μαχμούντ Χαλίλ, με τίτλο «Καμία Γη για να Σταθούμε».

Ο Χαλίλ συνελήφθη από την ICE του Τραμπ, φυλακίστηκε χωρίς καμία κατηγορία και απειλήθηκε με απέλαση, γιατί πρωτοστάτησε στις διαδηλώσεις για την Γάζα στο πανεπιστήμιό του.

Ο Χαλίλ, παντρεμένος με Αμερικανίδα και κάτοχος πράσινης κάρτας έχει μόνιμη κατοικία στις ΗΠΑ, αλλά ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο θεώρησε ότι η συνεχιζόμενη παρουσία του στη χώρα θα είχε «δυσμενείς συνέπειες στην εξωτερική της πολιτική» και ζήτησε την απέλασή του βάσει ενός μακαρθικού νόμου. Ο Χαλίλ αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση, αφού ένας ομοσπονδιακός δικαστής έκρινε την κράτησή του αντισυνταγματική, αλλά η κυβέρνηση Τραμπ επιμένει στην απέλασή του.

Ο Χαλίλ πέρασε συνολικά 104 ημέρες στη φυλακή και στο βιβλίο του επισημαίνει μία παράμετρο που αποκαλύπτει ότι οι χιλιάδες συλλήψεις και οι παρατεταμένες κρατήσεις μεταναστών (ή μη) είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση.

Ο Χαλίλ σημειώνει ότι η παράταση της κράτησης γίνεται κατόπιν άτυπης συνεργασίας της κυβέρνησης Τραμπ με τους ιδιώτες ιδιοκτήτες (μετόχους) των κέντρων κράτησης που έχουν έσοδα όταν η φυλακή είναι γεμάτη με κρατούμενους, ενώ “χάνουν” όταν τα κρεβάτια είναι άδεια. Όσο περισσότεροι κρατούμενοι λοιπόν τόσο περισσότερα είναι και τα έσοδα. Αυτό δημιουργεί μια διεστραμμένη δομή κινήτρων. «Κάθε άνθρωπος σε αυτή την εγκατάσταση είναι ένα στοιχείο σε έναν ισολογισμό. Κάθε μέρα που περνούσαμε εδώ ήταν έσοδο», γράφει. Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί, κάθε φορά που μια αίτηση ασύλου είναι επιτυχής, το κράτος ασκεί αμέσως έφεση κατά της απόφασης, παρατείνοντας άσκοπα την κράτηση του αιτούντος κατά πολλούς ακόμη μήνες, σημειώνει ο Παλαιστίνιος συγγραφέας.

Το ίδιο ισχύει και σε ό,τι αφορά στο πανεπιστήμιο Κολούμπια. Κι εδώ τα οικονομικά συμφέροντα λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Το Κολούμπια «αποδείχθηκε μια αυτοκρατορία ακινήτων με μια πανεπιστημιούπολη συνδεδεμένη με αυτό». Επίσης, το διοικητικό του συμβούλιο «δεν είναι ένα ουδέτερο διοικητικό όργανο, αλλά βαθιά ιδεολογικό... καθώς τα μέλη του έχουν σε μεγάλο βαθμό χρηματοοικονομικά συμφέροντα, είναι ιδιοκτήτες ακινήτων, επιχειρηματίες και κατασκευαστές όπλων». Έτσι, όταν οι φοιτητές κατήγγειλαν την εμπλοκή του πανεπιστημίου με ένα κράτος που κατηγορήθηκε βάσιμα για διάπραξη εγκλημάτων πολέμου, η διοίκηση του πανεπιστημίου το αντιμετώπισε αυτό «ως κρίση που έπρεπε να διαχειριστεί και όχι ως ένα αίτημα που έπρεπε να ακουστεί».

Συμπέρασμα: Η απανθρωπιά, η αναξιοπρέπεια, οι εξώσεις, η αντιμετώπιση της διαμαρτυρίας, οι φυλακίσεις, η γενοκτονία και η εθνοκάθαρση έχουν ως αφετηρία τους μια ολόκληρη δομή κινήτρων που έχουν ως βάση το ΚΕΡΔΟΣ. Αυτό σε τελευταία ανάλυση παρατείνει την κράτηση των ανθρώπων ακόμα και χωρίς κατηγορία, ενισχύοντας τον “τραμπισμό” όπως λέγεται σήμερα ο φασισμός.

Αυτός είναι ο σημερινός καπιταλισμός και η κόλασή του στην οποία η Δίκη του Κάφκα ωχριά…

Αλλά να, στην Νέα Υόρκη, η Σούζαν Σάραντον, αγέρωχη, όμορφη, ήρεμη μπροστά στους μπάτσους του Τραμπ και μαζί της εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια  που φωνάζουν: FREE PALESTINE

Στην Μαδρίτη, δίπλα από το αναπηρικό αμαξίδιο της 87χρονης Μαρικάρμεν δέκα χιλιάδες Ισπανοί διαδηλώνουν ενάντια στους κανιβάλους των τραπεζών και των funds.

Ο Δρόμος, ο Αγώνας ανατάσσει τα τσακισμένα Πρόσωπα, η Μαρικάρμεν χαμογελά και η ελπίδα για ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ξαναγεννιέται...