Ο Μπε έμεινε

Ήμουν στα δεκαπέντε όταν παρακολουθούσα τη «Μεθυσμένη Πολιτεία». Τότε η τηλεόραση είχε ώρα· το pause και το «θα το δω αργότερα» ανήκαν ακόμη στο μέλλον. Αν αργούσες, έχανες την αρχή και κανείς δεν σου χρωστούσε επανάληψη. Καθόσουν λοιπόν στη θέση σου και περίμενες ν’ ακουστεί το μουσικό θέμα με τη φωνή της Άννας Βίσση, για ν’ ανοίξει εκείνη η παράξενη πολιτεία μέσα στο σαλόνι.

Εκεί γνώρισα, δίχως να το ξέρω ακόμη, τον Σωτήρη Πατατζή. Χρόνια αργότερα θα τον διάβαζα και θα τον μελετούσα. Εκεί γνώρισα και τον Νίκο Καλογερόπουλο. Για μένα τότε ήταν απλώς ο Μπε. Ένας άνθρωπος που δεν χωρούσε εύκολα στον κύκλο των «κανονικών». Στα δεκαπέντε μου δεν είχα τις λέξεις να το εξηγήσω. Καταλάβαινα πως οι άλλοι τον κοιτούσαν αλλιώς. Μέσα από τον Μπε έμαθα για πρώτη φορά τι σημαίνει “διαφορετικός”: να στέκεσαι λίγο έξω από τον κύκλο και να δικαιούσαι τρυφερότητα, αξιοπρέπεια, αγάπη.

Χρόνια μετά συνειδητοποίησα πως κάτι από τον Μπε είχε περάσει και στον άνθρωπο που τον υποδύθηκε. Στο τελευταίο μήνυμα που έστειλε στον κοινό μας φίλο Γιώργο Παπασωτηρίου, από «τα τελευταία μέτρα της ζωής» του, έγραφε: «Σαλταρισμένος σαλπάρω και θυμωμένος με την πλειοψηφία που δεν κατάλαβε ποτέ». Κι έπειτα, μέσα στον θυμό, αγάπη και ευχές: «Οι θεοί μαζί σου». Ίσως αυτό να ήταν πάντα ο Καλογερόπουλος: λίγο έξω από τον κύκλο, με τον δικό του τρόπο να κοιτάζει μέσα.

Ο ηθοποιός έφυγε. Ο Μπε έμεινε.