"Έχουμε αξιοπρέπεια. Και δεν θα υποκύψουμε σε διαπραγματεύσεις σε υπουργικά γραφεία". Είναι ο Ριάντ Ρανί, ο πρόεδρος της Ένωσης Μαθητών των Λυκείων της Γαλλίας, που μιλάει. "Είναι λάθος του κράτους, και μόνο του κράτους, που τα δημόσια σχολεία βρίσκονται σε τόσο άθλια κατάσταση. Που δεν υπάρχει αρκετός χώρος στις τάξεις, που βρέχει μέσα, που κάνει πολύ κρύο τον χειμώνα και πολύ ζέστη το καλοκαίρι, που παραλείπονται τόσες πολλές ώρες μαθημάτων, που το κοινωνικό ασανσέρ το οποίο υποτίθεται ότι ξεκινάει στο σχολείο δεν λειτουργεί πλέον όπως παλιά και (είναι λάθος του κράτους) που η διαδικασία επιλογής πανεπιστημίου είναι άδικη - «ρατσιστική», λέει. Όταν εγγράφεσαι στην ηλεκτρονική πλατφόρμα Parcoursup με ένα όνομα σαν το δικό μου, αυτόματα βρίσκεσαι σε μειονεκτική θέση."
Μιλάει η γενιά της precarité (ανασφάλειας), της νεολαίας που βλέπει το μέλλον της με τεράστιο άγχος λόγω της ακρίβειας, του πληθωρισμού και της προϊούσας αποδυνάμωσης των κοινωνικού κράτους από την κυβέρνηση Μακρόν.
«Το Κράτος αγνοεί τη νεολαία των προαστίων» γράφει μια πινακίδα μπροστά από το λύκειο Paul-Eluard στο Saint-Denis (Seine-Saint-Denis). Δεν είναι τυχαίο ότι η μαθητική εξέγερση ξεκίνησε από τα φτωχότερα προάστια, όπου η νεολαία βιώνει συστηματικό κοινωνικό αποκλεισμό, υποχρηματοδότηση των σχολείων της και αστυνομική καταστολή. Το σχολείο εκεί γίνεται το σύμβολο ενός κράτους που "τους έχει εγκαταλείψει". Οι μαθητές στοιβάζονται έως και 36 άτομα ανά τάξη, σε κτίρια χωρίς εξαερισμό ή θέρμανση, και με τεράστιες ελλείψεις σε μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό. Οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Μακρόν μετέτρεψαν την παιδεία σε μια «αγορά» για λίγους. Το σύστημα επιλογής Parcoursup και οι συνεχείς περικοπές θεωρούνται φίλτρα που αποκλείουν τα παιδιά των εργατικών στρωμάτων από την ανώτατη εκπαίδευση. Οι μαθητές, επομένως, δεν διαδηλώνουν απλώς για το σχολείο τους, αλλά επειδή αντιλαμβάνονται ότι το μέλλον τους είναι προδιαγεγραμμένο γεμάτο εργασιακή ανασφάλεια (précarité) και οικονομικό αποκλεισμό. Η εξέγερσή τους είναι μια κραυγή ενάντια σε ένα σύστημα που τους αντιμετωπίζει ως αναλώσιμους.
Η απάντηση της κυβέρνησης στο μαθητικό κίνημα με άγρια καταστολή αποκαλύπτει “μια μορφή ταξικής περιφρόνησης” δηλώνει ο κοινωνιολόγος Fabien Truong
Η εξέγερση είχε και ένα παράπλευρο αποτέλεσμα καθώς έριξε τις μάσκες δεξιάς και κυρίως της ακροδεξιάς.
Δεξιά και ακροδεξιά ενώθηκαν. Απέναντι στους μαθητές δεν βρίσκεται μόνο η κυβέρνηση Μακρόν και η άγρια βία των ματ, αλλά και η Λεπέν με το δικό της “στρατό από τρολ” στο διαδίκτυο. “Οι ισλαμιστές κυματίζουν την παλαιστινιακή σημαία παντού...Η ΓΑΛΛΙΑ ΠΕΦΤΕΙ”, γράφει ένα ακροδεξιό τρολ στο X. “Όπως έχει πει ο Τραμπ, αυτό δεν αφορά τα σχολεία. Αυτό αφορά το Ισλάμ που θέλει να πάρει τον έλεγχο. Είναι ένας θρησκευτικός πόλεμος κατάκτησης.” γράφει ένα άλλο.
Η Λεπέν ζήτησε αυστηροποίηση της νομοθεσίας και μεγαλύτερη καταστολή των “ταραξιών”. Για να αποδειχθεί πασίδηλα ότι ο «Μακρο-Λεπενισμός» αποτελεί τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η κεντρο-δεξιά του Μακρόν και η εθνικιστική δεξιά της Λεπέν ενώθηκαν κάτω από το δόγμα του αυταρχισμού και της καταστολής.
Τόσο η κυβέρνηση όσο και η Λεπέν παρουσιάζουν τους μαθητές ως «βίαιους» ή «καθοδηγούμενους», υποτιμώντας εκ προοιμίου τη νεολαία και αρνούμενοι την δυνατότητά της να έχει πολιτική σκέψη και κρίση. Έτσι επιχειρούν να δικαιολογήσουν την άγρια καταστολή που οδήγησε στον ακρωτηριασμό του χεριού ενός παιδιού, στην απώλεια του ματιού ενός άλλου και σε εκατοντάδες άλλους τραυματισμούς.
«Ζούμε μια κρίσιμη στιγμή που αλλάζει ριζικά τη φύση του δημοκρατικού μας συστήματος. Χρησιμοποιούνται πολεμικά όπλα εναντίον παιδιών!» κατήγγειλε ο βουλευτής του Πράσινου Κόμματος Benjamin Lucas (Yvelines).
Αλλά πιο σημαντικό και από τις χειροβομβίδες της αστυνομίας είναι η αποκάλυψη της σύμπλευσης Μακρόν-Λεπέν.
Δεξιά και ακροδεξιά την κρίσιμη στιγμή συμμαχούν... Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος
