Παρίσι: Τα παιδιά που τα έλεγαν casseurs

“Στο κέντρο του Παρισιού, τα καφέ είναι ανοιχτά, σερβίροντας μπύρα και spritz την Κυριακή το βράδυ, 18 Οκτωβρίου. Στο ίδιο πεζοδρόμιο, μικρές ομάδες ορμούν σε καταστήματα σπάνε τις βιτρίνες και βγαίνουν φορτωμένες με μπουκάλια, γυαλιά ηλίου ή οικιακές συσκευές…Είναι σαν να έχουν συγκρουστεί δύο κόσμοι σε ένα σουρεαλιστικό βράδυ.”. Μόνο που ο σουρεαλισμός που “βλέπει” η Le Monde είναι μια άγρια πραγματικότητα.

Αυτοί οι δύο κόσμοι είναι πάντα εκεί. Ο ένας βγήκε από το σκοτάδι του και διαδηλώνει. Είναι οι μαθητές του Σεν Ντενί και ο δήμαρχός τους, είναι οι αποκλεισμένοι των προαστίων, είναι τα παιδιά που είχαν ξαναβγεί στους δρόμους πριν χρόνια καίγοντας αυτοκίνητα, είναι τα κίτρινα γιλέκα, είναι οι απόκληροι που είδα στα στενά της Λεωφόρου Ματζεντά, στο Σατό ντ’ Ο, εκεί που άφησε την τελευταία του πνοή ένας διαδηλωτής, είναι ο “κόσμος” που κάθεται τα σαββατοκύριακα στα πεζούλια της Place de la République, ένας κόσμος χωρίς προοπτική, χωρίς μέλλον. Είναι ο κάτω κόσμος, είναι τα παιδιά που οι “από πάνω” είπαν casseurs (σπάστες), είναι τα παιδιά των γκέτο των προαστίων του Παρισιού, που δεν δικαιούνται να διαμαρτύρονται, μόνο να υπακούν, να πεινούν και να σκιάζονται. Είναι ο κόσμος των αθλίων, όχι του Ουγκώ, αλλά του σήμερα. Αυτός ο κόσμος ζει σε “στρατόπεδα (που) έχουν εδραιωθεί στο εσωτερικό της Πόλης”, γράφει ο Αγκάμπεν. Κάθε πόλη εμπεριέχει μια εκτοπισμένη τοπικότητα.  Αυτός «είναι ο νέος βιοπολιτικός Νόμος του πλανήτη», που αφορά τους “από κάτω”, και πιο πολύ τους “από κάτω” των αποκάτω, τις “γυμνές ζωές”, τους μετανάστες, τους απόκληρους, τα παιδιά των προαστίων.

Πέρασα μια μέρα από τους δρόμους του “κάτω κόσμου” του Παρισιού και φοβήθηκα από τον θυμό που είδα στα βλέμματα.

Αυτός είναι ο κόσμος που έκανε έφοδο στην καρδιά του Παρισιού το σαββατοκύριακο, αναστατώνοντας την απόλαυση του spritz των από πάνω. 

Το ερώτημα είναι: Θα επιστρέψει για μία ακόμα φορά στο έρεβός του;