«Προς τον αδελφό ελληνικό λαό, εκ μέρους 300 φυλακισμένων μεταναστών στο στρατόπεδο Σιντικής...
Εσείς ακούσατε για εξέγερση στη Σιντική. Τι συνέβη και γιατί; Είμαστε στον καταυλισμό της Σιντικής. Είμαστε εδώ 14 μήνες...
Είμαστε πάνω από 300 άτομα και μοιραζόμαστε 4 μπάνια και 3 βρύσες.
Τα κλιματιστικά δεν λειτουργούν.
Πολλά είδη εντόμων, φιδιών και ερπετών κατεβαίνουν πάνω μας από το βουνό.
Θέλουμε να μάθουμε ποιο αμάρτημα διαπράξαμε..
Πού είναι οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Πού είναι οι οργανώσεις για τη δικαιοσύνη;
...Είμαστε εξαντλημένοι και πολλοί από εμάς σκέφτονται την αυτοκτονία...
Υποφέρουμε, παρακαλούμε βοηθήστε μας, παρακαλούμε σώστε μας...
Δεν αξίζουμε το έλεός σας;».
Η κραυγή έρχεται από το Ρούπελ, μια “τρύπα” στην κοίτη του Στρυμόνα, ανάμεσα στα βουνά Μπέλες και Άγκιστρο, την οποία τώρα ονόμασαν Κλειδί.
Σ’ αυτόν τον «τάφο», βρίσκονται «εγκιβωτισμένοι» και ξεχασμένοι από θεούς και ανθρώπους εκατοντάδες άνθρωποι.
Το έγκλημά τους είναι ότι θέλησαν να ξεφύγουν από την πείνα και τον πόλεμο στις πατρίδες τους.
Η ακροδεξιά αντίληψη ότι η απάνθρωπη αντιμετώπιση των μεταναστών (με τις παράνομες επαναπροωθήσεις, τα φρικτά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Αμυγδαλέζα, την Κόρινθο, την Μαλακάσα) θα λειτουργήσει «αποτρεπτικά», δεν έχει υπόσταση.
Η απελπισία από τον πόλεμο και την πείνα, που εξαναγκάζουν στο ξερίζωμα τους ανθρώπους, δεν καταλαβαίνει από τέτοιες αποτροπές.
Όταν δραπετεύεις από τον θάνατο δεν φοβάσαι τον θάνατο…
Τώρα δραπετεύουν ξανά. Δεν θέλουν να ζουν κυνηγημένοι. Απευθύνονται στην ανθρωπιά μας. "Σώστε μας" φωνάζουν.
Κι όμως δεν ακούει κανείς. Για την ακρίβεια ελάχιστοι. Η αδιαφορία παροξύνεται. Το ίδιο και η απανθρωπιά.
Οι “από πάνω”, “εκπρόσωποι κι απρόσωποι” και τα μιντιακά φερέφωνά τους μας δείχνουν ως υπαίτιους για όλα τα δεινά που αυτοί προκαλούν (ακρίβεια, επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα, φωτιές), αυτές τις δυστυχισμένες υπάρξεις, τους ομοίους μας, τους ακόμα “πιο κάτω” από μας…
Και η συντριπτική πλειονότητα δυστυχώς τους πιστεύει. Και ξαναψηφίζει Πλεύρη, Άδωνι και Μητσοτάκη...
