Ο ήλιος που δύει

Ο ήλιος που δύει. Τα φλογερά λιβάδια.

Η μέρα που χάθηκε στο φως.

Γιατί αγαπώ αυτό που ξεθωριάζει;

Υπάρχουν αναμνήσεις που επιστρέφουν

με γεμάτο το στόμα

σκόνη και τον ελαφρύ άνεμο ξηρασίας

τις συνθλίβω ανάμεσα στα δόντια μου

κλείνω τα μάτια μου και είμαι πάλι εκεί

εκεί που δεν έχω πάει ποτέ

ευτυχισμένη και όμως μια χούφτα σκόνη

σε τριάντα χρόνια γίνεται

μια τσάντα με ώριμα βερίκοκα

ξεχνώ, ξαναγράφω, ξαναβρίσκω

τη μνήμη μαθαίνω από την αρχή

το αλφάβητο των φρούτων

γεμάτων χυμούς παραμένει το φυτίλι

που δεν ρίχνει πλέον φως

αλλά κρατά τη ζεστασιά.

(Ligia Kesisian, ποιήτρια από τη Ρουμανία)

Μετάφραση από τα ιταλικά: Φοίβος Γκικόπουλος 

φωτ.: arti