Θα σε θυμόμαστε...

Το δράμα είναι η απελπισία (Αλέξης Σταμάτης, «Σκότωσε ό,τι αγαπάς», 2010) […]

"Ουσιαστικά καθρεφτίζεστε νοσταλγικά στο αυτοείδωλό σας (η μελαγχολία απλώς καλύπτει την απελπισία). Αν μπορούσατε να εκφράσετε αυτό που πραγματικά αισθάνεστε, θα ήταν απλώς μια κραυγή…" αποφαίνεται ο γιατρός. [...]

Ο άνθρωπος πλέον τίθεται πέρα και πάνω (ως επιθυμία) από τη φύση και σε λίγο και από τη φύση του (κλωνοποίηση, ρομποτ με συνείδηση κ.ά.). Η ιστορία του στο εξής θα είναι μια ιστορία των επιθυμούμενων επιθυμιών, μια ιστορία κατάκτησης της φύσης (μέσω της επινόησης της «προόδου»). Αυτό συνέβη μέσω της διάκρισης των πραγμάτων και του πνεύματος, του υποκειμένου που είναι ο άνθρωπος και του αντικειμένου που είναι όλα τα άλλα καθώς επίσης και ο υφιστάμενος την κατάκτηση άνθρωπος-αντικείμενο (ο άνθρωπος-δούλος, ο άνθρωπος-εξάρτημα, ο homo sacer, ο άνθρωπος ως καταραμένο απόθεμα). [...]

Η διάκριση των δύο πόλων της πραγματικότητας: του πνεύματος και των πραγμάτων, και η προϊούσα πνευματικοποίηση, η συμβολικοποίηση της πρόσληψης του υπαρκτού κόσμου και των ανθρώπων, ως αντικειμένων νέων αυτομυθοπλασιών και νέων εικόνων οδηγεί στην εκτράχυνση των αισθήσεων, στην αναισθητοποίηση με συνέπεια η χαρά να γίνεται εγκεφαλική, τα ίδια τα όργανα των αισθήσεων να γίνονται άτονα κι αδύναμα, και το συμβολικό να καταλαμβάνει όλο και περισσότερο τη θέση του πραγματικού. Αλλά έτσι χάνονται τόσο οι πηγές του πραγματικού κόσμου όσο και τα μέσα-τρόποι απόλαυσης του φανταστικού κόσμου της τέχνης. Η ελπίδα γίνεται απελπισία, η ευφωνία αφωνία και μελαγχολία. Η καθήλωση εισπράττεται ως «φαντασιακή κατάρρευση» και γίνεται περισσότερο οδυνηρή, λόγω της υπερεπένδυσης στα σύμβολα…

Άραγε, το νόημα της ζωής είναι ο θάνατος του πραγματικού, η αποσύνθεση, δηλαδή η ανυπαρξία και η λήθη; Όχι λέει ο Αλέξης Σταμάτης, το νόημα είναι η μνήμη…

Θα σε θυμόμαστε όσο ζούμε φίλε, Αλέξη...