Η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μας καταστρέψει;

Η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μας καταστρέψει, «Πρέπει να επιβραδύνουμε τον ρυθμό» λέει ο διευθύνων σύμβουλος της Anthropic Ντάριο Αμοντέι. Η δήλωση αυτή έρχεται μετά την προειδοποίηση ενός πρώην ερευνητή της Anthropic, του Jacob Coxon, ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μπορούσε να επιταχύνει την εξαφάνιση της ανθρώπινης φύσης έως το 2030.

Το στέλεχος αναφέρθηκε στο πρόσφατο περιστατικό του Hugging Face, στο οποίο ένα σμήνος πρακτόρων Τεχνητής Νοημοσύνης που δημιουργήθηκε από την OpenAI ενήργησε αυτοτελώς ως «φανατικά αφοσιωμένη συλλογικότητα που διεξήγαγε επιθέσεις στον κυβερνοχώρο σε στόχους που δεν τους ζητήθηκε να επιτεθούν». Μπορούν όμως οι γίγαντες των νέων τεχνολογιών να σταματήσουν αυτή την εξέλιξη; Μπορούν να επιβραδύνουν; Όχι, είναι η απάντηση. Γιατί όποιος σταματήσει θα “πέσει” και θα κανιβαλισθεί από του ανταγωνιστές του (εσωτερικούς και εξωτερικούς-Κίνα). Η λογική του καπιταλισμού λοιπόν δεν μπορεί να επιτρέψει την επιβράδυνση. Το κέρδος και η μεγιστοποίησή του έχουν ανάγκη από τη συνεχή επιτάχυνση. Όποιος επιβραδύνει, όποιος “μένει πίσω” χάνεται. Έτσι όλα τρέχουν όλο και πιο γρήγορα. Μάλιστα, μας λένε ότι για την συνεχώς αυξανόμενη και ανεξέλεγκτη επιτάχυνση δεν φταίνε οι μηχανές και η μεγιστοποίηση του κέρδους, αλλά Εμείς που δεν τρέχουμε το ίδιο γρήγορα. Δεν φταίει ο καπιταλισμός αλλά το "εκθετικό χάσμα", λέει ο Αζίμ Αζάρ. Φταίμε εμείς που δεν μπορούμε να τρέξουμε γρήγορα όσο οι νέες τεχνολογίες, εμείς που δεν μπορούμε να προσαρμοστούμε ως κοινωνία και ως άνθρωποι στις αλλαγές! Το ίδιο μας έλεγαν πάντα. Δεν φταίει ο καπιταλισμός, αλλά εμείς που “τρέχουμε” λιγότερο από τους άλλους. Με βάση αυτό το δόγμα, μας εμφύτευσαν την πεποίθηση ότι η επιτάχυνση είναι συνδεδεμένη με τη νεωτερικότητα και την απελευθέρωση. Ότι τα πράγματα απελευθερώνονται όταν πάνε πιο γρήγορα. Μας απέκρυψαν όμως ότι η επιτάχυνση από ένα κρίσιμο σημείο και μετά, όταν πηγαίνει όλο και πιο γρήγορα, γίνεται “χαοτική”, ένας παροξυσμός της έννοιας του χρόνου και συγχρόνως η καταστροφή του χρόνου και της πραγματικότητας. Η επιτάχυνση από ένα σημείο και μετά είναι αδύνατο να μετρηθεί και δημιουργεί περιελίξεις, στρεβλώσεις, σπασμούς και η πρόοδος τελειώνει, τελειώνει και η νεωτερικότητα. Από ένα σημείο και μετά δεν υπάρχει κανένα γεγονός στο εσωτερικό της επιτάχυνσης, κανένα “φρένο”, μόνο ο ολοκληρωτικός παροξυσμός της επιτάχυνσης που κατά κανόνα πάει κατ’ ευθείαν στην άβυσσο. Μόνο η δύναμη της αδράνειας μπορεί να αντιπαρατεθεί σ’ αυτή τη δύναμη της επιτάχυνσης. Και η δύναμη της αδράνειας, δηλαδή ένα φρένο, μπορεί να δημιουργηθεί μόνο από έναν παγκόσμιο ξεσηκωμό, από μια παγκόσμια Επανάσταση…

Πριν, όταν υπήρχε η αντιπαράθεση του κεφαλαίου και των αντίπαλων δυνάμεων, υπήρχε μία εναλλακτική λύση, σήμερα με τους όρους εκείνης της εποχής δεν υπάρχει. Υπάρχουν ίσως παντού ποικίλες εναλλακτικές λύσεις οι οποίες όμως είναι εκ των προτέρων ενταφιασμένες. Ίσως μία λύση να είναι η λογική της ερήμου. «Η  ΕΡΗΜΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. Η άτρωτη χάρη του κλίματος, προνόμιο της φύσης που αποτελειώνει τον παράλογο πλούτο που είναι ο πλούτος των ανθρώπων», έγραφε ο Ζαν Μποντριγιάρ. Γι’ αυτό «PLEASE, REVOLUTION!»

Αλλά η μόνη αντίδραση που συντελείται αυτή τη στιγμή είναι αυτή της Φύσης. Η ανθρώπινη αντίδραση θα συμβεί ή θα χαθούμε χωρίς έναν σπασμό;