Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε

Αναζητώ απεγνωσμένα ένα κέρμα. Μάταια. Στην εποχή του πλαστικού χρήματος η “βοήθεια” περιορίζεται σ’ ένα βλέμμα συμπάθειας κι ένα “συγνώμη αδερφέ, δεν έχω”. Εκείνος, γύρω στα 40, ευσταλής, όμορφος, πουλάει στυλό και χαρτομάντιλα. Κανείς δεν ανταποκρίνεται. Όλοι “δεν έχουν”. Οργίζεται. Η οργή του γρήγορα γίνεται κατάρα και μομφή: “Θέλετε να γίνω παραβατικός. Θέλετε να με κάνετε κλέφτη” φωνάζει και το βλέμμα του πυροβολεί. Θέλω να του πω πως κάνει λάθος. Μα δεν τολμώ. Η απελπισία του τον έχει τυφλώσει. Τα μάτια του στάζουν αίμα. Δεν είναι το “δεν έχω” που τον τσακίζει, αλλά η απαξία, το “φτύσιμο”. Αν είχε ένα καλάζνικοφ… Σε λίγο θα το έχει. Αντί να ξεφτιλίζεται πουλώντας στυλό, θα μοιράζει σφαίρες και φόβο, δικεδικώντας την χαμένη του αξιοπρέπεια.

Την ίδια απαξίωση βλέπω στα σχόλια φασιστοειδών στο [X] για τον απεργό πείνας Αρίστο Χαντζή. Ο Αρίστος είναι επικίνδυνος, γιατί δεν κάνει λάθος στο στόχο. Δεν μπορούν να τον στρέψουν εναντίον των ομοίων του, ούτε να τον αφομοιώσουν. Δεν μπορούν να υπονομεύσουν με την σαπίλα τους τον αγώνα του για αξιοπρέπεια και μια άλλη ανθρώπινη συνθήκη. Ο Αρίστος διεκδικεί την αξιοπρέπειά του πολιτικά, ενεργοποιώντας την συλλογική κοινωνική συνείδηση και την αγωνιστική αλληλεγγύη. Ένας άνθρωπος ζητάει το πρόσωπό του, τη ζωή του, από εκείνους που του την στερούν, κι εμείς βλέπουμε στο πρόσωπό του το δικό μας πρόσωπο, τη δική μας ζωή, τη δική μας χαμένη αξιοπρέπεια. Κι ακολουθούμε…

Ήδη μέσα από τον κοινό αγώνα επανασυστήνεται το Πρόσωπό μας.

Γι’ αυτό το δίλημμα αυτοαναιρείται και παύει να είναι δίλημμα:

“Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε”

*Ο Αρίστος νίκησε, ο αγώνας συνεχίζεται για τη ζωή του, για τη ζωή μας