Ο τελευταίος άνθρωπος...

Δεν παύουμε να πιστεύουμε, όμως αυτό που πιστεύουμε παύει να μας στηρίζει. Ο άνθρωπος αιωρείται σε μια επισφαλή ισορροπία. Χαχανίζει μπροστά στην οθόνη, αλλά δεν ξέρει ούτε γιατί χαχανίζει ούτε γιατί έχει σταματήσει να σκέφτεται. Αιωρείται σε μια αφόρητη ελαφρότητα που του παρουσιάζεται σαν απελευθέρωση.

Αυτός είναι “ο τελευταίος άνθρωπος” (Νίτσε), ο τέλεια προσαρμοσμένος σε μια άρρωστη κοινωνία, ένα ον που δεν θέτει ερωτήματα, που δεν διακινδυνεύει, που επιλέγει την χαμηλή “ένταση” και τις ψυχολογικές μικροτρεμούλες του καναπέ. Που γεμίζει το υπαρξιακό του κενό καταναλώνοντας φαγιά κάθε είδους, αυτοκίνητα κάθε τύπου, προϊόντα αχρείαστα και άχρηστα, τον ατελείωτο κατάλογο του Τεμού, ταξίδια όπου ίδιοι πάμε ίδιοι γυρνάμε, εικόνες των πάντων, ακόμη και τη δική μας, πληροφορίες για τα πάντα, χωρίς αξιολογική κρίση.

Όλα καταναλώνονται για να αποφευχθεί το αίσθημα του κενού. Μόνο που η ύπαρξη δεν γεμίζει ούτε με τα φτηνά αντικείμενα του τεμού, ούτε με τις γκουρμεδιές των σεφ, ούτε με το shoping therapy, ούτε με τις εναλλαγές εικόνων και συντρόφων (όπου η μη δέσμευση παρουσιάζεται σαν ελευθερία), ούτε με τα μπότοξ και τα υαλουρονικά, που θέλουν να γεμίσουν τον χρόνο πριν ακόμα να κατοικηθεί, να καταργήσουν τις ρωγμές και τις ρυτίδες, σβήνοντας το ΩΡΑΙΟ, δηλαδή αυτό που είναι στην ΩΡΑ του.

Κινούμαστε συνεχώς, φεύγουμε, ταξιδεύουμε, κυκλοφορούμε όχι για να βρούμε τον εαυτό μας αλλά για να τον αποφύγουμε.

Ο "τελευταίος άνθρωπος" προτιμά μια ατελείωτη διαδοχή ερεθισμάτων αντί για το ρίσκο της σκέψης, της δημιουργίας ή της αυτοπραγμάτωσης. Έχει αντικαταστήσει την ένταση με τη συνέχεια, το βάθος με την αμεσότητα και τη ζωή με την προσομοίωσή της.

Κι αν καμιά φορά παρεισφρήσει το ερώτημα: τι κάνω στη ζωή μου; Τότε αυτή είναι η ώρα του ψυχίατρου και των ψυχοτρόπων. Η διαπίστωση της κενότητας και της φτωχής μας ύπαρξης δεν αντιμετωπίζεται σαν κάτι που χρήζει εξήγησης, που απαιτεί την αναζήτηση των κοινωνικών και προσωπικών αιτιών, αλλά σαν ασθένεια, σαν ιός, σαν πονόδοντος. Έτσι “μουδιάζουμε” το κενό με χάπια και θεραπείες, μετατρέποντας ένα υπαρξιακό ερώτημα σε τεχνικό πρόβλημα, χάνοντας την πιθανότητα ο πόνος να δώσει διέξοδο για μια ζωή που αξίζει κανείς να την ζει.

Τώρα που το σκέφτομαι, “ο τελευταίος άνθρωπος” με όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά και το σημερινό κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον που επιβάλλει την “κοινοτοπία του κακού”, είναι εντελώς έτοιμος για να δεχθεί τον ΦΑΣΙΣΜΟ…

Δες και το https://retinatendencias.com/analisis/nietzsche-temu-scroll-infinito-y-ansioliticos/