Άμνετ, όπως συγκλονισμός

Είναι το πένθος. Είναι το ξερίζωμα της καρδιάς της μάνας που χάνει το παιδί της. Είναι η μετουσίωση του πόνου σε τέχνη. Είναι ο πόνος που μοιράζεται, είναι τα χέρια των θεατών του θεάτρου Globe, όπου πρωτοπαίχθηκε ο Άμλετ, που απλώνονται για να απαλύνουν την οδύνη των δρώντων. Είναι ο ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΟΣ των σημερινών θεατών που βλέπουν την ταινία «Άμνετ» (Hamnet) της Chloé Zhao στη μικρή αίθουσα του Φοίβου, που πνίγουν το χειροκρότημα σ' έναν λυγμό.

Διαβάζω στο BBC την εμπειρία της Τζέσσι Μπάκλεϊ, της συγκλονιστικής Άγκνες, από το γύρισμα της σκηνής του θεάτρου. Η σκηνή αυτή γυριζόταν για αρκετές ημέρες και ήταν η πιο δύσκολη για την Μπάκλεϊ. «Δεν είχα καθόλου αυτοπεποίθηση. Ένιωθα τρομοκρατημένη», λέει. «Ένιωθα εντελώς συγκλονισμένη πριν από αυτό, ακόμη και κατά τη διάρκειά του». «Τις πρώτες τέσσερις μέρες, ήμουν εντελώς χαμένη. Ένιωθα ελεύθερη. Δεν ήξερα πού να πάω, ξέρεις, και μετά συνειδητοποίησα ότι είναι απίστευτα ανθρώπινο να χάνεσαι, και αυτή είναι απολύτως η ιστορία της Άγκνες, να χάνεσαι.» «Ήταν τόσο βαθιές οι 10 μέρες απώλειας. Υπήρχε (στη σκηνή) μια μαία στα δεξιά μου και μια άλλη γυναίκα στα αριστερά μου. Την έκτη μέρα έκλαιγαν, έκλαιγα κι εγώ, τις κρατούσα αγκαλιά.» «Υπήρχε ένας άντρας πίσω μου που έλεγε ότι δεν είχε κλάψει για τέσσερα χρόνια, και έκλαιγε, και ήταν εξαιρετικό το να νιώθω αυτή την ανοιχτότητα και το θάρρος των ανθρώπων να έχουν ανάγκη το έργο…».  

Να έχουν ανάγκη να κλάψουν μαζί, να αισθάνονται μαζί, να είναι μια αγκαλιά… Να γίνουν ΕΜΕΙΣ...