200 νεκροί σε ορυχείο κολτανίου του Κονγκό

Πάνω από 200 είναι οι νεκροί σε ορυχείο κολτανίου που κατέρρευσε στην περιοχή Rubaya του Ανατολικού Κονγκό.

Δεν είναι η πρώτη φορά. Τον περασμένο Νοέμβριο 50 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στο ορυχείο χαλκού και κοβαλτίου στην επαρχία Lualaba. Τον Ιούνιο του 2025 μια άλλη κατολίσθηση στην περιοχή Bibatama (επίσης κοντά στη Rubaya) είχε οδηγήσει στον θάνατο 300 εργάτες.

Στα ορυχεία αυτά δουλεύουν άντρες, γυναίκες και μικρά παιδιά με μεροκάματα πείνας.

Το Κολτάνιο είναι μαύρο μεταλλικό ορυκτό από το οποίο εξάγονται τα στοιχεία Νιόβιο και Ταντάλιο. Το Ταντάλιο χρησιμοποιείται για την κατασκευή πυκνωτών σε ηλεκτρονικά προϊόντα, τουρμπίνες και ιδίως στην παραγωγή κινητών τηλεφώνων και υπολογιστών.

Διαβάζω στο BBC ότι το ορυχείο ελέγχονταν από αντάρτες. Ψέματα! Τα ορυχεία ελέγχονται από τοπικές ένοπλες συμμορίες που εξοπλίζονται και χρηματοδοτούνται από μεγάλες δυτικές εταιρείες όπως Bayer, Nokia, Samsung, LG και άλλες, με αντάλλαγμα την παράδοση κολτανίου και άλλων ορυκτών.

Παρότι "Κάθε ορυχείο έχει την ηλεκτρονική υπογραφή του", οι πολυεθνικές ισχυρίζονται ότι δεν μπορούν να εντοπίσουν την πηγή της εκμετάλλευσης μικρών παιδιών αλλά και χιλιάδων ανθρακωρύχων που εργάζονται κάτω από απάνθρωπες συνθήκες με ελάχιστα χρήματα.  

«Υπάρχει αίμα σ’ αυτή τη συσκευή» λέει ο Mark–Olivier Herman κρατώντας ένα κινητό τηλέφωνο, «γιατί τα κινητά σας τηλέφωνα περιέχουν μικρά ηλεκτρονικά κυκλώματα που δεν θα μπορούσαν να τεθούν σε λειτουργία χωρίς το ορυκτό που λέγεται κολτάνιο».

Ο Δανός Frank Piasecki Poulse βιντεοσκόπησε την εργασία ανηλίκων σε ορυχεία κολτανίου στην περιοχή του Κίβου Κονγκό. Στη συνέχεια πήγε στα κεντρικά γραφεία της Nokia στο Espoo (Φινλανδία) και προσπάθησε να πάρει απαντήσεις για το θέμα. Τελικά του είπαν ότι η Nokia γνωρίζει το πρόβλημα από το 2001. Αλλά ο όμιλος δεν μπορεί να εξασφαλίσει την πλήρη διαφάνεια γιατί αυτό θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ανταγωνιστικότητά του!

Από αυτή την κόλαση, για την οποία έχουν πρωταρχική ευθύνη οι Δυτικοί και οι εταιρείες τους (ηλεκτρονικών ειδών αλλά και όπλων), κάποιοι βρίσκουν το σθένος να αποδράσουν. Όσοι επιλέγουν το δρόμο της Λιβύης πέφτουν στα χέρια των εκεί επίσης χρηματοδοτούμενων από τη Δύση ένοπλων συμμοριών και καταλήγουν στα σκλαβοπάζαρα, στα σίδερα, μαστιγώνονται, βιάζονται ή εκτελούνται. Κάποιοι άλλοι διαλέγουν το δρόμο της Τουρκίας και του Αιγαίου καταλήγοντας ή στο βυθό της θάλασσας ή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Πλεύρη...

Ζούμε με το αίμα αυτών των ανθρώπων το οποίο πίνουν κατά κύριο λόγο οι πολυεθνικές δίνοντας ρανίδες και στις μεσαίες τάξεις της Ευρώπης και της Αμερικής καθιστώντας μας "συν-κανίβαλους" (το έγραφε εδώ και αιώνες στο "Ιρλανδικό ζήτημα" ο ΚΜ)... Γι' αυτό η ακροδεξιά και οι ρατσιστές βρίσκουν ευήκοα ώτα...