Οι σωστοί στίχοι

  Οι λέξεις, περισσότερο από κάθε άλλο φυσικό αντικείμενο, υπόκεινται σε φθορά.  Φτάνει να τις χρησιμοποιείς πολύ, φτάνει να τις χρησιμοποιείς με λάθος τρόπο. Δεν έχουν ημερομηνία λήξης  χάνουν όμως ουσία, πυκνότητα, ζωντάνια. Καταλήγουν αδύναμες, προφανείς. Δίνουν ελάχιστο φως, σβήνουν. Και πρέπει να τις ξαναφορτίσεις να αποκτήσουν ξανά ηλεκτρική ενέργεια. Δεν γνωρίζω καλώδια ικανά γι’ αυτή τη δουλειά, εκτός από εκείνα της ποίησης. Συχνά την εγκαταλείπουμε στις αχνές σχολικές μας μνήμες, δεν την επισκεπτόμαστε λόγω αφηρημάδας ή αμηχανίας, είναι δύσκολη, δεν κάνει για μας. Αρκούν όμως μερικοί σωστοί στίχοι για να καταλάβουμε ότι δεν είναι  έτσι. Από τη Σαπφώ στον Νερούντα, από την Βισουάβα Σιμπόρσκα στην Ντίκινσον και στον Μπάιρον, από τον Καβάφη στον Πεσσόα. Η ποίηση βαφτίζει ξανά τα συναισθήματα, σε μια σκυταλοδρομία που δεν γνωρίζει χρονικά και γεωγραφικά εμπόδια. Ο Ντίνο Καμπάνα συνομιλεί από απόσταση με τον Ρίλκε, και η άνοιξη του Ματσάδο αντηχεί συμβολικά και αισθησιακά μ’ εκείνη του Πρεβέρ. Πατρίτσια Καβάλλι και Ναζίμ Χικμέτ κοιτάζονται από τη μια σελίδα στην άλλη, ο Λεοπάρντι προλογίζει τον Γκέτε, η Αντονέλλα Ανέντα συνοδεύεται από τα βήματα χορού της Κάθριν Μάνσφιλντ. Όπως σε κάθε κατάλογο ή ανθολογία μπορείς να μπεις από διαφορετικές εισόδους, ν’ ανοίξεις τυχαία την πόρτα, ν’ αλλάξεις κατεύθυνση και να την χρησιμοποιήσεις κατά τη βούλησή σου. Η πιο συμφέρουσα ποσολογία είναι η καθημερινή συνταγογράφηση τουλάχιστον ενός ποιήματος την ημέρα. Πριν ή μετά από τα γεύματα. Μετά τα όνειρα ή ακόμη και κατά τη διάρκεια. Είναι καλύτερα να υπάρχει απόλυτη σιωπή.