Κοινή είναι η διαπίστωση ότι η σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν θα επιφέρει το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας.
Το περιοδικό Equator σημειώνει: «Η κρίση των στενών του Ορμούζ… θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της κυριαρχίας του αμερικανικού δολαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος και ως παγκόσμιου μέτρου αξίας του - ένα καθεστώς που στηρίζει την αμερικανική ηγεμονία για επτά δεκαετίες.»
Το ίδιο επισημαίνει και ο John Gray στο άρθρο του με τίτλο «Η ΠΤΩΣΗ» στο The New Statesman:
"Η αυτοχαρακτηριζόμενη «μικρή εκδρομή» του Ντόναλντ Τραμπ στο Ιράν αποδείχθηκε πορεία προς την καταστροφή, γράφει ο Gray. Η «μεγάλη επιχείρηση μάχης» του έχει μετατοπιστεί από τον στόχο να εμποδίσει το Ιράν να αποκτήσει πυρηνική ικανότητα που υποτίθεται ότι «εξαφανίστηκε» τον Ιούνιο του περασμένου έτους, στο να ανοίξουν τα στενά του Ορμούζ και την επαναφορά στην πρότερη κατάσταση. Όποιος κι αν είναι ο στόχος όμως, το προπολεμικό status quo είναι μη ανακτήσιμο. Ο Τραμπ δεν μπορεί να κηρύξει τη νίκη και να φύγει χωρίς να παραχωρήσει το ζωτικό ναυτιλιακό κανάλι στο Ιράν. Με την αποδεδειγμένη ικανότητά του να προκαλεί χάος στην παγκόσμια οικονομία, μια βομβαρδισμένη στρατο-θεοκρατική δικτατορία προκαλεί την τελική αποσύνθεση της ιμπεριαλιστικής ισχύος των ΗΠΑ. Στη Μέση Ανατολή, ο πόλεμος έχει υπονομεύσει τα οικονομικά θεμέλια της αμερικανικής ηγεμονίας. Όπως και αν τελειώσει ο πόλεμος, το αποτέλεσμα θα είναι η επανεμφάνιση του Ιράν ως μεγάλης δύναμης. Ως ρυθμιστής της διέλευσης μέσω του Ορμούζ, το Ιράν έχει γίνει η καθοριστική δύναμη στην παγκόσμια οικονομία του πετρελαίου. Αν ο Τραμπ επιλέξει να «τελειώσει τη δουλειά» και να ξεκινήσει χερσαία επιχείρηση, οι ΗΠΑ θα παρασυρθούν σε μια καταστροφή μεγαλύτερη από το Βιετνάμ, το Αφγανιστάν και το Ιράκ μαζί... Το ΝΑΤΟ μπορεί να παραμείνει κατ’ όνομα, λειτουργικά όμως είναι νεκρό. Η Αμερική ως διακριτός πολιτισμός από την Ευρώπη επιστρέφει στην προ του 1914 τροχιά της. […]
Ο πόλεμος του Τραμπ μοιάζει περισσότερο με παράδειγμα αυτού που περιέγραψε ο Σίγκμουντ Φρόυντ ως επαναληπτική παρόρμηση – μια ασυνείδητη διαδικασία στην οποία το μυαλό επαναλαμβάνει αυτό που δεν μπορεί να θυμηθεί σωστά. Όσο πλάσμα της στιγμής κι αν είναι, ο Τραμπ φαίνεται να οδηγείται από ένα ένστικτο να επανανοηματοδοτήσει το παρελθόν και να επαναβεβαιώσει την αμερικανική – και τη δική του – μεγαλοπρέπεια. Αλλά όταν η νηπιακή του φαντασίωση παντοδυναμίας συγκρούεται με τις αμείλικτες πραγματικότητες, τότε η αντίδραση είναι ο ακαθόριστος θυμός. Η ψυχοπαθολογία μπορεί να είναι πιο διαφωτιστική από τη γεωπολιτική αυτή τη στιγμή. Σε ένα βαθύτερο νόημα από ό,τι αναγνωρίζεται συνήθως, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ξέρει τι κάνει. Η μικρή του εκδρομή είναι ένα σημείο χωρίς επιστροφή στην υποχώρηση της Αμερικής ως παγκόσμιας δύναμης."
*Εξώφυλλο τέχνης από Cracked Hat (το κείμενο και η φωτ. του εξωφύλλου έχουν αναρτηθεί στο X)
