Από την Μινεάπολη στα Μάλγαρα, ή όταν η διαμαρτυρία συγχέεται με την τρομοκρατία!

Συμβαίνει στις ΗΠΑ του Τραμπ όπου μια γυναίκα δολοφονείται ως «τρομοκράτισσα» επειδή αρνήθηκε να "ακούσει" την εντολή του γκεσταπίτη της ICE. Το ίδιο συμβαίνει στην Ουγγαρία του Όρμπαν και σε άλλες χώρες της Ευρώπης όπου οι νομικές εγγυήσεις διαβρώνονται καθιστώντας εύθραυστη τη δημοκρατία καθώς πολύ γρήγορα οι νόμοι που είναι γραμμένοι σε δήθεν ουδέτερη γλώσσα γίνονται όργανα καταστολής.

Παντού ο χώρος για διαμαρτυρία και ειρηνική ανυπακοή συρρικνώνεται πράγμα που συνιστά απειλή για τη δημοκρατία.

Το κράτος δικαίου εξαρτάται από νομικά όρια που δεσμεύουν το ίδιο το κράτος. Όταν αυτά τα όρια αποδυναμώνονται, όταν η ασαφής νομοθεσία παραχωρεί διακριτική ευχέρεια στην εκτελεστική εξουσία ή στις δυνάμεις καταστολής, τότε ανοίγει η πόρτα σε καταχρήσεις.

Η  Γκουντ και όσοι και όσες αντιστέκονται στις καταχρήσεις της ICE, της αντιμεταναστευτικής ομάδας κρούσης του Τραμπ της οποίας η δράση έχει παρομοιαστεί με αυτήν της Γκεστάπο, χαρακτηρίζονται τρομοκράτες.

Το ίδιο συνέβη και στο Ηνωμένο Βασίλειο με την  απαγόρευση της Palestine Action ως δήθεν τρομοκρατικής οργάνωσης.

Σε όλες τις περιπτώσεις η πολιτική ανυπακοή συγχέεται με τον εξτρεμισμό και την τρομοκρατία. 

Εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ προειδοποίησαν ότι τέτοιες ενέργειες εκ μέρους των κυβερνήσεων θολώνουν τα όρια μεταξύ του θεμιτού ακτιβισμού και της τρομοκρατίας, απηχώντας αυταρχικές τακτικές για την καταστολή της αντιπολίτευσης με το πρόσχημα της ασφάλειας.

Αυτές οι νομοθετικές πρωτοβουλίες θα μπορούσαν αύριο να χρησιμοποιηθούν για την καταστολή απεργιών, τη φίμωση δημοσιογράφων ή τη στοχοποίηση μειονοτικών κοινοτήτων.

Το μάθημα από την Ουγγαρία, γράφει η Λύντια Γκαλ* στον Guardian, είναι το πόσο γρήγορα οι κυβερνήσεις μπορούν να χειραγωγήσουν το νόμο για να εξυπηρετήσουν πολιτικούς σκοπούς και πόσο δύσκολο είναι αυτό να ανατραπεί. Τα νομικά πλαίσια που περιορίζουν τα δικαιώματα υιοθετούνται και επεκτείνονται από εκείνους που τα βρίσκουν βολικά.

Οι αρχές του Ηνωμένου Βασιλείου, συμπεριλαμβανομένων των κεντρικών και τοπικών κυβερνήσεων, της αστυνομίας και της δικαστικής εξουσίας, μπορούν ακόμη να αλλάξουν πορεία. Αυτό σημαίνει κατάργηση ή τροποποίηση των πιο καταπιεστικών στοιχείων των πρόσφατων νόμων για τις διαμαρτυρίες, τερματισμό της «χωρίς υποψία» εξακρίβωσης στοιχείων και δέσμευση για πλήρη διαφάνεια και λογοδοσία στον τρόπο άσκησης των αστυνομικών εξουσιών. Πάνω απ’ όλα, σημαίνει αναγνώριση ότι η διαφωνία, όσο άβολη κι αν είναι, δεν αποτελεί απειλή για τη δημοκρατία, αλλά προστασία της.

Η ελευθερία του συνέρχεσθαι δεν είναι ένα δώρο που χορηγούν οι κυβερνήσεις στους πολίτες τους. Είναι ένα δικαίωμα που προστατεύει τους πολίτες από τις κυβερνήσεις τους.

Αυτό ισχύει και για το νομικό οπλοστάσιο που ενεργοποιεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη μαζί με την δικαστική εξουσία που η ίδια διορίζει, εναντίον των αγροτών που διαδηλώνουν... 

*Η Λύντια Γκαλ είναι ανώτερη ερευνήτρια Ευρώπης στο Human Rights Watch.