Έχουν περάσει σχεδόν τρεις δεκαετίες από τότε που ο Έπσταϊν κατηγορήθηκε για πρώτη φορά για σεξουαλικά αδικήματα, ωστόσο εκτός από αυτόν και τη συνεργό του Γκισλέιν Μάξγουελ, κανένα άλλο μέλος της αμερικανικής ελίτ δεν έχει διωχθεί.
Τα πρόσφατα δημοσιευμένα έγγραφα όχι μόνο δεν εμβαθύνουν το σκάνδαλο, αντιθέτως δείχνουν συγκάλυψη. Πολλά από τα αρχεία είναι σε μεγάλο βαθμό μαυρισμένα («σβησμένα»), δήθεν για την προστασία των ταυτοτήτων των θυμάτων του Έπσταϊν.
Σημειώνεται ότι ονόματα όπως του Λες Γουέξνερ, ιδρυτή της Victoria's Secret και γνωστού συνεργάτη του Έπσταϊν, αφαιρέθηκαν ανεξήγητα. Αντίθετα, το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ «δεν μπόρεσε» να διαγράψει τα ονόματα των θυμάτων!
Ο ιστορικός Μάθιου Ντάλεκ του Πανεπιστημίου Τζορτζ Ουάσινγκτον δήλωσε στον Guardian ότι επιβεβαιώνονται οι υποψίες ότι οι ελίτ «απολαμβάνουν ειδική μεταχείριση, ότι προστατεύονται από τους κανόνες που υποτίθεται ότι ισχύουν για όλους εξίσου»*.
Άλλος ακαδημαϊκός τόνισε ότι η επιχείρηση σεξουαλικής εμπορίας του Έπσταϊν δεν ήταν απλώς η μεμονωμένη πράξη ενός άνδρα, αλλά σύμπτωμα ενός συστημικού «μηχανισμού προνομίων των ελίτ».
Δημοκρατικός βουλευτής των ΗΠΑ, είπε ότι είδε τα ονόματα έξι ισχυρών ανδρών. Ο Κανά ρώτησε γιατί το FBI είχε αρχικά αφαιρέσει αυτά τα ονόματα και είπε ότι οι ερευνητές πρέπει να είναι σε θέση να ανακρίνουν όλους όσους κατονομάζονται για να λάβουν απαντήσεις.
Μια πρόσφατη έρευνα της YouGov έδειξε ότι το 52% των Αμερικανών πιστεύει ότι ο Τραμπ καλύπτει τα εγκλήματα του Έπσταϊν, και το 85% των ερωτηθέντων συμφωνεί ότι οι ισχυρές ελίτ βοήθησαν τον Έπσταϊν να εκμεταλλευτεί νεαρά κορίτσια και τον προστάτευσαν από τη δικαιοσύνη, και ότι θα πρέπει τώρα να λογοδοτήσουν.
Όταν ο συγκεντρωμένος πλούτος μπορεί να αγοράσει νομική ασυλία και να χειραγωγήσει την αλήθεια, η δυτική δημοκρατία έχει περιέλθει σε μια ολιγαρχία που υπηρετεί το ένα τοις εκατό, καταλήγει το άρθρο.
Πέρα από την ταξική ανισότητα και την μυθολογία περί της δήθεν ισότητας απέναντι στο νόμο των «δυτικών δημοκρατιών» υπάρχει και μια ανθρωπολογική διάσταση, που δείχνει όχι μόνο την υποκρισία αλλά και την επιστροφή στη χειρότερη μορφή δουλοπαροικίας. Το μέλος της ελίτ, ο κάτοχος του πλούτου πρέπει να δείχνει τη δύναμή του στους άλλους και στον εαυτό του. Ο Μαρκήσιος ντε Σαντ «εξέδιδε» τις γυναίκες για «να βεβαιωθεί πως αυτός είναι ο μόνος κύριος». Ο Επσταϊν τις εξέδιδε στο πλαίσιο της σεξουαλικής (και όχι μόνο) επιχείρησής του. Οι πελάτες και των δύο ήθελαν απλά να επιβεβαιώσουν ποιος είναι ο πλουσιότερος κτήτορας, σ’ ένα παιγνίδι «ναρκισσιστικής δόξας» των μελών της κυρίαρχης ελίτ και των συνεχών αποδείξεων της απόλυτης επικυριαρχίας τους. Αυτοί είναι οι νέοι φεουδάρχες-ολιγάρχες στο καιρό της ψηφιακής δουλοπαροικίας που έχουν το δικαίωμα της «πρώτης νύχτας» (jus primus noctis). Στον καιρό της πρώτης φεουδαρχίας «η κόρη εξακολουθεί να χρωστάει στον κύριο ένα μέρος του εαυτού της, εκείνο, που ο κύριος θα θεωρήσει πολυτιμότερο». Στη σημερινή ψηφιακή φεουδαρχία όχι μόνο οι κόρες, αλλά όλοι οι «από κάτω», άνδρες και γυναίκες, θα χρωστάνε στον κύριο όχι μόνο ένα μέρος αλλά ολόκληρο τον εαυτό τους.
Γι’ αυτό το αίτημα για ελευθερία, ισότητα και δημοκρατία είναι και πάλι επίκαιρο…
https://news.cgtn.com/news/2026-02-11/Epstein-files-Unmasking-the-hypocrisy-of-Western-democracies-1KFSH1iGwW4/p.html
