Κτηνωδία

Κτήνη υλακτούν στο διαδίκτυο γύρω από πτώματα δυστυχισμένων προσφύγων. Τους αποκαλούν «εισβολείς» επαναλαμβάνοντας τον Τραμπ, τον Πλεύρη, τον Μητσοτάκη και εσχάτως την Καρυστιανού.

Κτήνη που οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους και οι ολιγάρχες του διαδικτύου εκτρέφουν με άφθονο «φόβο» και «μίσος», επινοώντας έναν κόσμο πολλαπλών απειλών:  Φόβο για τους μουσουλμάνους, φόβο για τους ξένους, φόβο για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, φόβο για τον διπλανό, φόβο όλων εναντίον όλων.

«Ή πατάς ή σε πατούν», «ή τους τρως ή σε τρώνε», αυτή είναι η κοινωνία του «δομικού εγωισμού» που επιβάλει ο νεοφιλελευθερισμός.

Ο συνδετικός ιστός στην νεοφιλελεύθερη κοινωνία είναι ο φόβος για τους «άλλους», κυρίως τους μετανάστες, το «κακό» που εισβάλει ως εποικιστής που πρέπει να αποβληθεί από το "σώμα", να περάσουμε από πάνω του, να το λιώσουμε σαν κόνιδα.

Απειλούν με βία εκείνους/ες, που έχουν χαρακτηριστεί δαιμονικές δυνάμεις και των οποίων η καταστολή, ακόμα και ο φόνος γίνεται για την προστασία του έθνους, για την «υπεράσπιση του δυτικού τρόπου ζωής και του δυτικού χριστιανικού πολιτισμού», του «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια».

Θεσμοί

Η Ελλαδική εκκλησία, κοσμική και απόκοσμη, χρησιμοποιείται ως ιδεολογικός αγκιτάτορας και κομματάρχης της (ακρο)δεξιάς, παγιδεύοντας φτωχές κι ακαλλιέργητες ψυχές εναντίον των ομοίων τους και ουσιαστικά του εαυτού τους.

Εδώ παράγεται ο φόβος και το μίσος για τους “μετανάστες-εισβολείς”. Εδώ ο δεσπότης μιλάει για τα «παλληκάρια μας στον Έβρο», για τις «ορδές που θέλουν να μας ισοπεδώσουν», για τους ακρίτες μας που κάνουν push bucks στους φοβερούς εχθρούς, για τα «παλληκάρια» τους λιμενικούς.

Τα πετσωμένα μμε θα αναπαραγάγουν τον ξενοφοβικό λόγο του Πλεύρη, του Μητσοτάκη.

Το σχολείο θα κυνηγήσει τους αριστερούς δασκάλους. Στην Ιταλία, η νεολαία της Μελόνι ζητάει από τους μαθητές γυμνασίων και λυκείων να αναφέρουν τους αριστερούς καθηγητές που… κάνουν προπαγάνδα υπέρ των προσφύγων κ.ά.. Το ίδιο συμβαίνει και στην Ελλάδα τηρουμένων των αναλογιών.

Διαδίκτυο

Η μεγάλη στροφή των κοινωνικών δικτύων προς την δεξιά και την ακροδεξιά έγινε μετά από τις τεράστιες επενδύσεις σε αυτά δισεκατομμυριούχων όπως οι Τραμπ, ο Μασκ και άλλοι. «…έχει γίνει προφανές ότι η αριστερά και οι Δημοκρατικοί δεν έχουν τους ίδιους χώρους έκφρασης για να προωθήσουν τις ιδέες τους», γράφει  ο Phillip Walzak, πολιτικός σύμβουλος στη Νέα Υόρκη.

Αλλά εκτός από τα χρήματα των ολιγαρχών, υπάρχει κι ένας άλλος σημαντικός, πλην παραγνωρισμένος παράγοντας, που στρέφει τους «από κάτω» στην ακροδεξιά. Πρόκειται για την πολιτική, κοινωνική και ιδεολογική στάση της Αριστεράς που δεν κατανοεί τις προσωπικές ανάγκες των πολιτών, κυρίως των νέων, αλλά και το «σφράγισμα» κοινωνικών συλλογικοτήτων όπως τα «αυτόνομα κοινωνικά στέκια πολιτισμού» από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και τα ματ του Χρυσοχοΐδη.

 Η ηθική αδικία, έγραφα παλιότερα, οδηγούσε τους νέους στα συνδικάτα και τους πολιτιστικούς φορείς. Οι θεσμοί αυτοί ήταν η άμυνά τους. Τώρα οι θεσμοί αυτοί δεν υπάρχουν. Η Αριστερά έχει περιοριστεί στην ναρκισσιστική της πολιτική «φούσκα». Η βαθιά «πληγωμένη» και περιφρονημένη προσωπικότητα δεν έχει εναλλακτική ή θα οδηγηθεί στην κατάθλιψη και τα ναρκωτικά, ή σε μία παρέα που θα τονώσει την αυτοπεποίθησή της, που θα λειτουργήσει θεραπευτικά στα ψυχολογικά της τραύματα. Αυτή η παρέα μπορεί να βρεθεί στην Εκκλησία, στην ποδοσφαιρική ομάδα (τις λεγόμενες μικρές θρησκείες), στο γυμναστήριο, στο διαδίκτυο, εκεί όπου δρουν (αλιεύουν) οι νεοναζιστικές ομάδες.

Οι «ομάδες» αυτές γίνονται ένα είδος εξαρτησιογόνου ναρκωτικού για τους περιφρονημένους νέους, απ’ το οποίο δεν μπορούν να απαλλαγούν, γιατί έξω από αυτή δεν βρίσκουν αναγνώριση, δεν υπάρχουν, είναι αόρατοι.

Γι’ αυτό είναι «ακραία φανατισμένοι», γι’ αυτό γίνονται «ύαινες», κτήνη.

 Στη διαδικτυακή τους «φυλή»  βρίσκουν την αναγνώριση του ματαιωμένου εαυτού τους. Έτσι η ψηφιακή ακροδεξιά παρέχει ένα είδος αντίβαρου, μια ομόλογη κατάσταση που θεραπεύει όλες τις πληγές, όλες τις καταστροφές. Οι ματαιωμένοι, οι αόρατοι, οι χωρίς φωνή, τώρα έχουν στα χέρια τους κάτι που θα αντιρροπήσει τις απογοητεύσεις, τον θυμό, τις ματαιώσεις, τα μπούλινγκ και τους εξοστρακισμούς. Εδώ έχουν κάτι που μπορεί να φέρει χρώμα στην άχρωμη ζωή τους, να αντισταθμίσει τα λάθη, τις ατυχίες, τις αποτυχίες. Εδώ έχουν το κοινό μίσος για τον Άλλον για να υπάρχουν, όπως ο Μερσώ του Καμύ, για να έχουν ταυτότητα. Γι’ αυτό  η κτηνώδης αγριότητα, ο φανατισμός για την ομάδα (που συχνά αποκαλείται «έθνος»), γράφει ο ανατολικοβερολινέζος πρώην νεοναζί Ingo Hasselbach.

Έτσι εξηγείται το απύθμενο μίσος τους, η ΚΤΗΝΩΔΙΑ τους.

Είναι ποτισμένοι με μίσος.

Είναι όλοι ΜΙΣΟΣ και διαστροφή.

Είναι ΦΑΣΙΣΤΕΣ

Είναι τα όργανα του νέου ολοκληρωτισμού...

*Κάποτε ο Κυρ. Μητσοτάκης φωτογραφίζονταν μπροστά από τον πρόσφυγα με το παιδί του Γ. Μπεχράκη. Τότε οι μετανάστες δεν ήταν ακόμα "εισβολείς". Τότε το πολιτικό μάρκετινγκ απαιτούσε "ανθρωπιά". Τώρα "μίσος".