Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απειλεί να καταλάβει την Γροιλανδία. Αύριο μπορεί να κάνει το ίδιο και με την Ελλάδα, ή οποιαδήποτε άλλη χώρα. Το διεθνές δίκαιο πηγαίνει στον κάλαθο των αχρήστων. Το ίδιο ισχύει και με τους διεθνείς θεσμούς ειρηνικής επίλυσης των διαφορών όπως ο ΟΗΕ.
Ο στενός φίλος του Τραμπ, ο Μπ. Νετανιάχου κατεδαφίζει τα κεντρικά γραφεία της UNRWA, του οργανισμού αρωγής του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες και δεν κουνιέται φύλλο.
Όλα υποτάσσονται στη λογική της ισχύος, του νόμου της ζούγκλας. Επιστρέφουμε στην αρχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σύμφωνα με την οποία Fortis est veritas, «αλήθεια είναι η δύναμη».
Το διεθνές δίκαιο που περιορίζει την αυθαιρεσία των ισχυρών χωρών σε βάρος των πιο αδύνατων, καθώς και οι διεθνείς θεσμοί καταργούνται εν τοις πράγμασι.
«Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι η δύναμη του νόμου πρέπει να αντικατασταθεί από τον νόμο της δύναμης (της εξουσίας)» λέει ο ΓΓ του ΟΗΕ φωτογραφίζοντας τον πρόεδρο των ΗΠΑ.
Ποια είναι η απάντηση σε αυτή την εξέλιξη; Οι υποκλίσεις και οι ρεβεράντζες δεν μας σώζουν από τον Τραμπ λένε οι εχέφρονες αναφερόμενοι σ’ αυτούς που έσπευσαν να παράσχουν γη, ύδωρ και άφθονη δουλικότητα στον Αμερικανό πρόεδρο. Αυτό ισχύει κυρίως για τους μικρόνοοες Ευρωπαίους ηγέτες, εν οις και των ημέτερων.
Τι μπορεί να γίνει; «Οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να δράσουν από κοινού, επειδή αν δεν είσαι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, είσαι στο μενού. Οι μεγάλες δυνάμεις έχουν την οικονομική δυνατότητα να ενεργήσουν μόνες τους. Έχουν το μέγεθος της αγοράς, τη στρατιωτική ικανότητα, την επιρροή για να υπαγορεύουν τους όρους. Οι μεσαίες δυνάμεις δεν έχουν», δήλωσε στο Νταβός ο Καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ.
Ο Κάρνεϊ είπε ότι ο ίδιος θα ακολουθήσει για τη χώρα του μια πολιτική «μεταβλητής γεωμετρίας», η οποία περιλαμβάνει τη δημιουργία διαφορετικών συνασπισμών για διαφορετικά ζητήματα, με βάση αξίες και συμφέροντα.
Αυτός ο ευέλικτος, φαινομενικά ad-hoc τρόπος ανάπτυξης συμμαχιών έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις συγκεκριμένες βεβαιότητες της μεταπολεμικής διεθνούς τάξης, δείχνοντας ότι η πρόσδεση στο άρμα ενός ισχυρού είναι απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας. "...όταν διαπραγματευόμαστε (με τα ισχυρά έθνη) από αδυναμία. Δεχόμαστε ό,τι προσφέρεται. Ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας για να είμαστε οι πιο εξυπηρετικοί (απέναντί τους). Αυτό δεν είναι κυριαρχία. Είναι η παράδοση της κυριαρχίας και η αποδοχή της υποταγής", είπε ο Κάρνεϊ. Και συνέχισε: "Είμαστε πολύ πιο δυνατοί συνεργαζόμενοι απέναντι στις χώρες που θέλουν να διαλύσουν το παγκόσμιο σύστημα".
Η εθνική ανεξαρτησία και η ελευθερία δεν είναι εμπορικά σήματα.
Κάτω τα χέρια από την Γροιλανδία…
*Η υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου και των διεθνών θεσμών είναι σήμερα υπόθεση όλων των δημοκρατικών πολιτών σε όλο τον πλανήτη.
