Υπάρχουν τρεις δυναμικές που αναπτύσσονται αυτή τη στιγμή στη Μέση Ανατολή και οι οποίες δεν προοιωνίζονται το τέλος του πολέμου.
Η πρώτη είναι η ισραηλινή και για την ακρίβεια του Νετανιάχου που έχει επιβάλει τη θέση του (και για εκλογικούς λόγους) σύμφωνα με την οποία η νίκη (και κατ’ επέκταση η ειρήνη) μπορεί να επιτευχθεί μόνο δια της βίας και την «πλήρη εξάλειψη» του εχθρού.
Επειδή δεν προσφέρει τίποτα άλλο παρά πόλεμο ή ολική ήττα (εξαφάνιση), όχι μόνο στον ιρανικό άξονα αλλά και στους Παλαιστίνιους, τους Σύρους, τους Λιβανέζους και γενικότερα στους Άραβες, το Ισραήλ καταδικάζει τον εαυτό του να μη νικήσει πραγματικά ποτέ.
Το Ιράν επίσης, όπως το Ισραήλ, προτιμά έναν ατέλειωτο πόλεμο από έναν συμβιβασμό. Δεν θα παραδεχτεί ποτέ την ήττα του όποιες κι αν είναι οι απώλειες καθώς η μεγαλύτερη νίκη για το καθεστώς θα είναι η απλή επιβίωσή του.
Ο τρίτος παράγοντας, ο Τραμπ, ήθελε μία γρήγορη νίκη για να μείνει στην ιστορία. Τώρα θέλει μια συμφωνία για τον ίδιο λόγο. Όμως στην περίπτωση του Ιράν αυτό θα σήμαινε παραδοχή ήττας. Εξάλλου και μια κακή συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν δεν θα εμποδίσει Ισραήλ και Ιράν να επιδίδονται σ’ έναν πόλεμο φθοράς.
Η εμπόλεμη κατάσταση θα συνεχίζεται στο διηνεκές όσο δεν εκλείπουν οι δυνάμεις που έχουν συμφέρον απ’ αυτή. Όσο παραμένει ο Νετανιάχου του οποίου η πολιτική επιβίωση είναι συναρτημένη με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και πολέμου. Όσο στο Ιράν το καθεστώς θα βρίσκει διέξοδο στον πόλεμο καθώς η εσωτερική αμφισβήτηση θα αμβλύνεται λόγω αυτού μέχρι εξαφάνισης. Όσο το αυτοκρατορικό Εγώ του Τραμπ θα αναζητά πολεμικές και οικονομικές νίκες για να «τρέφεται». Και μαζί με όλους αυτούς, ο πόλεμος θα συνεχίζεται όσο θα υπάρχουν τα συμφέροντα των βιομηχανιών όπλων. Ακόμη και η Ιαπωνία απελευθέρωσε τις εξαγωγές των πολεμικών της βιομηχανιών για την ενίσχυση -λέει- της οικονομίας της χώρας. Τεράστια συμφέροντα έχουν και οι ολιγάρχες των νέων τεχνολογιών. Ακόμη και ο τζόγος «τρέφεται» από τον πόλεμο καθώς δισεκατομμύρια παίζονται από τις ομάδες στοιχημάτων που χρησιμοποιούν «εσωτερική πληροφόρηση» για τις κυβερνητικές αποφάσεις που αοφορύν επιθέσεις ή συμφωνίες.
Απέναντι σε όλο αυτό το σύμπλεγμα των συμφερόντων του θανάτου βρίσκεται μόνο μία δύναμη, αυτή των λαών. Για την ακρίβεια η δύναμη των «από κάτω» που είναι η «τροφή» για τα κανόνια και τους πυραύλους των «από πάνω».
Όλοι αυτοί έχουν συμφέρον να βγουν στους δρόμους.
Μόνο η δύναμη των ξεσηκωμένων λαών μπορεί να γείρει τη ζυγαριά υπέρ της ειρήνης και κατά του πολέμου…
