Οι ναζί σήμερα

Αν μπορούσε να απαντηθεί το ερώτημα γιατί οι λαοί υποκύπτουν στη γοητεία του ανορθολογισμού, γιατί εν τέλει ο ναζισμός δεν ήταν ένα «κίνημα» φτιαγμένο για εγκληματίες και αχρείους, γιατί το ένστικτο του αλόγου επικρατεί του έλλογου, η ανθρωπότητα θα είχε ξεπεράσει τον κίνδυνο να επαναληφθεί το Αουσβιτς.

Αλλά πού! Παρά τις –αβυσσαλέες- διαφορές που έχει η αστική δημοκρατία από το ολοκληρωτικό καθεστώς, ο ανθρωπότυπος εκείνος που επικράτησε την περίοδο του ιστορικού φασισμού δεν επιβιώνει μόνο: αναγεννιέται και επανασυστήνεται με όρους δήθεν δημοκρατίας –εκλεγμέν@ από το λαό-, παραπλανώντας και εν τέλει επικρατώντας.

Από τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι ως τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι και τον Αδωνι Γεωργιάδη, παρατηρώντας τον τρόπο που εκφέρεται το νέο υποκείμενο που κινείται δεξιότερα της παραδοσιακής δεξιάς, οι ομοιότητες είναι παραπάνω από προφανείς. Η ρατσιστική παράνοια, με τον βιολογικό και πολιτισμικό ρατσισμό, ο δεσποτισμός, με την ταυτόχρονη θωπεία των μαζών, ο αντιδιανοουμενίστικος λόγος, ακόμα και οι, κρυφές αλλά σαφώς υπαινισσόμενες, διασυνδέσεις με το εγκληματικό παρελθόν, ήταν, και παραμένουν, τα χαρακτηριστικά με τα οποία ναζί και φασίστες προσέγγιζαν όχι πια το ένα τρίτο των αποκλεισμένων από την κοινωνία της ευημερίας αλλά πολύ παραπάνω: ο υπαρκτός καπιταλισμός εξωθεί στη χαμοζωή όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού. Ο πλούτος του κράτους και της κοινής ωφέλειας μεταφέρεται στα «δικά μας τα παιδιά» και διαχέεται όλο και λιγότερο στους από κάτω. Εχθρός, φυσικά, είναι ο συνάνθρωπος, παλαιότερα ο Εβραίος, σήμερα ο μετανάστης. Τα σύγχρονα κρεματόρια μεταφέρονται στη Μεσόγειο.

Ο αυταρχισμός του υπ. Υγείας απέναντι στους διαμαρτυρόμενους γιατρούς, οι απειλές, και το ύφος με το οποίο εκτοξεύτηκαν απέναντι στον δεμένο πισθάγκωνα από τα πρωτοπαλίκαρά του γιατρό, ο τρόπος με τον οποίο συνομίλησε με τα όργανα της τάξεως αλλά και η έπαρση με την οποία εκμεταλλεύεται τη «λαϊκή εντολή», διαθέτουν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που έκαναν και τους ναζί να γίνουν πλειοψηφικό ρεύμα.

Οι πολιτικές που επιβάλλει είναι, φυσικά, εντός του ευρωπαϊκού πνεύματος. Ο πεντακάθαρος σύγχρονος νεοφιλελευθερισμός, που δια της συνταγματικής αναθεώρησης φιλοδοξεί να καθιερωθεί όχι μόνο νομοθετικά αλλά και συνταγματικά, τον νομιμοποιεί να επιβάλλει κάθε λογής ολοκληρωτισμό. Έλλην για τους Έλληνες, ομοτράπεζος σε επιτελικές θέσεις με παλαιούς σοσιαλδημοκράτες που είδαν το φως το αληθινό, αποτελεί το ανθρωπολογικό πρότυπο του δημαγωγού.

Για το σύγχρονο ευρωπαϊκό χωνευτήρι, η σκληρή πραγματικότητα του νεοφιλελευθερισμού εμπεδώνεται στις μάζες δια της σαγήνης της απλούστευσης: άσπρος – μαύρος, γηγενής – ξένος, καλός – κακός. Εκτεινόμενος από τον Α. Γεωργιάδη ως τον Κ. Πιερακάκη και από τον Γ. Φλωρίδη ως τον Μ. Βορίδη, ο ανορθολογισμός του ναζισμού/φασισμού, ενσωματωμένος στο σύγχρονο καπιταλισμό, γίνεται το εργαλείο μιας πολιτικής ολοένα και πιο αντιανθρώπινης. Που αποδιώχνει και εκδιώκει ό,τι ενοχλεί.

Ο κόσμος της εργασίας οφείλει να μην μπαίνει στον πειρασμό, ακολουθώντας την πλάνη.