Έφυγε από τη ζωή ο Κώστας Σταμάτης

[ ARTI news / Ήπειρος / 12.07.21 ]

Στα 65 του χρόνια μετά από σύντομη μάχη με τον καρκίνο έφυγε από τη ζωή ο Κώστας Σταμάτης.

“...Καταγόταν από τους Μελισσουργούς των Τζουμέρκων και η όλη προσωπικότητά του απέπνεε τον καθαρό αέρα και τη γνήσια ομορφιά των βουνών της περιοχής του...”, αναφέρουν σε ανακοίνωσή τους οι εκδόσεις Πατάκη.

Γράφει σε ανάρτησή του στο Fb ο Nίκος Kουρμουλής

“Συγκλονισμένος....

Πριν λίγο έμαθα, πως έφυγε χθες από τη ζωή ένας πολύτιμος φίλος, ο Κώστας Σταμάτης ύστερα από μάχη με τον καρκίνο. Μια άνιση αναμέτρηση όπως μου είχε πει....

Ακαταπόνητος μελετητής της ελληνικής γλώσσας, μεθοδικός επιμελητής κειμένων, ανιδιοτελής και πάντα ανήσυχος. Συνδέθηκε στενά με τις εκδόσεις Πατάκη για πολλά χρόνια (από την δεκαετία του '80), ένας οιστρήλατος άνθρωπος, που οι συμβουλές του είναι (όχι ήταν) πολύτιμες. Σπάνια μορφή για τις εκδόσεις σήμερα, που έχουν ανάγκη από Κώστα Σταμάτη....

Οι παλιοί τον θυμούνται από την ύλη των εφημερίδων "Ελευθεροτυπία", "Το Βήμα". Έτσι ξεκίνησε ο Κώστας. Στις εκδόσεις Πατάκη είχε την επιμέλεια χειρογράφων, εποπτείας λογοτεχνικών και εκπαιδευτικών σειρών, επεξεργασίας λεξικογραφικού υλικού και θέσπιση κριτηρίων για επιμελητές. Είχε διαρκή ενασχόληση με γραμματολογικά θέματα των βόρειων ιδιωμάτων της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, τους φωνηεντισμούς των διαλέκτων της, τα συνθηματικά (επαγγελματικά) γλωσσάρια και τις κριτικές εκδόσεις έργων της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Μέχρι και πριν φύγει επεξεργαζόταν την έκδοση του Ύμνου εις την Ελευθερίαν του Διονυσίου Σολωμού...

Μεταξύ των σημαντικών εκδόσεων που είχε επιμεληθεί τα τελευταία χρόνια συγκαταλέγονται η Φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (επιμέλεια-εισαγωγή-σημειώσεις-σχόλια, Απρίλιος 2018) και η Ποίηση της Ελληνικής Επανάστασης 1821 (ανθολόγηση-εισαγωγικές σημειώσεις-επιμέλεια, εργοβιογραφικά σημειώματα ποιητών, Δεκέμβριος 2020).

Α, ρε Κώστα...καλό ταξίδι

"...Ένα αναστέγμα γλυκό μού φαίνεται πως θάσαι.

Mούπανε πως μεσάνυχτα τον βάνουνε στο μνήμα

Kι’ εξέδωκα το ρούχο μου για το στερνό του εντύμα.

Φωνάζω, σκούζω δυνατά στον τάφο του γυρμένη,

Mα δεν ακούνε τες φωνές στον τάφο οι πεθαμένοι.

Kείνοι που θα με θάψουνε, ακόμη αν μ’ αγαπούνε,

Aς βάλουνε τα χέρια μας νεκρά ν’ αγκαλιασθούνε..."

Διονύσιος Σολωμός, "Ο θάνατος του βοσκού"-απόσπασμα”