Για τις λέξεις που πληθαίνουν με την ποίηση...

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 27.10.17 ]

 Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη,

ΛΙΓΟΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ,

εκδ. Μελάνι, 2017

Ένα απλό βιβλιοσχόλιο. Απ’ αυτά που συνηθίζω τελευταία. Σαν άμεση έκφραση της αναγνωστικής πρόσληψης. Χωρίς καμιά αξίωση κριτικής σοβαρότητας. Και μόνο για τα βιβλία που τα ακούω να μου μιλάνε ή να μου φωνάζουν ή να μου κραυγάζουν. Γιατί όσον αφορά τα άλλα, εννοώ όσα με δική τους ή με δική μου ευθύνη μένουν σιωπηλά μπροστά μου, έχω από καιρό αποφασίσει να μην εκφέρω δημόσια γνώμη. Αφού ορατή στα καθ’ ημάς η έλλειψη συγγραφικής κουλτούρας απέναντι στην αρνητική κριτική και συμμερίζομαι απολύτως την ταλαιπωρία όσων κριτικών επιμένουν έντιμα να την ασκούν. Αλλά εγώ που δεν είμαι κριτικός, έχω το δικαίωμα να επιλέγω μόνο τα βιβλία που ξεχωρίζω. Και να μιλώ για αυτά με την ιδιότητα ενός απλού αναγνώστη.

Μιλώ λοιπόν για το «ΛΙΓΟΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ» της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη. Για να πω ότι η ειλικρίνεια της γραφής πηγάζει από τη διαρκή θωπεία των πληγών της. Τα εδώ γραφτά δεν μοιάζουν διανοητικές κατασκευές, ποιητικοί πειραματισμοί, γλωσσικές ακροβασίες. Που δεν θα ήταν βέβαια κατ’ ανάγκην κακά σαν τέτοια, αλλά θα στερούνταν τον ψηλαφητό χαρακτήρα αυτής της γραφής που με κάθε νέο ποίημα είναι σαν να ανοίγει ένα άλλο συρταράκι μνήμης, σαν να ομολογεί μια άλλη οδύνη της, σαν να στοχάζεται πάνω σε ένα άλλο πραγματικό της πρόβλημα. Το ακόμη πιο ωραίο είναι ότι το προσωπικό βίωμα που αποτελεί την πρώτη ύλη της γραφής δεν δίνεται στην ιδιωτική του περιχαράκωση και δεν φυλακίζεται σε ένα υπερφίαλο ή αυτομαστιγωνόμενο εγώ, αλλά τοποθετείται στις ευρύτερες, θέλω να πω, στις ανθρώπινες του διαστάσεις. Έτσι που η μετανάστευση του ποιητικού υποκειμένου να μιλάει για την προσφυγιά του Σύρου, η υπαρξιακή αγωνία να συναντάει την αποσάθρωση της ελληνικής κοινωνίας, ο νόστος της παιδικής αθωότητας να κατοικεί στα χαλάσματα των παλιών σπιτιών. Κι όλα αυτά με μια εκφραστική ωριμότητα, που χωρίς να στραμπουλίζει τη γλώσσα ή να την υποβιβάζει σε απλό όχημα, καταφέρνει εκείνη την ισορροπία που υπηρετεί από κοινού και τη λέξη και την ιδέα. Και εγώ αυτό το λέω ποιητική κατάκτηση.