Nα μην εμπιστεύεσαι...

[ ARti news / Ελλάδα / 19.10.17 ]

" Nα μην εμπιστεύεσαι ούτε τον κώλο σου". 
Περπατάω και μετράω. Σε πόσες πέτρες έσπασα τα δόντια μου. 
"Να μην εμπιστεύεσαι ούτε τον κώλο σου". Η Ηριάννα και ο Περικλής είναι ακόμα στη φυλακή. Μαζί με αυτούς έχουμε να παλέψουμε νέα φαντάσματα. "Πόσες συναυλίες αλληλεγγύης θα κάνετε για να φάτε κι άλλα φράγκα", πόσες καχυποψίες και ανεμόμυλους θα κουβαλήσουμε στους ώμους μας. 
Περπατάω και μετράω. Μετράω τα φτυσμένα μου δόντια απ’ τις μπουνιές της ζωής.
"Να μην εμπιστεύεσαι ούτε τον κώλο σου". Στέκεται ένα κορίτσι δίπλα μου, δεν είναι ούτε 19. Όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες μου λέει, μην εμπιστεύεσαι καμιά. 
Περπατάω και μετράω. Πόσα αγριολούλουδα πάτησα με τις σόλες μου. 
"Πόσα φράγκα θα φάτε, πόσα φράγκα θα φάτε", οι πνιγμένοι, οι πρόσφυγες, οι ΜΚΟ κι η εκμετάλλευση κι απέναντι μια αλληλεγγύη που παλεύει να αποδείξει πως δεν είναι ελέφαντας, 
μα πάλι ξέρει πως κουβαλάει και ελέφαντες,
ποιός είναι από εμάς ο αρχηγός ελέφαντας, πόσα λεφτά θα κρατήσουμε στα χέρια μας, ποιός έχει την ευθύνη, εκείνος γιατί έφυγε κρατώντας το ταμείο, και αφού όλα είναι προδομένα από τη γέννησή τους, όπως το είπε ο γέρος ο Χατζής, τί κάνω εδώ και τί ελπίζω; Είναι αλήθεια πως ηττηθήκαμε απόψε από τις τόσες προδοσίες που κουβαλήσαμε; 
Περπατάω.
Κι όμως απόψε. Φτάσαμε. Είμαστε εδώ μαλάκα. Εγώ κι εσύ. Πόσα χρόνια πέρασαν; Στεκόμαστε μπροστά απ’ τα φουγάρα. Πόσα χρόνια πέρασαν λέω, από όταν εμπιστεύτηκες τον εαυτό σου σε έναν άλλο; Πόσες φιλίες εμπιστεύτηκες; Εμπιστεύτηκες έναν γαμημένο έρωτα ποτέ σου; Και τώρα τί ζητάς, να αλλάξεις τον κόσμο; Aφού αυτό τον κόσμο τον αλλαγμένο, ούτε εμείς δεν μπορούμε να τον σηκώσουμε, ούτε εμείς που κουβαλάμε κρυφά τις νύχτες μαύρα αμετανόητα συνθήματα. 
Κι όμως απόψε είμαι εδώ μαλάκα. Θα παίξω τα τελευταία μου ψιλά στην αλληλεγγύη. Κι αν λέει ψέματα η αλληλεγγύη όπως πιστεύεις, ας μου τα φάει όλα. Εγώ θα έχω παίξει για αυτήν. Κι αν 30.000 ξαναπαίξουν μια νύχτα τα τελευταία τους 5 ευρώ για την αλληλεγγύη, όσα λεφτά και να νομίζεις ότι έχασες, έχουμε ήδη κερδίσει μαλάκα. 
Αν 30.000 εμπιστευτούν απόψε, αν 30.000 ανοίξουν το σπίτι τους απόψε σε μια ξένη, αν πιστέψουν σε κάτι, αν πιστέψουν σε κάποια, αν πιστέψουν σε κάποιον, θα έχουμε νικήσει. 
Όχι γιατί δε θα προδοθούμε. Όχι γιατί παντού δε θα υπάρχουν καλοθελητάδες. Θα προδιδόμαστε μέχρι το θάνατο. Θα προδοθούμε απ’ τους καλύτερους μας φίλους, απ’ την πίστη μας πως θα γίνουμε μεγάλοι και τρανοί, θα προδοθούμε από ηγεσίες και κάθε νύχτα σαν κι αυτήν θα προδιδόμαστε από έναν έρωτα που τάχα μας αγάπησε και που στο μέλλον θα αγνοεί την ύπαρξη μας. Θα προδοθούμε γιατί δοθήκαμε. 
Όλα παλεύουν να μου δείξουν να μη δίνομαι και εγώ παλεύω να θυμάμαι πως η εμπιστοσύνη είναι αντίσταση από μόνη της. Είναι η ρήξη ενός συστήματος που σου διδάσκει "ούτε τον κώλο σου να μην εμπιστεύεσαι". 
Εμπιστεύσου έναν άνθρωπο και επίτρεψε του να σε εμπιστευθεί. Όχι, δεν εννοώ να εμπιστευτείς άνευ όρων. Εννοώ, απόψε, βρες έναν άνθρωπο να αντέχει το βάρος σου, να μπορεί να σηκώσει την ιστορία σου. Να σε αγκαλιάσει όσα γαμημένα σκατά κι αν είσαι. Να φροντιστείτε. Και παίξτε μαζί τα τελευταία σας ψιλά για την αλληλεγγύη. Πίστεψε σε έναν άλλο κόσμο. Που κάθε μέρα θα προδίδεται κι αυτός όπως το βράδυ που πήρες τηλέφωνο και εκείνη δεν το ξανασηκώσε/ και εκείνος δεν το ξανασήκωσε. Ποτέ. 
Και τότε, πάλι είχες κερδίσει τη ζωή. Θυμάσαι;

Πηγή fb Βάλια Κάλντα