Mobbing ή ο θάνατός σου η ζωή μου

[ ARTI news / Ελλάδα / 10.06.17 ]

Διαβάζουμε ότι η Ελλάδα κατέχει την τρίτη θέση στην Ευρώπη στο Mobbing. Αλλά τι είναι το Mobbing; Είναι θα λέγαμε το «μπούλινγκ» στην εργασία.  Και πιο επιστημονικά, σύμφωνα με την Marie-France Hirigoyen, είναι οι δομικές μορφές περιφρόνησης μέσα στους θεσμούς της σύγχρονης κοινωνίας, όπως είναι και ο εργασιακός χώρος. Πρόκειται ουσιαστικά για την εργοδοτική πίεση που ασκείται προκειμένου ένας εργαζόμενος να «αναγνωριστεί» ως «επιτυχημένος»  από το αφεντικό του έναντι του συναδέλφου του. Εξ ου και ο ανταγωνισμός της αποδοτικότητας. Αυτό υπό κανονικές συνθήκες, γιατί σε μία κατάσταση κρίσης, όπως η σημερινή στην Ελλάδα, η «αναγνώριση» αντικαθίσταται από την επιβίωση, από το «ποιος θα φαγωθεί»! Εν προκειμένω οι «συναδελφικές» σχέσεις αντικαθίστανται από τις διαπροσωπικές συγκρούσεις όχι εν ονόματι της «αναγνώρισης» και της «επιτυχίας» αλλά για το ποιος θα «απολυθεί». Έτσι, αν θεωρείται θεμιτός στην περίπτωση της «επιτυχίας» ο στόχος της «εξαφάνισης» του άλλου μέσω του «ψυχοτρόμου» (Mobbing), δηλαδή μίας «ήπιας» ψυχολογικής βίας, σε συνθήκες κρίσης, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, το Mobbing, κλιμακώνεται όλο και πιο άγρια, αποκτώντας χαρακτηριστικά αναξιοπρέπειας και δουλικότητας.

Γενικά, ο «ψυχοτρόμος» λειτουργεί εκεί που ισχύει η χομπσιανή ζούγκλα, δηλαδή ο νόμος του ισχυρότερου, εκεί όπου αξιολογείται η επίτευξη του αποτελέσματος, ανεξάρτητα από τα μέσα που μετέρχεται κανείς, και όπου οι «διεστραμμένοι» είναι πανίσχυροι καθώς θεωρούνται απλώς «επιτήδειοι»! Η διαστροφή εξαπλώνεται στο χώρο εργασίας μέσω του εκφοβισμού της απόλυσης και της συνακόλουθης χειραγώγησης. Και εάν ο εργαζόμενος εμπλακεί ψυχολογικά σ’ αυτήν, γίνεται συνεργός, δηλαδή  θύτης και θύμα. Αυτή είναι μία διαστροφική διαδικασία που «είναι η βάση της λειτουργίας της μαφίας και των ολοκληρωτικών καθεστώτων» και στην οποία η μοναδική δοκιμασμένη άμυνα των εργαζομένων ήταν η οργανωμένη αντίσταση απέναντι στις άδηλες φασίζουσες και εν πολλοίς κανιβαλικές αρχές που διέπουν τις κοινωνικές και πιο συγκεκριμένα τις εργασιακές σχέσεις.

Ο μοναδικός τρόπος για να ισχύσει ξανά η συντροφικότητα και όχι το «ο θάνατός σου η ζωή μου», για να ισχύσει η συλλογικότητα και όχι το «πάτα τον στο λαιμό πριν σε πατήσει», είναι η αλλαγή του συσχετισμού των αξιακών δυνάμεων στους χώρους εργασίας. Χρειάζονται δηλαδή ισχυρά συνδικάτα που δεν θα επιτρέπουν το mobbing, όχι εκ μέρους των αφεντικών αλλά, κυρίως, εκ μέρους των εργαζομένων που ακούσια ή εκούσια χρησιμοποιούνται από τους εργοδότες. Αλλά για να συμβεί κάτι τέτοιο τα συνδικάτα δεν θα πρέπει να είναι εργοδοτικά, ούτε κομματικά, ούτε κρατικά, δεν θα πρέπει δηλαδή να είναι εξωνημένα και εξαρτημένα άμεσα ή έμμεσα. Οι μεγαλοσυνδικαλιστές (σχεδόν ισόβια στις θέσεις τους) κόπτονται περισσότερο για τα κρατικά ή τα ευρωπαϊκά χρήματα παρά για τους εργαζόμενους και τον «ψυχοτρόμο» στους χώρους εργασίας. Και επειδή κάποιοι θα πουν ότι «δεν τα παίρνουν», τους λέμε ότι υπάρχει και το λεγόμενο «συμβολικό κεφάλαιο», δηλαδή η «εξαργύρωση» της πολιτικής θέσης κάποιου. Αλλά γι αυτό θα μιλήσουμε προσεχώς…