6. Ο θεός Πρίαπος

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 07.07.18 ]

Κυριακή ή Δευτέρα; Ιδού το ερώτημα που απασχολεί το μυαλό μου εδώ και μερικά λεπτά. Όχι ότι θα είχε καμία σημασία η απάντηση ως προς τις συνήθειες, τις σκέψεις ή τις πράξεις μου, που έτσι κι αλλιώς φέρουν πάντα το χρώμα μιας μεσοβδόμαδης Τετάρτης –πιο πολύ σαν εξάσκηση των διανοητικών μου δυνάμεων το βλέπω, ας πούμε κάτι σαν ολιγόλεπτη προφορική δοκιμασία μνήμης, προς έλεγχο και ελπίζω διάψευση της επιλεκτικής αμνησίας που από καιρό σε καιρό φλερτάρει με τις εγκεφαλικές μου λειτουργίες.

Αν κρίνω βέβαια απ’ τη γιατρό που με εξετάζει με το στηθοσκόπιο όση ώρα εξετάζω και εγώ –αλλά όχι από καθαρά ιατρική άποψη– το στήθος της, κλίνω προς την επιλογή της Δευτέρας, με την επιφύλαξη της κυριακάτικης εφημερίας οπότε αλλάζουνε τα δεδομένα. Θα μπορούσα βέβαια να ξεδιαλύνω τη σύγχυση, αν ακολουθούσα το τυπικό διαιτολόγιο του νοσοκομείου, ή αν μοιραζόμουνα τον θάλαμο και με άλλους ασθενείς. Κρεατόσουπα τη Δευτέρα, κοτόπουλο με ρύζι την Τετάρτη, χειρουργείο την Παρασκευή, επισκεπτήριο κάθε Τρίτη και Πέμπτη, αποτελέσματα ποδοσφαιρικών αγώνων την Κυριακή και ανασκόπηση όλης της βδομάδας το απόγευμα του Σαββάτου.

Κάτι τέλος πάντων διαφορετικό, ας είναι και ασήμαντο, αλλά τουλάχιστον κάτι για να με αποσπά απ’ αυτό το αδιάκοπο τίποτα που με βυθίζει στην αμεριμνησία της παιδικής μου ηλικίας διαγράφοντας όλες μου τις ελπίδες, όλες μου τις έγνοιες και όλες μου τις ανάγκες εκτός από μία και μόνη. Την ανάγκη να γραπωθώ σαν βδέλλα από το κορμί αυτής της σκυμμένης παθολόγου και να κουρνιάσω στην αγκαλιά της, για να με βαυκαλίσει «νάνι νάνι το μωρό μου» και άμα ξυπνήσω να μου συλλαβίσει απ’ την αρχή το νόημα του κόσμου: «μα-μα, νε-ρο, νι-νι, κα-κα» Γιατί η μόνη βεβαιότητα για την οποία μπορώ τώρα να δηλώσω σχεδόν βέβαιος είναι: μερική μαστεκτομή. Αλλιώς δεν εξηγείται η βαθιά ουλή που διακρίνω στο αριστερό της στήθος.

Κάθεται στο κρεβάτι σκυμμένη από πάνω μου. Τα στήθη της ζουλάνε στον ώμο μου, χωρίς να ενοχλούμαι. Τα δάχτυλά της ψηλαφούν τους καρπούς, τις κλειδώσεις των άνω άκρων, τον λαιμό και τον αυχένα. Νιώθω την ανάσα της να δροσίζει ρυθμικά το κορμί μου, αναδεύοντας μέσα μου τα πιο πανάρχαια ρίγη. Είμαι έτοιμος να αρπάξω το κομμένο στήθος, για να θηλάσω απ’ την αρχή τη ζωή και να διεκδικήσω τον κόσμο που μου ανήκει, με την αισιοδοξία ενός παιδιού που βιάζεται να μπει στην εφηβεία, ενός εφήβου που βιάζεται να ενηλικιωθεί και ενός ενήλικα που βιάζεται να βγει στη σύνταξη.

Στο μυαλό μου οργιάζει μια σεξομανής νοσοκόμα με τεράστια στήθη που τρυπώνει τη νύχτα στα κρεβάτια των ανυπεράσπιστων ασθενών της, για να ικανοποιήσει τα πιο ακόλαστά της πάθη. Ή έστω, θα συμβιβαζόμουν με μια σεξουαλική πράξη που θα κουβαλούσε την υπαρξιακή αγωνία της ηρωίδας από το Νυμφομάνιακ που ξετίναξε τον ανήμπορο φίλο της στο κρεβάτι της εντατικής. Στην τελική, θα μπορούσα να βολευτώ ακόμη και με τη χριστιανική χειρονομία της νοσοκόμας του Τζόνι που πήρε αρτιμελής τ’ όπλο του, για να επιστρέψει απ’ το μέτωπο ένα ακρωτηριασμένο κουφάρι χωρίς καν χέρια, για να αυτοϊκανοποιείται τις ώρες της πιο μεγάλης έξαψής του.

Ανασηκώνω το κεφάλι με το στόμα ανοιχτό, τα μάτια κλειστά, τη γλώσσα βγαλμένη έξω και μ’ όλη την ιδιωτικότητά μου εκτεθειμένη στους πιο προσωπικούς βιολογικούς της μηχανισμούς και στις πιο βαθιές ψυχολογικές της περιπλοκές με την προσδοκία μιας θετικής γνωμάτευσης για τη λειτουργία των αναπαραγωγικών μου οργάνων. Προσπαθώ να συγκρατήσω τον εαυτό μου, αλλά μια ακατάλληλη δι’ ανηλίκους ταινία έχει αρχίσει εδώ και μερικά λεπτά να προβάλλεται στην οθόνη του μυαλού μου σαν να ’μουν κάνας ξαναμμένος έφηβος. Το μυαλό μου δονείται απ’ τον πόθο. Ανοίγω τα μάτια αποφασισμένος να προσφέρω χωρίς ενδοιασμούς, σεμνοτυφίες και κόνξες το κορμί μου στις πιο ανομολόγητες φαντασιώσεις της θεράπουσας ιατρού μου, αλλά προς μεγάλη μου απογοήτευση βλέπω τη γυρισμένη πλάτη και τα βιαστικά της πόδια να μου ανακοινώνουν το πέρας της εξέτασης, προτού καλά καλά να φτάσει στο πιο επίμαχο σημείο.  

Καλή σας μέρα λοιπόν, ευγενική και διακριτική μου γιατρέ, και ας μην αποδειχτήκατε για μένα, όπως ήθελα, όπως ήλπιζα και όπως τελικά είχα ανάγκη, μια πολλά υποσχόμενη νοσοκόμα ή μια στοχαστική νυμφομανής ή τουλάχιστον μια αδελφή του ελέους. Αλλά είμαι βέβαιος ότι δεν παρεξηγήσατε την αυξημένη κυκλοφορία του αίματος στο γεννητικό μου μόριο και δηλώνω ευγνώμων που επιτελέσατε το επιστημονικό σας καθήκον απέναντί μου με τη δέουσα επαγγελματική ευσυνειδησία και τηρώντας κατά γράμμα τον κώδικα της ιατρικής σας δεοντολογίας.

Μπορείτε τώρα ήσυχη να πάτε όπου γουστάρετε σέρνοντας τα αναποφάσιστα βήματά σας, για να προσφέρετε τις ιατρικές σας υπηρεσίες και να διαψεύσετε τις ανομολόγητες προσδοκίες και των άλλων ασθενών σας ή για να επιστρέψετε στο σπίτι με το μισοκομμένο σας βυζί, τις απλήρωτες εφημερίες σας, τη μόνιμη έγνοια σας για τον σύζυγο που τον τελευταίο καιρό απουσιάζει αρκετά συχνά σε επαγγελματικά ραντεβού, την αυξανόμενη ανησυχία για τη μικρή σας κόρη που διανύει την πρώτη περίοδο της εφηβικής αμφισβήτησης και το ηλεκτρονικό σας ιστολόγιο, όπου φαντάζομαι ότι δεν θα παραλείψετε να εκφράσετε την υποστήριξή σας στην ενεργητική ευθανασία επικαλούμενη, χωρίς βέβαια να παραβιάζετε το ιατρικό απόρρητο, την περίπτωσή μου ως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Αν θέλετε πάλι να ξέρετε, εγώ από τη μεριά μου θα μείνω για πάντα εδώ να περιμένω, μ’ ένα εξόγκωμα ανάμεσα στα πόδια σαν τα λάβαρα των ηττημένων που συνεχίζουν να ανεμίζουν καρφωμένα στο πεδίο της μάχης πάνω από τα πτώματα των τελευταίων υπερασπιστών τους.