3.558.553 ΟΧΙ βγήκαν απ’ τις κάλπες

[ Γιώργος Παππάς / Ελλάδα / 07.07.15 ]

Η προσπάθεια τρομοκράτησης και υφαρπαγής της ψήφου του λαού μας απέτυχε.

Η προσπάθεια σφετερισμού της κυβερνητικής εξουσίας ανακόπηκε.

Το ανιστόρητο σενάριο της αριστερής παρένθεσης έλαβε τέλος.

Η κυβέρνηση της αριστεράς γειώνεται. Και όλα τους τα σχέδια να την μετατρέψουν σε «αριστερή παρένθεση» έμειναν στο χαρτί.

Κι αυτό το ίδιο χαρτί, πάνω στο οποίο οι δανειστές και το εγχώριο πρόθυμο πολιτικό και οικονομικό σύστημα σχεδίαζαν την πτώση της νόμιμα εκλεγμένης Ελληνικής Κυβέρνησης,

αυτό το ίδιο ρυπαρό χαρτί, όπου όλο το μπλοκ εξουσίας συνέγραφε, 

3,5 εκατομμύρια συμπολίτες μας τους το πήραν απ’ τα χέρια, το τσαλάκωσαν, το έσκισαν και το κάναν κουρελόχαρτο.

Στο σχεδιαστικό επίπεδο του χαρτιού, στον ελιτίστικο φαντασιακό μικρόκοσμό τους, αυτό που σχεδίαζαν, διέδιδαν και τολμώ να πω πως σχεδόν το ζούσανε κιόλας, ήταν πράγματι παρένθεση.

Είχαν κάνει την ευχή τους αλήθεια.

Είχαν στρεβλώσει την πραγματικότητα, όπως προσπάθησαν να κάνουν και με το ερώτημα του δημοψηφίσματος. Φαντασιωνόταν την ταπείνωση του Τσίπρα και της Κυβέρνησης.

Και περίμεναν πώς και πώς, το βράδυ της Κυριακής, να φορέσουν τα ταγιέρ και τα κουστούμια. Και να τους παραδοθούν τα κυβερνητικά έδρανα.

Αυτά μετέφεραν στο μιντιακό, οικονομικό, συντεχνιακό και συνδικαλιστικό κατεστημένο της Ελλάδας. Αυτά μετέφεραν και στους πολιτικούς τους συμμάχους στην Ευρώπη. Να κάνουν λίγη υπομονή, να βάλουν λίγο πλάτη -την κατάλληλη στιγμή- κι από Δευτέρα όλοι και όλα θα επανέλθουν στην κανονικότητα της λειτουργίας της ελληνικής αποικίας.

Η περασμένη βδομάδα ήταν η τελική ευθεία της στρατηγικής επίθεσης στη λαϊκή εντολή του Γενάρη. Το δημοψήφισμα της Κυριακής ήταν η μητέρα των μαχών.

Γι αυτό και ζήσαμε την απροκάλυπτη, πολυμέτωπη επίθεση της προηγούμενης εβδομάδας. Γι αυτό και πέσανε τόσο αποκαλυπτικά οι μάσκες.

Γι αυτό και επιστρατεύτηκε όλο τους το οπλοστάσιο, ντόπιο και ξένο, να εκτίθεται επί μιντιακής σκηνής, να παραπληροφορεί και να προπαγανδίζει.

Με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να βαρβαρίζει, εκβιάζοντας μέσω του κλεισίματος των ελληνικών τραπεζών και στραγγαλίζοντας την οικονομική ρευστότητα.

Με την ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ να παρεμβαίνει στην ελληνική δημοκρατία ωμά, καθημερινά, με απαράδεκτο τρόπο, με την κουλτούρα του έπαρχου, βαρβαρίζοντας επίσης.

Με τη ΓΣΕΕ να συντάσσεται με τον ΣΕΒ. Με τους δήθεν ανεξάρτητους αυτοδιοικητικούς να μπαίνουν μπροστάρηδες, να γίνονται κομματάρχες του ΝΑΙ.

Με εργοδότες να πιέζουν εργαζόμενους στα όρια του εκβιασμού ή και ξεπερνώντας τα. Πάλευαν όλοι τους,  συντεταγμένα, δίνοντας σάρκα και οστά σ’ αυτό που λέμε σύστημα.

Αποκαλύπτοντας και τα πρόσωπά τους και τις προθέσεις τους απέναντι στο λαό μας, στον ελληνικό λαό, που πέντε χρόνια τώρα υποφέρει απ’ τις αποτυχημένες πολιτικές τους και το πολύχρονο σύστημα διαπλοκής και διαφθοράς.

Στους αδύναμους συμπολίτες μας, που βιώνουν καθημερινά την ανασφάλεια, την ανεργία και τη φτώχια,

σ’ ένα λαό που ζει τη βία της σκληρής λιτότητας, προσπαθούσαν, με περισσό θράσος κι ασέβεια μαζί, να του φορτώσουν κι άλλο φόβο.

Τελικά, ο βασιλιάς τους ήταν γυμνός.

Λεοντάριζε πάνω σε πήλινα πόδια, όπως κάθε τι που σχεδιάζεται χωρίς το λαό, μακριά απ’ τις ανάγκες και τα συμφέροντά του.

Η πολιτική δε σχεδιάζεται επί χάρτου, είναι πολυεπίπεδη. Αφορά την πραγματική ζωή, τον κοινωνικό χώρο. Κι εκεί δεν υπάρχουν παρενθέσεις. Εκεί που εκτυλίσσεται η πραγματική ζωή, στο ταξικό πεδίο της καθημερινότητας δεν υπάρχουν μονοδιάστατα επίπεδα. Η παρένθεση καμπυλώνει προς πολλές κατευθύνσεις και γίνεται ασπίδα.

Αυτό ακριβώς έκανε το ΟΧΙ της Κυριακής. Ήταν αξιοθαύμαστη η λαϊκή ωριμότητα, η λαϊκή βούληση, η στήριξη του ελληνικού λαού στην πρόταση της κυβέρνησης, ήταν τόσο μεγάλη η ορμή του, που άλλαξε την περιβόητη αριστερή τους παρένθεση σε ασπίδα.

Ασπίδα προστασίας της δημοκρατίας, της αξιοπρέπειας, του ΣΥΡΙΖΑ, της Κυβέρνησης και της πολιτικής.

Ασπίδα προστασίας των χαμηλών και μεσαίων (αν υφίστανται ακόμη) τάξεων.

Ασπίδα προστασίας και της ιστορίας μας και του μέλλοντός μας.

Ασπίδα προστασίας του Αλέξη Τσίπρα, που, μέσα σε μια νύχτα, καθάρισε το πολιτικό εσωτερικό τοπίο κι από κομματικός ηγέτης μεταλλάσσει τα χαρακτηριστικά του σε εθνικό εγγυητή και  λαϊκό ηγέτη.

Ακριβώς στη θέση που αρμόζει στον «πρώτη φορά αριστερό» Έλληνα πρωθυπουργό.

Παρόντα, στην μάχη για κοινωνικά δικαιώματα και βιώσιμη οικονομία.

Παρόντα κι αποφασισμένο, στη μάχη για επιβίωση ολόκληρου του ελληνικού λαού.

Παρόντα, έτοιμο κι έχοντας διαλέξει μεριά, στο κάλεσμα της ιστορίας για επικράτηση της δημοκρατίας και της πολιτικής απέναντι στη βάρβαρη επέλαση του κεφαλαίου, των αγορών, της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση είχαν το προηγούμενο πεντάμηνο το βάρος του ρόλου και τη συναίσθηση της συγκυρίας.

Μετά το προχθεσινό αποτέλεσμα έχουν μια ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη.

Να υπερασπιστούν αποτελεσματικά το ΟΧΙ.

Μ’ ένα πράγμα πάντα στο μυαλό τους: “ τα στερνά τιμούν τα πρώτα….”