14. Απεργία πείνας

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 08.08.18 ]

Αλλά ώσπου να αποσταλεί ο φάκελος της υποψηφιότητάς μου σ’ όλες τις ιατρικές σχολές της χώρας, να μελετηθεί απ’ τα μέλη ΔΕΠ και τους αντιπροσώπους των φοιτητικών παρατάξεων, να απορριφθούν οι ενστάσεις που θα έχουν υποβάλει όσοι ανταγωνιστές διεκδικούν την ίδια θέση μ’ εμένα, να πάρει το θέμα σειρά προτεραιότητας στην ημερήσια διάταξη κάποιας συνεδρίασης, να ληφθεί η απόφαση με σχετική πλειοψηφία ανάμεσα στους παρισταμένους και να τεθεί υπόψη μου μ’ επίσημη καταχώρηση στα έντυπα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ώστε να επιλέξω κι εγώ απ’ την πλευρά μου σε ποιο απ’ τα ενδιαφερόμενα πανεπιστημιακά νοσοκομεία θα δηλώσω την προτίμησή μου, είμαι υποχρεωμένος να υποφέρω τούτη την κατάσταση της απόλυτης ακινησίας. Που με ακυρώνει, με συνθλίβει και με συρρικνώνει, εδώ και σαράντα πέντε ολόκληρα χρόνια συμπιέζοντας την οικουμένη μου στους τέσσερις τοίχους του θαλάμου, ακρωτηριάζοντας την εθνική μου επικράτεια στα όρια του κρεβατιού και περιορίζοντας τις διοικητικές μου αρμοδιότητες στη λειτουργία της αναπνοής.

Θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει ότι μοιάζω με την Ελλάδα των χουντικών και  των μνημονίων, όχι μόνο ως προς την κρισιμότητα της κατάστασης, τη συνταγή της θεραπείας και τις προοπτικές της ίασης, αλλά και ως προς το είδος αυτής της κατάστασης και τις βαθύτερες αιτίες της: γιατί όπως στις δύο προηγούμενες ιστορικές περιόδους κρατήθηκε η χώρα σε πολυετή ομηρία, έτσι κι εγώ τώρα διατηρούμαι σε παρατεταμένη καθήλωση, που λόγω της ανεπάρκειας των θεραπόντων ιατρών επιδεινώνει ραγδαία την ασθένειά μου και στο τέλος χρησιμοποιείται σαν το απόλυτο επιχείρημα για τη διαιώνιση αυτής της καθήλωσης.

Με λίγα λόγια, βλέπω να εγγράφεται πάνω μου σαν ενοχλητική φάρσα η επανάληψη της τρέχουσας ιστορίας του τόπου, που υποφέρει πάνω στη χειρουργική κλίνη των συνταγματαρχών, εγκαταλείπει απροστάτευτη την Κύπρο κατά την εισβολή των Τούρκων, τραγουδάει επαναστατικά άσματα σε συναυλίες, κουνάει μια πλαστική σημαία στις προεκλογικές συγκεντρώσεις, υποδύεται τον Ρομπέν των Δασών με ένα σαρανταπεντάρι στην κωλότσεπη, αρνείται να παραχωρήσει άσυλο στον κυνηγημένο Οτσαλάν, σπαράζει μπροστά στους κόκκινους δείχτες του χρηματιστηρίου, ανεβαίνει με φαρμακευτική υποστήριξη στο ολυμπιακό βάθρο, για να καταλήξει ξανά στη νοσοκομειακή κλίνη κάποιας πανεπιστημιακής σχολής.

Υπάρχει όμως και μια ακόμη ομοιότητα σ’ όλα αυτά, ότι δηλαδή μέχρι πρόσφατα τήρησα στάση αναμονής υιοθετώντας τον ρόλο του υποδειγματικού υπηκόου, για να συνειδητοποιήσω τις τελευταίες μόλις ώρες πως ό,τι συμβαίνει στον νοσοκομειακό μου θάλαμο ξεπερνάει τις υπαρξιακές, τις μεταφυσικές και τις αισθητικές μου ανησυχίες και σημαδεύει ανεξίτηλα την εθνική ταυτότητα, την κρατική συγκρότηση και τη δημοκρατική οργάνωση της ανθρώπινής μου υπόστασης με κοσμογονικής σημασίας ιστορικά συμβάντα, που θέτουν εν αμφιβόλω ακόμη και αυτή την ύπαρξή μου.

Αποφασίζω λοιπόν να αναλάβω τις εθνικές μου ευθύνες, να εξαντλήσω τις κρατικές μου αρμοδιότητες και να αξιοποιήσω τα δημοκρατικά μου δικαιώματα αναπτύσσοντας τη μία και μοναδική μορφή αγωνιστικής δράσης που μου έχει απομείνει: με δελτίο τύπου, που θα απευθύνω στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, πρόκειται να δηλώσω απεργός πείνας, διεκδικώντας (α) την αυτοδιάθεση του σώματός μου απ’ το κρεβάτι, (β) την ανεξαρτησία του κεφαλιού μου απ’ το σώμα και (γ) την απελευθέρωση όλων αυτών από την καταπίεση της ιατρικής εξουσίας.

Όσο μάλιστα το σκέφτομαι, νιώθω το φρόνημά μου να χαλυβδώνεται με το πείσμα, την αυταπάρνηση και την αποφασιστικότητα του γιατρού Τσιρώνη, που ευρισκόμενος στα 1978 σε μια ανάλογη κατάσταση μπροστά στην κρατική βία της μεταπολιτευτικής εξουσίας προτίμησε να κλειστεί στο διαμέρισμά του, να ανακηρύξει το σπίτι του αυτόνομη περιοχή και να υψώσει τη σημαία της ανεξαρτησίας του, για να βρεθεί λίγες μόνο μέρες μετά αντιμέτωπος με την ιμπεριαλιστική επέμβαση εχθρικών δυνάμεων καταστολής και να καταλήξει νεκρός απ’ τις σφαίρες του στρατού κατοχής, ενόσω το συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ έκανε για άλλη μια φορά την πάπια μπροστά σ’ αυτή την ασύμμετρη επίδειξη ισχύος.

Νοσταλγώ το ηρωικό πνεύμα μιας τέτοιας εποχής με τα μεγάλα οράματα, τις μικρές προδοσίες και τις παταγώδεις ήττες, που βλέπω να έχει ανεπιστρεπτί πεθάνει στις υποτονικές απεργίες με τα αξιοθρήνητα ποσοστά συμμετοχής, την ηθική νομιμοποίηση των απεργοσπαστών και τον κοινωνικό αυτοματισμό των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Το λέω ως παθών, με την ιδιότητα του ανυποχώρητου απεργού σε μια απεργία πείνας που δεν πρόκειται ποτέ να ξεκινήσω, αφού γνωρίζω εκ προοιμίου ότι με απόφαση του αδέκαστου ιατρικού εργατοδικείου πρόκειται να κριθεί παράνομη και καταχρηστική, για να παραχωρηθεί στο νοσοκομειακό προσωπικό η εξουσία για την αναγκαστική μου σίτιση.

Αλλά αυτό που πάνω απ' όλα με εξοργίζει είναι η αναμενόμενη ανταπόκριση των βιολογικών μου οργάνων σε τούτη την κατάφωρη παραβίαση της ατομικής μου βούλησης. Κι αυτό με τη σειρά του επαληθεύει τις υποψίες που εδώ και λίγο καιρό βασανίζουν το μυαλό μου. Ότι δηλαδή ο εχθρός είναι πρωτίστως εντός των πυλών, έστω και αν για ολόκληρες δεκαετίες αλλού αντ’ αλλού τον έψαχνα.