13. Εργαστήρι ανατομίας

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 04.08.18 ]

Κι όμως μένει. Έστω και αν είμαι σ’ αυτή την κατάσταση, υπάρχει, τελικά, κάτι για να δώσω. Αφού όπως πολύ σωστά διδάσκει και η λαϊκή θυμοσοφία δεν έχει «δεν μπορώ», έχει «δεν θέλω». Κι εγώ θέλω. Θέλω ασφαλώς να δώσω. Για να ’χω μετά να λέω ότι δεν πήγε εντελώς στράφι η ζωή μου και ότι κάτι σημαντικό προσέφερα κι εγώ σ’ αυτό τον τόπο –όσο βέβαια περνούσε απ’ το χέρι μου.

Σκέφτομαι λοιπόν ότι αφού δεν υπάρχει καμία περίπτωση να γίνω δωρητής οργάνων, θα μπορούσα τουλάχιστον να γίνω δωρητής σώματος. Ναι, δωρητής σώματος προς εκπαιδευτική ή άλλη χρήση σε κάποιο απ’ τα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας – κατά προτίμηση της συμπρωτεύουσας, για να μπορώ στις αργίες ή στις καλοκαιρινές διακοπές να πετάγομαι μέχρι το χωριό του πατέρα μου και να ποτίζω τις ντομάτες, τις μελιτζάνες και τα φασολάκια του μπαχτσέ, μην τύχει και μας ξεραθούνε. Ας εμπορεύονται οι άλλοι τις σεξουαλικές τους υπηρεσίες, ας γίνονται επί πληρωμή πειραματόζωα σε μεγάλες φαρμακευτικές, ας πουλάνε το σπέρμα τους σε τράπεζες γενετικού υλικού και ας βγάζουν στη μαύρη αγορά τον αριστερό νεφρό τους, εγώ λέω να προσφέρω αφιλοκερδώς το πτώμα μου για να εξασκούνται πάνω μου γενεές επί γενεών οι φοιτητές της ιατρικής σχολής.

Εκτιμώ μάλιστα ότι παρ' όλη την εγκεφαλίτιδα ή μάλλον εξαιτίας της εγκεφαλίτιδας, η προσφορά μου όχι μόνο δεν πρόκειται να εγείρει οποιαδήποτε επιστημονική ένσταση ή να συναντήσει οποιοδήποτε γραφειοκρατικό κώλυμα, αλλά πιστεύω ότι θα γίνει δεκτή μ’ ενθουσιασμό και ότι θα λάβει τη δέουσα προβολή απ’ τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τις σχετικές με τον εθελοντισμό μη κυβερνητικές οργανώσεις. Ρίγη συγκίνησης με διαπερνούν καθώς αντηχεί ήδη στ’ αυτιά μου σαν μακρινός αντίλαλος η φωνή των πανεπιστημιακών δασκάλων εν ώρα διδασκαλίας στο εργαστήρι ανατομίας, που ελπίζω παρεμπιπτόντως να λάβει το όνομά μου ως έκφραση αναγνώρισης, ενώ οι δευτεροετείς και οι τριτοετείς φοιτητές θα στέκονται προσηλωμένοι και θα ακούνε:

Ιδού ο σπλήνας, το πάγκρεας και το ήπαρ με κάποια συμπτώματα κιρρώσεως, τα 'τσουζε λιγουλάκι ο μακαρίτης, η σκληρή σαν πέτρα καρδιά του, οι μαυρισμένοι απ’ την πίσσα του καπνού πνεύμονες, η μεσοσπονδύλια στένωση και εδώ, προσοχή παρακαλώ, στο δεξί άνω άκρο μπορείτε να παρατηρήσετε σημεία παραμορφώσεως του μυϊκού ιστού συνεπεία εγκεφαλίτιδος.

Συν τοις άλλοις διαβλέπω ένα σημαντικότατο πνευματικό όφελος για μένα. Δια βίου εκπαιδευόμενος, θα κάθομαι να ακούω τους επίκουρους, τους αναπληρωτές και κυρίως τους καθηγητές να αγορεύουν με ευφράδεια από πάνω μου, έτσι που αν κάποτε αποφασίσω στα εβδομήντα μου, στα ογδόντα μου ή στα εκατό είκοσί μου να πάρω μέρος στις εξετάσεις θα χτυπήσω βέβαιο δεκαράκι, ενώ στο μεταξύ θα νιώθω τα χέρια τους να ψαχουλεύουν τα ενδότερα όργανά μου, πράγμα που μου εγγυάται με τη μέθοδο της ερευνητικής διδασκαλίας και της βιωματικής μαθήσεως τη δυνατότητα να συνθέτω και ο ίδιος σε ενιαίο σύνολο την πληροφορία με τη γνώση και τη γνώση με την αυτογνωσία.

Όταν πάλι θα αρχίζω να βαριέμαι το μάθημα θα έχω την ευχέρεια να απευθύνομαι στα πτώματα των διπλανών ανατομικών κρεβατιών, στον Αποστόλη, στην Ασπασία, στην Πολυξένη και τον Μενέλαο, κατά τις χαριτωμένες ονομασίες που αρέσκονται να δίνουν οι φοιτητές ιατρικής για να διασκεδάζουν τους φόβους τους εγώ ο αυτοονομαζόμενος σαν Κλεομένης, χαίρω πολύ, για να μαθαίνω τα αποτελέσματα των ποδοσφαιρικών αγώνων, την απρόσμενη πλοκή των τούρκικων σίριαλ, τους αριθμούς του τζόκερ, τις τιμές των αμνοεριφίων στη Βαρβάκειο αγορά και την τελική ψηφοφορία για τον νικητή στο τάλεντ σόου μαγειρικής, μ’ ένα αίσθημα αδιαμφισβήτητης υπεροχής απέναντι σ’ όλους τους συναδέλφους μου, που θα προέρχονται απ’ τα αζήτητα των νοσοκομείων και δεν θα είχαν δυστυχώς ποτέ την τύχη να προσβληθούν από εγκεφαλίτιδα.

Και δικαιούμαι βεβαίως να πιστεύω ότι θα είμαι το αγαπημένο πτώμα όλων των φοιτητών, το απόλυτο must στο δύσκολο μάθημα της ανατομίας, ώστε να καταρτίζονται ολόκληροι κατάλογοι αναμονής ή να ορίζεται η χρήση του πτώματός μου με αυστηρό κριτήριο τη βαθμολογία του ενδιαφερόμενου, πράγμα που μειώνει τον κίνδυνο να κακοπέσω στα χέρια φοιτητών από κατώτερα και μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα με χαμηλές επιδόσεις στις εξετάσεις και αριστερίστικες ή αναρχοαυτόνομες ιδεολογικές απόψεις, που ως γνωστόν δεν σέβονται τίποτα και κανέναν οι άθλιοι, ούτε καν τα πτώματα των δωρητών της σχολής τους.

Το μόνο που με ανησυχεί σ’ όλα αυτά είναι μήπως τύχει και με λιγουρευτεί καμιά τσαχπίνα φοιτητριούλα, με μίνι φουστίτσα, αθώο προσωπάκι και πλούσιο στήθος, έτσι όπως θα ξαπλώνω γυμνός στο ανατομικό μου κρεβάτι έχοντας σε κοινή θέα όλα τα ζωτικά και αναπαραγωγικά όργανα του σώματός μου και αρχίσει μετά η αθεόφοβη να μου κλείνει συνωμοτικά το μάτι, να μου γαργαλάει τις πατούσες, να σκύβει στον βολβό του αυτιού για να μου ψιθυρίζει ερωτόλογα, να αφήνει χαρτάκια με τον αριθμό του κινητού της στην ανοιχτή παλάμη του αριστερού χεριού μου και να μου στέλνει κρυφά φιλάκια.

Βέβαια, νεκρός θα είμαι – και μάλιστα από δέκα και είκοσι και τριάντα και πενήντα χρόνια πριν. Αλλά ακόμη κι έτσι, δεν θα πάψω να είμαι άνθρωπος, εννοώ με ανάγκες, ένστικτα και ορμές. Εδώ το σβησμένο ηφαίστειο της Πομπηίας ξύπνησε μετά από τόσους αιώνες βαθιάς ύπνωσης και άρχισε στα καλά καθούμενα να ξερνάει την καυτή του λάβα και να εκτινάσσει δεξιά και αριστερά κομμάτια από πέτρες και βράχους, ποιος λοιπόν με διαβεβαιώνει ότι δεν θα αρχίσει σιγά σιγά να προβάλλει ανάμεσα στα σταφιδιασμένα σκέλια μου και η δική μου κορυφή των Ιμαλαΐων;

Ντροπής πράματα, που θα ’λεγε η έρμη η μάνα μου. Και με το δίκιο της νομίζω.